บทที่511 ศัตรูที่คุ้นเคย

บทที่511 ศัตรูที่คุ้นเคย

หยิ่นเหล่ยลังเลไม่กี่วินาที แล้วหยิบเบียร์ขึ้นมา แล้วจึงพูด：“โอเค”

รายการนี้ถ้าเอามาได้ งั้นปีหนึ่งตัวเองก็ทำได้ถึงห้าล้าน

ห้าล้านเมื่อเทียบกับเบียร์ขวดหนึ่งแล้ว คุ้มค่าห่าอะไรล่ะ

หยิ่นเหล่ยเงยหน้าขึ้น เริ่มทำการแสดงยกกระดกขวด

ยกกระดกขวดเบียร์นี้ ต้องการเทคนิค โดยเฉพาะอย่างยิ่งยิ่งไปถึงด้านหลัง แรงดันในขวดก็จะยิ่งมาก และก็ยากที่จะดื่มลงไป

ไม่ง่ายเลยที่หยิ่นเหล่ยยกกระดกขวดเสร็จ เพิ่งเอาขวดเหล้าวางลง หลี่ฝางก็ยื่นขวดที่สองให้ทันที ไม่ได้โอกาสหยิ่นเหล่ยได้พักหายใจเลย

“การแสดงเมื่อกี๊ของคุณชายเหล่ยเจ๋งจริงๆ ทำให้เผมดูอีกทีสิ”หลี่ฝางเลิกคิ้วขึ้นหัวเราะ

หยิ่นเหล่ยมองหลี่ฝางด้วยสีหน้าหมองหม่น กัดฟันพูด：“โอเค ในเมื่อคุณชายหลี่อยากดู งั้นผมก็จะสละชีวิตเพื่อแสดง”

หยิ่นเหล่ยรู้อยู่แล้วว่า ทำงานเซลล์ มักจะเจอความยากลำบากหลากหลายรูปแบบ

เช่นถูกมอมเหล้า เช่นถูกเหยียดหยาม……

เซลล์ผู้หญิงก็ยังถูกเอาเปรียบ แม้กระทั่งว่าถูกลากเข้าห้อง ……

ก็แค่ หยิ่นเหล่ยในฐานะคุณชายแห่งต้าหัว กรุ๊ป ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้รับการทรมานแบบนี้

เบียร์ขวดที่สอง หยิ่นเหล่ยเกือบจะอ้วก

ดีที่คอเขาแข็งมาก จึงฝืนดื่มต่อไปอย่างไม่เต็มใจ

“คุณชายเหล่ยคอแข็งมาก มาอีกขวดละกัน”หลี่ฝางพูดนิ่งๆ

หยิ่นเหล่ยไปต่อไม่ได้แล้ว ในกล่องนี้ยังมีอีกแปดขวดเต็มๆ มาทีละขวดทีละขวด เห็นได้ชัดว่าหลี่ฝางจะเอาเขาให้ตาย

“คุณชายหลี่ ผมดื่มต่อไม่ไหวแล้ว ให้ผมพักก่อนแล้วค่อยดื่มได้ไหม？”หยิ่นเหล่ยมองหลี่ฝางด้วยตาแดงๆ พูดขอร้อง

“ได้สิ คุณชายเหล่ยไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม ใครจะกล้าบังคับคุณล่ะ？”

หลี่ฝางพูดไป ก็เอาสัญญาทิ้งกลับไปที่ไห่เย่น：“บริษัทรักษาความปลอดภัยในเมืองเอก ไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง พวกเขาให้เงื่อนไขผมมาแล้ว ไม่ได้แย่ไปกว่าพวกคุณเลย ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธุรกิจอยู่คนละส่วนกัน จะยอมทิ้งหลักการเพราะเรื่องส่วนตัวไม่ได้ ผมว่าความร่วมมือของพวกเรา ช่างมันเถอะ”

“อย่า คุณชายหลี่ ผมดื่มอีกขวดก็ได้”

หยิ่นเหล่ยฝืนตัวเอง ถือขวดเบียร์ขึ้นมา แล้วดื่มไปทีเดียวรวดอีกครั้ง แต่ดื่มหมดครั้งนี้ หยิ่นเหล่ยรับไม่ไหวแล้วจริงๆ วิ่งออกไปแล้วอ้วกออกมา

“จะอ้วกจริงๆ อาหารยังไม่มาก็ไปอ้วกแล้ว”เลี่ยวข่ายขมวดคิ้วพูด

“ใช่ ความอยากที่จะกินอาหารไม่มีแล้ว”หลี่ฝางก็พูดตาม

ไห่เย่นมองหลี่ฝางอย่างกลัวๆเล็กน้อย

ชีวิตของหยิ่นเหล่ยนี้ ไม่เคยต้องเลียแข้งเลียขาใคร แต่กลับต้องมาเลียแข้งเลียขาหลี่ฝางถึงสองครั้ง ครั้งหนึ่งถึงกับต้องคุกเข่าให้ ส่วนครั้งนี้ต้องดื่มจนอ้วก

ผ่านไปไม่นาน หยิ่นเหล่ยก็กลับมา

สีหน้าของหยิ่นเหล่ย แย่กว่าเมื่อกี๊เยอะเลย

“ขอโทษนะ คุณชายหลี่ คอไม่แข็งเท่าไหร่ ทำให้คุณชายหลี่ต้องเห็นเป็นเรื่องน่าขันเลย”หยิ่นเหล่ยขอโทษหลี่ฝาง

หลี่ฝางหัวเราะ มองหยิ่นเหล่ยอย่างชื่นชม

ต้องบอกว่า หยิ่นเหล่ยนี้อดทนได้เยี่ยมมาก แม้แต่คนโง่ยังมองออกว่า หลี่ฝางจงใจเล่นงานหยิ่นเหล่ย ส่วนหยิ่นเหล่ยก็หันไปมองหลี่ฝางแล้วขอโทษ นี่มันเหมือนกับชาวนากับงูเห่าเลยชัดๆ

“งั้นก็ต่อเถอะ”

แต่หลี่ฝางไม่สามารถปล่อยหยิ่นเหล่ยได้ เบียร์ขวดหนึ่ง ไปวางตรงหน้าของหยิ่นเหล่ย

“คุณชายหลี่ ผมดื่มต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ”หยิ่นเหล่ยขมวดคิ้ว ด้วยใบหน้าลำบากใจ

“คุณชายหลี่ ผมดื่มแทนเขาโอเคไหม？ผมดื่มไปแล้วพอดี”ไห่เย่นจึงพูดขึ้นมาในตอนนี้

หลี่ฝางมองไห่เย่น แล้วใบหน้าก็เย็นชา：“คุณกลัวอะไรถึงต้องดื่มแทนเขา？”

“เขาคือเจ้านายผม”ไห่เย่นพูดด้วยใบหน้าราบเรียบ

“ผมจัดการเหล้าพวกนี้แทนเจ้านายผม นี่ไม่แปลกใช่ไหม？”ไห่เย่นพูด

ได้ยินคำนี้ หยิ่นเหล่ยก็มองไห่เย่นอย่างขอบใจ

หลี่ฝางพยักหน้า：“ในเมื่อคุณยอม งั้นก็ดื่มเถอะ”

ไห่เย่นดื่มรวดเดียวหมดอย่างสบายๆ สีหน้าก็ไม่เปลี่ยนใดๆ แค่ดื่มเสร็จแล้วเรอออกมาเท่านั้น

ตอนนี้พอ ร้านก็เอาอาหารมาเสิร์ฟ หลี่ซ่วยซ่วยคีบเนื้อสองสามชิ้นให้ไห่เย่นอย่างสงสาร：“รีบกินสิ”

หลี่ซ่วยซ่วยไอ้โง่นี่ ไม่รู้ว่ามองไม่ออกจริงๆหรือว่าแกล้งทำเป็นมองไม่ออก ไห่เย่นไอ้ระยำนี่ ปกป้องหยิ่นเหล่ยอย่างเห็นได้ชัด

“หลี่ฝาง ถ้าสัญญาไม่มีปัญหาอะไร พวกเราก็คุยกันดีๆเถอะ ให้พวกเขาเอากำไรให้คุณหน่อยๆ แล้วคุณก็เซ็น”

หลี่ซ่วยซ่วยมองหลี่ฝาง แล้วพูด

“ช่างเถอะ ไม่ต้องแบ่งกำไรมาหรอก”หลี่ฝางมองหลี่ซ่วยซ่วย แล้วพูด：“ให้คุณหมดเลย”