บทที่520 ส่งมาเถอะ ตาแก่

บทที่520 ส่งมาเถอะ ตาแก่

“งั้นก็รบกวนตำรวจหูแล้ว”ไอ้หัวล้านพูดอย่างเกรงใจไป จากนั้นก็วางสาย

ไอ้หัวล้านมาหน้าห้องนอนของหลิวเหล่าซาน เอาหูแนบไปที่ประตูห้อง แล้วแอบฟัง

หลังจากได้ยินเสียงครางของผู้หญิง ไอ้หัวล้านก็เบะปาก บ่นอย่างไม่พอใจ：“เห้อ ไม่ช้าก็เร็วพี่หลิวจะตายในเงื้อมมือของผู้หญิง”

ไอ้หัวล้านเข้าใจสันดานของหลิวเหล่าซานดี พวกสื่อลามก การพนัน ยาเสพติดนี้ โดยพื้นฐานแล้วเขาแตะต้องหมด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องผู้หญิง หลิวเหล่าซานรักมากที่สุด

โจวเสี่ยวชิงผู้หญิงคนนี้ พาความวุ่นวายมาอย่างเห็นได้ชัด นี่ถ้าหากว่าเป็นคนอื่น ไล่เธอไปนานแล้ว

ยังไงมาเป็นนักเลง มั่งคั่งก็สำคัญกว่าสิ่งใด แต่หลิวเหล่าซานกลับรับผู้หญิงคนนี้ไว้ เท่ากับว่านำความเดือดร้อนมาให้

ไอ้หัวล้านกังวลหน่อยๆ เดินไปตรงหน้าหน้าต่าง แล้วมอง

ไอ้หัวล้านมองอยู่แวบหนึ่ง แล้วตัวเองก็ตื่นตระหนกไป

ในเวลาไม่ถึงสองนาที คนของตัวเอง ล้มกันเป็นระนาบ

เฉินฝูเซิงนี้มีอิทธิพลมาก เขาตามรอยกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือผู้เป็นพ่ออย่างอิสระ เรียกได้ว่าเรียนกังฟูมาเยอะ ถึงแม้สู้ส้าวส้วยไม่ได้ แต่สู้กับนักเลงทั่วๆไปแล้ว เรียกได้ว่าธรรมดา

ในมือเฉินฝูเซิงถือไม้ตะบอง เขานำพวก เข้าไปฆ่าในห้องหมากรุก อย่างไม่มีใครหยุดมันได้

คนที่อยู่ด้านหลังของเฉินฝูเซิง ไม่มีสักคนที่ขี้ขลาด ถึงจะบอกว่าคนเดียวสู้กับสิบคนไม่ได้ แต่คนเดียวก็สู้กับอีกสามคนได้ ไม่มีปัญหาอะไร

หลี่ฝางมองเห็นฉากนี้ ก็หัวเราะอย่างพอใจ

ถึงแม้เฉินฝูเซิงจะเป็นลูกชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ในเมื่อเขาอยากตั้งหลักที่เมืองเอก งั้นก็ต้องสร้างขึ้นมาด้วยลำแข้งของตัวเอง

ถ้าหวังพึ่งแค่ชื่อ ก็ไม่มีใครกลัวเฉินฝูเซิงมากนัก

เสเพลอยู่ในแวดวงนี้ ทุกคนสามารถไว้หน้ากษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือได้ แต่ไม่ให้คุณไปกระตุกหนวดเสือได้

ดังนั้นเฉินฝูเซิงอยากจะยืนขึ้นมาได้ ตัวเองก็ต้องสร้างชื่อเสียงของตัวเองออกมา

“ห่า คนไร้ความสามารถอย่างพวกคุณ ยังจะกล้ามาอยู่ในสังคมมืดอีกนะ！”

“ผมแนะนำให้พวกคุณกลับบ้านไปทำนานเหอะไป”

หลังจากจัดการคนกลุ่มนี้ล้มลงไป เฉินฝูเซิงก็ถ่มน้ำลายลงพื้น พูดด้วยสีหน้าดูถูก：“ของสวะแบบนี้น่ะเหรอ ที่ดูถูกพวกเรา”

เฉินฝูเซิงหัวเราะ จากนั้นก็สะบัดกระบองไปวางไว้ที่คอของตัวเอง เดินเข้าไปที่ห้องหมากรุก

ไอ้หัวล้านนั่นเห็นฉากนี้ ก็ตกใจจนใจเต้นแรง

“แม่เอ๊ย คราวนี้ถือว่าไปแตะต้องพวกมือดีเข้าให้แล้ว”หลังจากไอ้หัวล้านบ่นอุบอิบ ก็วิ่งขึ้นไปที่ห้องทำงานของหลิวเหล่าซาน

ปังปังปัง！

ไอ้หัวล้านกำหมัดแน่น แล้วเคาะประตู

หลังจากหลิวเหล่าซานที่อยู่ข้างในได้ยิน ก็ด่าไปโดยตรง：“อยากตายเหรอไงแม่เอ๊ย ผมกำลังทำเรื่องดีๆอยู่ ถ้าคุณเคาะอีก ผมจะตัดมือคุณแน่！”

“ลูกพี่ แย่แล้ว พวกเขาบุกเข้ามาแล้ว”ไอ้หัวล้านตะโกนไปอย่างประหม่า

“อะไร！”

หลิวเหล่าซานหยุดกิจกรรมทันที จากนั้นก็ชักสีหน้าถาม：“คุณพูดอะไร？”

“ตอนนี้พวกเขากำลังขึ้นมา ลูกพี่ ทำไงดี？”ไอ้หัวล้านพูดอีกครั้ง

หลิวเหล่าซานลงมาจากตัวของโจวเสี่ยวชิง จากนั้นก็สวมกางเกง：“แม่เอ๊ย！”

หลังจากด่าออกไป หลิวเหล่าซานก็เปิดประตู ถามไอ้หัวล้าน：“คนของพวกเราล่ะ？หลับกันอยู่หรือไง？แค่คนไม่เอาไหนสิบกว่าคน กำจัดพวกคุณทั้งหมดได้หรือไง？”

ตอนที่หลิวเหล่าซานพูดคำนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เชื่อ

ทำไมหลายปีมานี้ห้องหมากรุกของหลิวเหล่าซานไม่มีใครมาก่อเรื่อง ก็เพราะว่าลูกน้องกลุ่มนี้ของเขาโหดมาก

ทุกคนต่างฝีมือดี หลิวเหล่าซานพึ่งพาลูกน้องกลุ่มนี้ ถึงยืนขึ้นมาที่เมืองเอก และยืนหยัดได้

แต่ตอนนี้ ถูกสิบกว่าคนโจมตี เขาหลิวเหล่าซานไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่ ลูกพี่ คนพวกนี้ไม่ใช่คนหนุ่มที่รับมือได้เลย แค่มองก็รู้เป็นคนช่ำชองยุทธภพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กคนนั้นที่นำทีมมา ดูเหมือนอายุไม่มาก แต่กลับโหดเหมือนเสือ ไม่อาจต้านทานได้”

หลังจากไอ้หัวล้านพูดจบ หลิวเหล่าซานก็ขมวดคิ้ว：“เด็กคนนั้นเหรอ？ไม่ใช่หลี่ฝางสินะ”

“ไม่ใช่ เป็นผู้ช่วยที่หลี่ฝางพามา”ไอ้หัวล้านพูด

“ไม่เคยเห็นเหรอ？”หลิวเหล่าซานขมวดคิ้ว มองไอ้หัวล้าน

“ไม่เคยครับ คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นคนหน้าใหม่ ฉันเสเพลมานาน ถือได้ว่ารู้จักคนทั้งใหญ่โตธรรมดามาหมด แต่ผู้ชายคนนี้ ผมกลับไม่เคยเห็น”

“แน่นอนว่า พวกเขาก็ไม่เคยเห็นผม”

ไอ้หัวล้านพูด：“และก็ไม่รู้ว่าคือคนจากไหน คงไม่ใช่มาจากตงไห่”