บทที่530 ถูกลูกพี่หลินวางแผนร้าย

บทที่530 ถูกลูกพี่หลินวางแผนร้าย

“ชางสู่จะกลับมาแล้ว？คุณรู้ได้ไง？”หลี่ฝางมองลูกพี่หลินอย่างตกใจ คิดไม่ถึงว่าคุณจะรู้เยอะ

ลูกพี่หลินหัวเราะเหอะเหอะ：“มู่เสี่ยวไป๋บอกผมเอง หลายวันก่อนผมเจอหน้ากับมู่เสี่ยวไป๋ ก่อนหน้านี้ ตระกูลมู่เคยช่วยผมไม่น้อย ผมขายยาที่เมืองเอกได้ มู่เสี่ยวไป๋ก็ช่วยผมไว้เยอะ ทุกครั้งที่ผมเกิดเรื่องอะไร ก็มีตระกูลมู่ที่ช่วยจัดการให้ผมทุกครั้ง หลายๆคนต่างคิดว่าการโผล่มาอย่างฉับพลันของผม คือมู่เสี่ยวไป๋ที่แอบประคับประคองมา ที่จริงแล้วไม่ใช่ ความสัมพันธ์ของผมกับมู่เสี่ยวไป๋เป็นความร่วมมือกัน กำไรของผม เขาเอาไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ เมืองเอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาก็จะมาช่วยยุติให้”

“ครั้งที่แล้วที่ลูกคนรวยพวกนั้นเกิดเรื่อง เป็นพวกคุณที่ทำใช่ไหม？อย่าปฏิเสธ หมาจื่อไม่ได้ทำคนพวกนั้น ถึงเขาจะทำ ก็มีขอบเขตของตัวเอง ผมกับเหยสงร่วมมือกันนานแล้ว นี่อยู่ดีๆก็เกิดเรื่องขึ้นมา จะต้องเป็นพวกที่ส่งยาแน่ ไม่ใช่หมาจื่อ ก็เป็นชุนเซิง ชุนเซิงถูกพวกคุณเข้าไปปั่นป่วนใช่ไหม？”ลูกพี่หลินมองหลี่ฝาง แล้วถาม

หลี่ฝางลังเลไม่พูด ลูกพี่หลินจึงหัวเราะทันที：“ดูเหมือนจะเป็นพวกคุณอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว เมื่อก่อนผมคิดว่าเรื่องนี้คุณจะไม่รู้ซะอีก ที่แท้คุณก็รู้”

“ไม่ใช่ความคิดของผม”หลี่ฝางพูด

“ผมรู้ว่าไม่ใช่ความคิดของคุณ ใจคุณไม่อำมหิตมากนัก เพิ่งเข้ามาในสังคมมืด คุณยังไม่อำมหิตเท่ากับคนที่เอาชีวิตมาทำร้ายผู้คน น่าจะเป็นคนที่อยู่ข้างกายคุณทำใช่ไหม？เขาทำให้ผมเสียหาย มู่เสี่ยวไป๋สืบมาให้ผมแล้ว ดังนั้นมู่เสี่ยวไป๋จึงนัดผม ให้ผมไปจัดการคุณพร้อมกับเขา”

“มู่เสี่ยวไป๋ศึกษาเกี่ยวกับคุณอย่างปราดเปรื่อง รวมทั้งทุกคนที่อยู่ข้างกายคุณ เขาศึกษาคุณหมดแล้ว คุณล่ะ เสี่ยวฝาง คุณรู้จักพื้นฐานของมู่เสี่ยวไป๋ไหม？”ลูกพี่หลินมองหลี่ฝาง แล้วหัวเราะเหอะเหอะ

หลี่ฝางตะลึงทันที ตัวเองไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับมู่เสี่ยวไป๋เลย

แต่มู่เสี่ยวไป่ล่ะ ศึกษาตัวเองมาหมดแล้ว

ทันใดนั้นหลี่ฝางก็ดูกังวล

“พ่อตา คุณเพิ่งพูดว่าชางสู่คือดาบสองคม งั้นคุณรู้ไหมว่าจะเอาชางสู่คืนมาอย่างไร？”หลี่ฝางรีบถาม

“ไม่เลวเลย ที่คุณถามคำนี้มาได้ หมายความว่าคุณยังมีทางรอด แต่ถ้าจะเอาชางสู่คืนมา คุณทำไม่ได้แน่ ต้องพึ่งพ่อคุณ แต่ชางสู่คือคนที่มีความทะเยอทะยาน การกลับมาของเขา สำหรับคุณแล้วตัวแปรที่ยิ่งใหญ่ ตอนนี้ในเงื้อมมือคุณมีกองกำลังสามส่วน และส่วนที่ดีที่สุดก็คือย่านผับ ที่อยู่ในมือของหวางเห้า ถ้าชางสู่กับหวางเห้าต่อต้าน คุณจะทำไง？”ลูกพี่หลินมองหลี่ฝาง แล้วถาม

หลี่ฝางส่ายหน้า พูดด้วยใบหน้าเด็ดเดี่ยว：“หวางเห้าไม่ต่อต้านผมแน่”

“ทำไมคุณมั่นใจขนาดนั้น？”ลูกพี่หลินมองหลี่ฝาง แล้วส่ายหน้า

“ผมดีกับเขาขนาดนั้น เขาจะต่อต้านผมได้ไง ตอนนั้นที่ชางสู่ไป ทิ้งให้หวางเห้าอยู่อย่างหมา เขาไม่มีเงินแม้แต่จะซ่อมแซมโรงอาบน้ำ เป็นผมที่ช่วยเขา แล้วก็ เขารับย่านผับไปดูแล ไม่มีคนเลย เป็นผมเองที่ให้คนเขาไป คุณว่า ถ้าเขาต่อต้าน ไม่ใช่ว่าชั่วเหมือนหมาป่า？หวางเห้าไม่ใช่คนอย่างนั้น”หลี่ฝางพูด：“เขามีน้ำใจมาก”

“เหอะเหอะ ที่คุณพูดนี้ ไร้เดียงสาจริงๆ คุณดีต่อหวางเห้า เท่ากับที่ผมดีต่อหมาจื่อไหม？ตอนที่หมาจื่อไม่มีข้าวกิน ผมก็เริ่มดึงเขาขึ้นมา มาจนถึงวันนี้ แต่เขาไม่ได้ต่อต้านผมเหมือนกันเหรอ？ใจคน คุณดูไม่ออก คุณดีต่อเขา เขาก็จะคิดว่าคุณจะอาผลประโยชน์ความจริงแล้ว คุณก็รับผลประโยชน์จริงๆ คุณช่วยหวางเห้า ไม่ใช่ว่าช่วยตัวเองเหรอ？ทุกคนพูดหมดแล้วว่า ต่างใช้ผลประโยชน์กันและกัน”

ประโยคของลูกพี่หลิน ทำให้จู่ๆในใจของหลี่ฝางก็สั่นขึ้นมา

ลูกพี่หลินพูดถูก ตัวเองดีต่อหวางเห้า เป็นแบบนั้นจริงๆ

ตัวเองกับหวางเห้า ที่จริงก็เป็นแค่พันธมิตรกัน

“ผมถามคุณ ถ้าหวางเห้าต่อต้าน คุณมีวิธีทางไหม？”ลูกพี่หลินถาม

คำนี้ทำเอาหลี่ฝางนิ่งไป หลี่ฝางส่ายหน้า ลูกพี่หลินหัวเราะอย่างเย็นชา：“คุณนะ ยังหนุ่มอยู่ ในมือคุณ ไม่มีแม้แต่หมาก จะเอาหวางเห้าอยู่ได้ไง？ใช้แค่สัญญาหนึ่งฉบับเหรอ？”

“ผมเสียเปรียบไปที่หมาจื่อแล้ว คุณก็อย่าเดินตามรอยผม ถือโอกาสก่อนที่ชางสู่ยังไม่เอาหวางเห้าต่อต้าน ไปแอบหาจุดอ่อนของหวางเห้า แล้วถือไว้ แบบนี้ ตอนที่เขาทรยศ คุณก็จะไม่ถูกกระทำ”ลูกพี่หลินพูด

หลี่ฝางพยักหน้า：“ผมรู้แล้ว”

“บอกคุณให้นะ มู่เสี่ยวไป๋เคยเจอกับชางสู่แล้ว เขาสองคนคุยความลับกัน การพูดคุยครั้งนี้ ไม่มีประโยชน์ต่อคุณแน่”

“ชางสู่กลับมาล่วงหน้าก่อนได้ มู่เสี่ยวไป๋ช่วยไว้ไม่น้อย”