บทที่551 ความคิดที่ชั่วร้ายของมู่เสี่ยวไป๋

ประโยคเดียว ส้าวส้วยก็เข้าใจขึ้นมา

ส้าวส้วยหัวเราะเหอะเหอะ จากนั้นก็รีบหมุนตัว พูดว่า：“พวกคุณคุยกันเถอะ”

สีหน้าของหลี่ฝาง ก็ดูลำบากใจขึ้นมาทันที หลินชิงชิงมองออกว่าผิดปกติ ถามไปอย่างสงสัย：“เสี่ยวฝาง นี่มันอะไรกัน？”

“เมื่อกี๊ฉันเพิ่งพูดอะไรผิดไปเหรอ？”หลินชิงชิงถามต่อ

สีหน้าหลี่ฝางหม่นลงทันที นวดขมับของตัวเอง：“พี่ พี่ไม่ได้พูดอะไรผิด……”

หลี่ฝางไม่ได้โง่ เรื่องนี้มันเกินความบังเอิญมากเกินไปแล้ว และก็เป็นข้อสงสัยหนักมาก ถ้าดูตามนี้แล้ว หลี่ฝางถูกหลอกใช้จริงๆ

แต่ไม่ได้ถูกหลินชิงชิง หลินชิงชิงก็คือหนึ่งในหมากที่ถูกหลอกใช้

“เสี่ยวฝาง คุณพูดกับพี่มา เกิดอะไรขึ้นกันแน่？”หลินชิงชิงมองหลี่ฝาง ถามว่า：“คุณอย่ามาหลอกพี่ สายตาของคุณบอกผม ในใจคุณจะต้องมีเรื่องปิดบังฉันแน่”

“พี่ พี่กับเจ้าของร้านแป้งทอดเนื้อลานั้นสนิทกันมากไหม？”หลี่ฝางเงยหน้ามองหลินชิงชิง พูดยืนยัน

หลินชิงชิงพยักหน้า พูดว่า：“เคยไปกิน ก็เลยสนิทกันมาก”

หลินชิงชิงเพิ่งตอบไป ก็หยุดลง แล้วพูด：“สนิทน่ะสนิท แต่ฉันไม่เคยให้เบอร์โทรศัพท์เขาเลย ยังไงก็แค่ร้านของกินเล็กๆ”

“เมื่อคืนฉันยังถามเขาอยู่เลย ถามว่า เขารู้เบอร์โทรของฉันได้อย่างไร แต่เขาไม่พูด ก็รีบวางสายเลย ……”

พูดจบ หลินชิงชิงก็มองหลี่ฝางอย่างจริงจัง ถามว่า：“เสี่ยวฝาง คุณสงสัยว่าจะมีการหลอกลวงใช่ไหม？”

“ใช่”

“หรือว่าตั้งแต่ต้น ผมก็ถูกจับตาดูไว้แล้ว”

หลี่ฝางขมวดคิ้วพูด：“ตอนที่ผมออกมาจากโรงเรียน มองเห็นรถคันหนึ่ง ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรนะ แต่ตอนนี้มาคิดๆดู รถคันนั้นต้องมีปัญหาแน่”

“พ่อตา……”

หลี่ฝางกลืนน้ำลาย พูดอย่างยอมแพ้：“ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว ก่อนที่ความจริงของเรื่องจะคลี่คลาย ทุกอย่างล้วนแต่เป็นแค่การคาดเดาของผม”

“คุณสงสัยพ่อฉัน？”หลินชิงชิงขมวดคิ้ว

“เปล่า”ในใจหลี่ฝางมีความสงสัยขึ้นมาจริงๆ

เวลานี้พอดี ด้านนอกของคฤหาสน์ ก็มีการเคลื่อนไหวเข้ามา

เพื่อห้ามให้หลินชิงชิงถามต่อไป หลี่ฝางจึงรีบวิ่งลงไป

ด้านนอกของคฤหาสน์ มีคนสิบกว่าคนยืนอยู่ จู่ๆจ้าวควนก็รีบวิ่งเข้ามา：“คุณชายหลี่ แย่แล้ว มีคนมาก่อเรื่อง”

บนท้องของจ้าวควน ยังมีรอยเท้าอยู่ด้วย โดนคนเหยียบมาอย่างชัดเจน

คฤหาสน์บ้านซานนี้ มีการควบคุมที่เข้มงวด ปกติจะมียามลาดตระเวนตลอด

หากพวกเขาเข้ามาหาเรื่องได้ ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าพวกเขาจัดการยามได้แล้ว

หลี่ฝางมองคนที่นำพวกมาแล้วถามว่า：“พวกคุณเป็นใครน่ะ？”

“พวกเรามาหาคุณนาย”ผู้ชายที่นำพวกมา พูดแล้วหัวเราะเหอะเหอะ：“เอาคุณนายออกมา พวกเราก็จะไป ไม่อย่างนั้น ต่อไปพวกเราจะมาหาวันละครั้ง”

“ได้ยินว่าข้างในคฤหาสน์ของพวกคุณนี้ เลี้ยงพิธีกรสาวสวยไว้ไม่น้อย”

ผู้ชายที่นำพวกมา หัวเราะอย่างร้ายกาจ หยิบขวดเล็กๆออกมาจากกระเป๋ากางเกง

เขาเปิดฝาขวด จากนั้นก็เล็งไปทางดอกไม้ต้นหญ้าด้านข้างๆ แล้วเทลง ทันใดนั้น ดอกไม้ต้นหญ้าพวกนั้นก็เหี่ยวลงทันที

“น้ำกรด？”

เหยาเหยาและคนอื่นๆมองเห็นฉากนี้ ต่างตกใจ

บรรดาพิธีกรสาวๆสวยๆ ต่างตกใจจนหน้าเสีย

สำหรับพิธีกรพวกนี้แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคืออะไร อย่างแรกก็คือใบหน้า อย่างที่สองก็คือหุ่น

ส่วนมีพรสวรรค์หรือไม่นั้น ถ้าเสียหน้าไป ถึงจะมีพรสวรรค์ ก็ไม่มีใครดูหรอก？

ชายหนุ่มที่นำพวกมาหัวเราะอย่างร้ายกาจ：“ใช่ ถูกต้อง นี่คือน้ำกรด ได้ยินแล้ว พวกสาวๆ แนะนำพวกคุณนะ รีบไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้น น้ำกรดพวกนี้ จะไม่สาดไปที่ดอกไม้ต้นหญ้า แต่จะสาดไปที่หน้าของพวกคุณ”