บทที่562 สู้สุดชีวิต คุณสู้ได้เหรอ

ฉินวี่เฟยถูกบีบ จนน้ำตาในดวงตาใกล้จะไหลออกมา

นายท่านฉินเอาตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวให้เธอ เธอกลับให้โอกาสนายท่านฉินฝังตรงเวลาไม่ได้ จะให้คนอื่นมองเธออย่างไรล่ะ？

ถึงฉินวี่เฟยไม่กลัวคำเยาะเย้ยและตำหนิของคนอื่น แต่ฝังปู่ของตัวเองไม่ได้ เธอก็จะเสียใจมาก

สำหรับฉินวี่เฟยแล้ว ชื่อเสียงและโชคลาภดูเหมือนจะไม่สำคัญ

ฉินวี่เฟยมองอาสองของตัวเอง พ่อของฉินเสี่ยวหู่ในตอนนี้ ในสายตาไม่มีไม่มีความเจ้าเล่ห์แล้ว เหลือแค่ความเรียบง่าย

สาวน้อยอย่างฉินวี่เฟยนี้ มองแผนการของอาสองตัวเองไม่ออก

มากไปกว่านั้น ไอ้แก่สารเลวนี่ก็เพิ่งเกือบจะแตกหักกับลูกชายของตัวเอง การแสดงที่ดูจริงมากขนาดนั้น จึงได้รับความไว้วางใจของฉินวี่เฟย

ฉินวี่เฟยพูด：“ไม่ว่าหัวหน้าครอบครัวคือใคร แค่ดูแลตระกูลฉินให้ดีก็พอ”

“วางใจเถอะ แน่นอนอยู่แล้ว”พ่อของฉินเสี่ยวหู แทบจะพูดออกมาโดยไม่ได้ไตร่ตรองยั้งคิด

สีหน้าฉินวี่เฟยหม่นลง ส่วนหลี่ฝางกลับหัวเราะ：“ใช้ได้นี่ หางจิ้งจอกโผล่ออกมาแล้วสินะ？”

พ่อของฉินเสี่ยวหูไม่มีความตื่นตระหนกเลย พูดไกล่เกลี่ย：“วี่เฟย ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น เมื่อกี๊ผมบอกแล้วไง สัญญานี้ พวกเราเซ็นให้เสี่ยวหู่ดู รอเอาโลงศพของคุณท่านไปฝัง ผมจะรีบฉีกสัญญาเลย”

“พวกคุณพึมพำอะไรกันน่ะ？ถ่วงเวลากับผมใช่ไหม？มา พวกเราก็ยืดเวลา ยืดไปอีกหนึ่งชั่วโมง ปู่ก็ไม่ต้องฝังแล้ว ขุดหลุมที่บ้าน แล้วฝังไปเลยก็ได้”

ฉินเสี่ยวหู่หัวเราะฮ่าฮ่า

“ผมว่านะ ขุดหลุมต้องการกำลังคนช่วย พวคุณแต่ละคนถูกเลี้ยงดูอย่างโอ๋มาแต่เด็ก ถ้าต้องการความช่วยเหลือ ก็เรียกได้ตลอดนะ”ด้านหลังฉินเสี่ยวหู่มีคนพูด

ฉินวี่เฟยขมวดคิ้ว มองอาสองของตัวเอง แล้วพูด：“ฉันเอาหุ้นให้คุณได้ แต่คุณต้องรับประกันกับฉัน ว่าจะพาบริษัทฉินซื่อ กรุ๊ปไปสู่ความรุ่งเรือง”

“วี่เฟย นี่คุณพูดอะไรเนี่ย คุณต่างหากที่เป็นประธานกรรมการของบริษัทฉินซื่อ กรุ๊ป ผมแค่หลอกเสี่ยวหู่เท่านั้น จะแย่งตำแหน่งคุณได้ไงกัน”

“ไป พวกเราไปเซ็นสัญญากันก่อน หลอกเสี่ยวหู่ไอ้เด็กสารเลวนี่”

พ่อของฉินเสี่ยวหู ยิ้มอย่างมีเมตตา ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า ให้พ่อของฉินเสี่ยวหู

“เดี๋ยวก่อน”

หลี่ฝางพูดห้าม：“วี่เฟย ให้เวลาผมหน่อย”

“หลี่ฝาง ตอนนี้ที่ฉันไม่มีที่สุด ก็คือเวลา”ฉินวี่เฟยขมวดคิ้วพูด

หลี่ฝางโบกมือ เรียกหวางเสี่ยวหยวนมา：“พี่หวาง นานเท่าไหร่กว่าจะถึง？ถ้ายังไม่มา พี่ก็ลุยเลย เอาฉินเสี่ยวหู่ไอ้ระยำนี่ให้ตาย วางใจได้ เกิดเรื่องอะไร ผมรับผิดชอบเอง”

เสียงปืนดังปัง หลี่ฝางเพิ่งพูดจบ ฉินเสี่ยวหู่ก็หยิบปืนออกมา เล็งไปทางหลี่ฝาง

“ทำไม อยากสู้ใช่ไหม มา ผมดูสิว่าพวกคุณใครจะกล้า”ในมือฉินเสี่ยวหู่ถือปืน พูดอย่างเย็นชา

วินาทีที่ฉินเสี่ยวหู่หยิบปืน คนที่หวางเสี่ยวหยวนพามา ก็ปรากฏความหวาดกลัว

สังคมนี้ ไม่มีใครกลัวตาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งออกมาเป็นนักเลง

พวกเขามา เพื่อกินข้าวให้อิ่ม ใครจะยอมเอาชีวิตเข้าไปเกี่ยวล่ะ？

คนทางหวางเสี่ยวหยวน ได้ยินเสียงปืน ก็วิ่งหนีไปไม่น้อย

หวงว่างโก๋เดินออกมา ชี้ที่ฉินเสี่ยวหู่แล้วพูด：“เด็กเปรต กระโดดได้ดีนี่ มา ถ้าคุณมีความสามารถ อย่ายิงขึ้นฟ้าให้เปลืองเลย มาทางนี้สิ”

หวงว่างโก๋ชี้ไปที่อกของตัวเอง แล้วพูด：“มีความสามารถก็ยิงมาตรงนี้ อย่าเอาแต่ทำแบบเดิมๆที่ไม่มีประโยชน์ เล็งเป้าหน่อยสิ”

ถึงแม้ฉินเสี่ยวหู่จะถูกออกหมายนำจับ แต่มู่หรงฉางเฟิงกำลังดำเนินงานให้เขาอยู่

ยังไงฉินเสี่ยวหู่ก็มีหลักฐานที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์ เขาแค่ไม่ชอบ ที่ไม่มีหลักฐานโดยตรงที่พิสูจน์ว่าเขาทำผิดกฎหมาย

แต่ถ้าฉินเสี่ยวหู่กล้ายิงปืนฆ่าคน งั้น เขาก็จะถูกหูเฟยจับ และต้องถูกยิงเป้าทิ้ง

“ทำไม ไม่กล้าแล้วเหรอ ไม่กล้าก็เก็บปืนซะ แม่เอ๊ย แค่กระสุนกี่ลูก จะยิงคนตายได้แค่ไหนเหรอ แหกตาดูซะ ด้านหลังผมมีคนยืนอยู่กี่ร้อยคน ถ้าคุณอยากเสแสร้งจริงๆ ก็ยิงมาสักกระบอกสิ”

หลี่ฝางมองหวางเสี่ยวหยวนแวบหนึ่ง：“ยังต้องรออีกนานแค่ไหน เป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ดีแน่ ที่ถูกเล่นงานคือพวกเรา”

ใบหน้าของหวางเสี่ยวหยวน เต็มไปด้วยความร้อนรน

“เจ้านาย รอก่อน เขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว”ใบหน้าของหวางเสี่ยวหยวน ปรากฏความลำบากใจ

“ผมรอพอแล้วสิบนาที”หลี่ฝางขมวดคิ้วพูด

“เดี๋ยว เดี๋ยว เชื่อว่าเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว ”

“รออะไรอีก พวกเรามีเวลากับพวกคุณที่ไหนกัน นี่อีกเดี๋ยวก็ถึงฤกษ์ยามแล้ว ถ้าไม่สามารถฝังศพได้ภายในเวลาที่กำหนด คุณรู้ไหมว่าจะมีผลที่ตามมาอย่างไร？”

“หึ พวกคุณพูดได้ง่ายมาก ยังไงที่ถูกคนลอบกัดนี้ ก็ไม่ใช่พวกคุณ”

พ่อของฉินเสี่ยวหู พูดแล้วหัวเราะเหอะเหอะอย่างเย็นชา