บทที่600 การจากไปของหวางเห้า

หวางเห้าเงียบไปนาน ความเงียบของเขาคือคำตอบ

หลี่ฝางฉีดยิ้ม ตั้งแต่วินาทีนั้นเขาก็เข้าใจความหมายของหวางเห้าทันที “เอาเถอะ นายไม่ต้องตอบฉันแล้วล่ะ ฉันรู้คำตอบแล้ว”

“ที่นายจะสื่อก็คืออยู่ข้างเดียวกับชางสู่ไง?” หลี่ฝางแค่นหัวเราะเสียงเย็น พูดด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

ถึงยังไงหวางเห้าก็เป็นคนที่เขาอุ้มชูขึ้นมา ถ้าไม่เพราะหลี่ฝาง เกรงว่าคนอย่างหวางเห้าแค่ค่าซ่อมแซมศูนย์อาบน้ำก็คงไม่มีปัญญาจ่าย

แต่บัดนี้ หวางเห้าเป็นถึงคนยุทธภพที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเอก

ซึ่งนั่นไม่ได้มาจากความทุ่มเทของชางสู่ แต่เป็นความทุ่มเทของหลี่ฝาง

แต่วันนี้หวางเห้ากลับเลือกจะเคียงข้างชางสู่ เล่นเอาหลี่ฝางรู้สึกชาขึ้นมา

หวางเห้ามองหลี่ฝาง แล้วเอ่ย “เจ้านาย ยังไงผมก็ไม่มีวันทำร้ายนาย”

“ต่อให้ชางสู่จะบีบบังคับให้ตายยังไง ผมก็ไม่มีทางทำร้ายคุณ”

หลี่ฝางมองหวางเห้าอย่างไม่เชื่อนัก “จริงหรอ?”

“ถึงผมจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ไม่ใช่พวกลืมพระคุณคนแน่นอน คุณชายหลี่ช่วยเหลือผมมากขนาดไหน ผมรู้ดีแก่ใจ ถ้าไม่มีคุณ คนอย่างหวางเห้าคงไม่ใช่หวางเห้าอย่างทุกวันนี้”

“ถ้าแค่เพราะคำพูดของชางสู่ แล้วหักหลังคุณ ผมยังสมควรจะเป็นคนอยู่อีกหรอ? เหอะ ถึงตอนนั้นแม้แต่ผมก็คงแขยงตัวเอง”

หวางเห้ามองหน้าหลี่ฝาง แล้วเสริมต่อ “แต่เจ้านายต้องรับปากผมเรื่องนึง”

“อะไร?”

หลี่ฝางถาม

“ผมขอไว้ก่อนว่าห้ามทำร้ายชางสู่ ถ้าคุณลงมือกับชางสู่ ผมจะไม่ยอมแน่” หวางเห้าพูดด้วยใบหน้านิ่ง “คุณพูดถูก คุณเป็นเจ้านายผม แต่ชางสู่เองก็เป็นพี่น้องผมเหมือนกัน คุณมีบุญคุณกับผม แต่ก็ลงทุนในตัวผมเช่นกัน แต่ระหว่างผมกับชางสู่ เราสามารถสละชีวิตแทนกันได้ ไม่ว่าใครก็ตามในโลกใบนี้ผมก็ไม่ยอมให้เขามาทำร้ายชางสู่แน่”

“ไม่งั้น ผมเองก็จะขอสู้ยิบตาเหมือนกัน”

หลี่ฝางหัวเราะ เขาส่ายหัวเบาๆ “ไม่ว่าจะพูดยังไง ให้ตายนายก็เลือกจะอยู่ข้างชางสู่”

หวางเห้าได้ยินคำนั้น สีหน้าก็เปลี่ยน ก่อนจะรีบพูดต่อ “เช่นเดียวกัน ผมเองก็จะไม่ยอมให้ชางสู่ทำร้ายคุณ ถ้ากระบอกปืนของชางสู่หันมาหาคุณ ผมพร้อมจะวิ่งไปรับกระสุนลูกนั้นแทนคุณแน่นอน”

“แล้วถ้านายวิ่งมารับแทนไม่ทันล่ะ? ถ้ากระสุนลูกนั้นมันพรากชีวิตฉันไปจริงๆ นายจะแก้แค้นให้ฉันไหม?” หลี่ฝางถาม สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

สีหน้าของหวางเห้านิ่งไปเล็กน้อย ชัดเจน คำตอบของเขาก็คือไม่

หลี่ฝางส่ายหน้า มือหนาตบบ่าหวางเห้าเบาๆ “ช่างเถอะ นายไปเถอะหวางเห้า ไปหาชางสู่ ฉันไม่อยากทำให้นายลำบากใจ”

“เจ้านาย คุณ...” พอได้ยินคำนั้น สีหน้าของหวางเห้าก็เปลี่ยนแบบฉับพลัน

“เจ้านายหมายความว่ายังไงครับ?” ลมหายใจของหวางเห้าทั้งเร็วและแรงขึ้น

“ศูนย์อาบน้ำนั่นเป็นของนาย ส่วนแบ่งที่นายแย่งชิงมาจากมือของเสือก็เป็นของนาย แต่ต้องคืนถนนบาร์ให้ฉัน เพราะนั่นเป็นส่วนของฉัน ต่อจากนี้ซินปาจะเป็นคนดูแลถนนบาร์” หลี่ฝางขมวดคิ้วพูด

“คุณจะไล่ผมหรอ?”

หวางเห้าไม่อยากจะเชื่อหู ถึงยังไงก็ร่วมงานกันมาอย่างดีตั้งนาน จู่ๆหลี่ฝางก็จะไล่หวางเห้าไป นาทีนั้นหวางเห้าแทบไม่อยากจะยอมรับ

“ผมยังจะไปไหนได้อีก?” มุมปากของหวางเห้ายกยิ้ม

“ไปอยู่กับชางสู่ รับใช้มู่เสี่ยวไป๋ คนมีความสามารถอย่างนาย เมื่อไปถึงที่นู่นก็จะได้รับความสำคัญเช่นเดียวกับที่นี่” หลี่ฝางพูดเชิงเล่นลิ้น

“คุณกำลังจะบอกว่า ให้ผมเป็นศัตรูกับคุณ?” หวางเห้าขมวดคิ้ว

“ผมทำไม่ได้” หวางเห้าพูด

“หวางเห้า ฉันไม่เชื่อใจนายอีกแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่นายแอบไปเจอกับชาสู่ ฉันก็เริ่มสงสัยในตัวนาย ตอนแรกฉันยังหวังอยู่ลึกๆ แต่คำพูดของนายเมื่อกี้ บอกฉันอย่างชัดเจนว่าระหว่างฉันกำลังชางสู่ นายเลือกที่จะทิ้งฉันไปหาชางสู่”

“ฉันเป็นศัตรูตัวฉกาจของมู่เสี่ยวไป๋ มู่เสี่ยวไป๋จะต้องส่งชางสู่มาเล่นงานฉันแน่นอน ทหารรบที่แอบไปนัดพบกัน ถ้าหากนายเลือกจะปลดปลอกคอในวินาทีสำคัญ ฉันอาจจะตายด้วยกำมือของชางสู่ อย่ามาบอกว่าจะไม่ให้ชางสู่ทำร้ายฉัน นายคิดว่าตัวเองจะห้ามชางสู่ได้หรอ? ถ้าจะพูดให้ดี ชางสู่ถือว่าเป็นอาจารย์ของนายนี่? วิทยายุทธ์ส่วนใหญ่ที่อยู่ในตัวนาย ชางสู่เป็นคนสอนไม่ใช่หรือไง?”