บทที่603 ความพ่ายแพ้ของหลี่ฝาง

ต้องมีรางวัลใหญ่ ถึงจะมีผู้กล้า

คนอย่างหลี่ฝางไม่มีอะไรทั้งนั้น นอกจากเงิน

เงินสิบล้านสำหรับทายาทอภิมหาเศรษฐีอย่างหลี่ฝางแล้วแทบจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ไม่ใช่สำหรับบรรดาลูกกระจ๊อก ที่ต่อให้ทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีทางได้จับเงินก้อนนี้

ตอนที่หลี่ฝางพูดถึงเงินสิบล้าน ทั้งหวางเสี่ยวหยวนกับเฉินเจียโล่ก็ตกตะลึงไปหลายวินาที

“คุณชายหลี่ จะใจกว้างเกินไปไหมครับ? นึกจะให้ทีก็ให้สิบล้าน โอ้...” เฉินเจียโล่มองหลี่ฝาง ใบหน้ายุ่งเหยิงมีรอยยิ้มออกมา “ขนาดผมยังหวั่นไหวเลยเนี่ย”

เฉินเจียโล่ไม่ได้โกหก เขาทำงานเสี่ยงตายมานานขนาดนี้ ค่าตัวของเขายังไม่เคยมีมูลค่ามากถึงสิบล้านมาก่อน

“อย่าว่าแต่สิบล้านเลย แค่ล้านเดียวก็มีคนอาสาไปแล้วครับ” เฉินเจียโล่เม้มปาก “คุณชายหลี่ ผมรู้ว่าคุณไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่คุณก็น่าจะอ้างอิงราคาตลาดหน่อยสิครับ ไม่งั้นอีกหน่อยจะใช้ให้ทำงานทีก็คงยากแหงๆ”

หวางเสี่ยวหยวนเองก็พยักหน้า “ใช่ครับคุณชายหลี่ เอะอะคุณก็จะให้สิบล้านๆ เดี๋ยวพวกเขาก็ช็อคกันพอดี ดีไม่ดีอาจจะไม่เชื่อด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาจะสงสัยได้ว่างานนี้มันอันตรายขนาดไหน แล้วพอจบเรื่องนี้ อีกหน่อยพวกเขาก็จะได้ใจขอขึ้นค่าจ้าง ทั้งหมดเป็นเพราะคุณชายไปกระตุ้นความโลภแท้ๆ”

“สิบล้าน ความจริงเงินสิบล้านก็เป็นเงินก้อนใหญ่สำหรับทุกคน สามารถซื้อรถ หรืออาจจะซื้อบ้านยังได้”

หวางเสี่ยวหยวนพูด “ผมจะไปจัดการให้ครับ”

“พี่ใหญ่ จะไปลำบากเองทำไมล่ะ ครั้งก่อนก็เป็นผมที่จัดการไม่ใช่หรอ?” เฉินเจียโล่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

หวางเสี่ยวไป๋มองบนใส่เฉินเจียโล่ “เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็ตอนนี้สิ เมื่อก่อนนายยังเป็นคนโสด แม้แต่แฟนเป็นตัวเป็นตนก็ยังไม่มีเลย นายอิ่มท้องคนเดียวพอ ไม่ต้องพะวงถึงครอบครัว แต่ตอนนี้ไม่ใช่ไง นายมีทั้งลูกสาวลูกชาย ไหนจะเมียนายอีก ถ้านายเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไปบอกเด็กๆว่ายังไงล่ะ? หรือจะให้ฉันรับเลี้ยงลูกนาย?”

เฉินเจียโล่เบ้ปาก ไม่กี่วินาทีก็หายงอน “เอาเถอะ พี่ไปหาคนขึ้นคานมาทำละกัน”

หวางเสี่ยวไป๋เรียกคนสามสี่คนให้เดินขึ้นมาหาที่ด้านหน้า แล้วพูดอะไรบางอย่างกับพวกเขาเสียงเบา ต่อมาสองคนในนั้นก็ยกมือขอเป็นอาสาสมัคร

จากนั้น หวางหยวนก็พอหนึ่งคนในนั้นเดินมาหาหลี่ฝาง “เอาล่ะ นายถอดอาวุธบนตัวให้เสี่ยวจื้อสิ”

แววตาของชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวจื้อไม่มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด

หลังจากที่เขาใส่ชนวนระเบิดเสร็จ ชายหนุ่มก็เหล่มองหลี่ฝางเล็กน้อย “คุณชายหลี่มีเงินสิบล้านจริงๆใช่ไหมครับ?”

หลี่ฝางพยักหน้า “เอาเลขบัญชีของนายมาสิ ถ้าไม่สบายใจฉันจะโอนให้นายตอนนี้เลย”

“แหะๆ ผมจะไม่สบายใจอะไรล่ะครับ ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร คงไม่โกหกอยู่แล้ว” เด็กหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวจื้อพูดจบ ก็เดินเข้าป่าไป

หลี่ฝางไม่เห็นว่าเสี่ยวจื้อจะมีความหวาดกลัวเลยสักนิด เห็นก็แต่ความตื่นเต้นดีใจ

ส้าวส้วยหัวเราะ “เจ้านาย เงินนี่สั่งงานได้แกระทั่งผีจริงๆ เอาจริงๆต่อไปคุณก็ใช้วิธีนี้บ่อยๆหน่อยก็ได้”

หลี่ฝางส่ายหัว “นี่กำลังชมฉันอยู่ใช่ไหม?”

“ถือว่าชมก็คงได้ครับ” ส้าวส้วยหยักหน้านิดๆ “ถึงมันจะเป็นวิธีสิ้นคิด แต่ก็ได้ผลดีทีเดียว”

และทันทีที่เด็กหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวจื้อเดินเข้าไปด้านใน จู่ๆก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นเหนือหัว

หลี่ฝางแหงนหน้าขึ้นดู ก็ต้องทึ่ง “แม่งเอ้ย พวกมันมีเฮลิคอปเตอร์!”

นัยน์ตาของส้าวส้วยเองก็ฉายแววคาดไม่ถึง

ใครก็คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เมื่อกี้หวางเสี่ยวหยวนเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่านอกจากมันจะบินหนีออกไป ไม่อย่างนั้น...

แล้วก็สมพรปากไอ้คนปากเน่าหวางเสี่ยวหยวนจริงๆ

หลี่ฝางขมวดคิ้ว “จะเอาไงดี?”

เฮลิคอปเตอร์บินลาดมาถึงฝากนึง จากนั้นก็ทิ้งเชือกลงมา ไม่นานด้านบนเชือกก็ปรากฏร่างสองร่าง ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง

ส้าวส้วยขมวดคิ้ว “ไอ้บ้านั่นมันปีนต้นไม้รออยู่ก่อนแล้ว”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว “เด็กผู้หญิงคนนั้น น้องสาวจูเฟิ่งปินสินะ?”

การมาครั้งนี้ก็เพื่อจะช่วยชีวิตน้องสาวของจูเฟิ่งปิน เห็นทีแผนการของเขาพังกำลังเละไม่เป็นท่า

ขณะทอดมองดูลำเฮลิคอปเตอร์ขับห่างออกไปไกล หลี่ฝางกัดฟันโมโห ถ้าเขาให้ส้าวส้วยเข้าไปเร็วกว่านี้น้องสาวของจูเฟิ่งปินก็คงไปถูกพาตัวไป

“ชิบxาย นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ถึงขนาดส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมากันเลยหรอ นี่ฉันตาฝาดหรือเปล่าเนี่ย”

เฉินเจียโล่พูดด้วยความตกตะลึง

ส้าวส้วยขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ มู่เสี่ยวไป๋ถึงยอมลงทุนมากขนาดนี้”

คนที่ตื่นตะลึงไม่แพ้กันอีกคนนึง นั่นก็คือหวางเห้า

หวางเห้ามองคนที่อยู่บนท้องฟ้าตาค้าง เขาพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่ ก่อนจะอ้าปากพูดพะงาบๆ “คนที่อุ้มเด็กผู้หญิงคนนึง ก็คือพี่น้องผมเอง ชางสู่”

“ไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมาจริงๆ” สีหน้าของหวางเห้าดูสับสนวุ่นวาย

ส่วนเสี่ยวจื้อ หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ก็ค่อยๆแอบหลบออกมา “คนของเราถูกพวกมันจับหมด มีบางคนที่ผมรู้จักก็อยู่กับคุณชายเฉินครับ”

หวางเสียวหยวนจึงพูดขึ้นบ้าง “เจ้านาย จะทำยังไงต่อดีครับ?”

หลี่ฝางยังไม่ทันพูดอะไร เสี่ยวจื้อก็พูดต่อ “พวกมันเห็นผมแล้ว แต่ไม่ยิง แม่เจ้า เมื่อกี้ผมตกใจแทบแย่ นึกว่ามันจะเล่นผมซะแล้ว แต่มันกลับให้ผมออกมาแล้วฝากคำพูดมาประโยคนึง”

หลี่ฝางมองเสี่ยวจื้อ เร่งให้เขาพูดต่อ “อะไร?”

“พวกมันบอกว่า ให้เรายอมเปิดทางให้พวกมัน ไม่อย่างนั้นมันจะฆ่าตัวประกันให้หมด” เสี่ยวจื้อพูด “พวกมันจะให้เราดึงกำลังคนออกจากฝั่งตะวันออก ปล่อยให้พวกมันหนี”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว จากนั้นก็หลุบตาใช้ความคิด หลี่ฝางไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะเชื่อคำพูดได้มากแค่ไหน แต่ถ้าไม่ทำตามที่พวกมันขอ เกรงว่าคนที่โดนจับก็จะตกอยู่ในอันตราย

“จริงสิคุณชายหลี่ ผมเห็นข้างในมีคนตายคนนึงด้วยครับ” จู่ๆเสี่ยวจื้อก็พูดขึ้นอีก

“ตายแล้ว?” หลี่ฝางขมวดคิ้วขึ้นอีก

“ครับ ผมเห็นร่างของเขาพาดอยู่กับต้นไม้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด เหมือนจะถูกทำร้ายร่างกายจนตาย” เสี่ยวจื้อตอบ

สีหน้าของหลี่ฝาอึมครึมไปทันใด

“คุณชายหลี่ เงินของผม...” เสี่ยวจื้อพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหวางเสี่ยวหยวนถลึงตาใส่ “ไสหัวไป”

“ฉันไม่เบี้ยวแน่” หลี่ฝางมองหน้าเสี่ยวจื้อ อารมณ์ไม่ดีนัก

“ขอโทษครับพี่” เสี่ยวจื้อหันไปพูดกับหวางเสี่ยวหยวน

ใบหน้าของเสี่ยวจื้อแดงก่ำ มาพูดเรื่องเงินในเวลาแบบนี้ มันก็ไม่เหมาะจริงๆนั่นแหละ