บทที่610 ความน่ากลัวของหลอซ่า

เมื่อกี๊หลังจากมู่เสี่ยวไป๋วางสายชายหน้าลิง ก็โทรหาอีกเบอร์ ปลายสายนั้น คือโทรหาจูเก่อเหย่

ตระกูลจูเก่อ ที่จริงมีคุณท่านสามคน คนหนึ่งอำลาวงการแล้ว ออกไปจากตระกูลจูเก่อนานแล้ว แล้วกลายเป็นพ่อเลี้ยงของซุนจิ้น

คนหนึ่งนั่งประจำการที่ตระกูลจูเก่อ ส่วนอีกคน ก็คือจูเก่อเหย่ เขาเป็นคนหนึ่งที่หลงใหลต่อศิลปะการต่อสู้ คบหากับอาจารย์ที่เก่งในศิลปะการต่อสู้ไปทั่วทุกมุมโลก

อาจารย์ของมู่หรงฉางเฟิง ล้วนแต่เป็นจูเก่อเหย่ที่หาให้เขา

แต่มู่หรงฉางเฟิงไม่ได้มีพรสวรรค์ที่เพียงพอ และก็ไม่ได้กลายเป็นสุดยอดแห่งนักศิลปะการต่อสู้

ตอนนี้พี่ใหญ่พี่สองของตัวเองต่างตายอย่างอนาถ จูเก่อเหย่ก็ไม่มีความคิดที่จะทำตัวสมถะ เขากลับมาที่เมืองเอก และพาพวกฝีมือดีจำนวนมากกลับมาด้วย

ชายแก่ที่ถูกส้าวส้วยเข้าใจทะลุปรุโปร่ง ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เป้าหมายของพวกเขาก็แค่อย่างเดียว ฆ่าหลี่ฝาง กับหลอซ่า

จูเก่อเหย่ลงมาจากรถออฟโรดคันหนึ่ง สวมชุดเสื้อคลุมยาวสีฟ้า ที่ตัวแบกดาบหนักๆไว้

ด้านหลังเขา ค่อยๆมีสิบกว่าคนยืนเข้ามา

สิบกว่าคนนี้ แต่ละคนต่างถือว่าเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ของรุ่นก่อนๆทั้งนั้น

คนที่เปิดค่ายมวย สำนักศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ ด้านหนึ่งเพื่อหาเงิน อีกด้านหนึ่งก็เพื่อสืบทอดกังฟู แต่ที่จริงแล้วเท้าของพวกเขา กังฟูก็ล้วนแต่ค่อนข้างผิวเผินทั้งนั้น

แต่คนกลุ่มนี้ต่างกัน ชีวิตของพวกเขา ต่างเจาะลึกมุ่งเน้นไปที่กังฟู เอากังฟูของตัวเอง ฝึกฝนไปจนถึงขั้นเทพ

“จูเก่อเหย่ ความเป็นมาของฝ่ายตรงข้ามใหญ่มากจริงๆเหรอ？”

“พวกพี่เรียกพวกคุณมาจากทั่วทุกสารทิศ คุณต้องอย่าทำให้พวกเราผิดหวังล่ะ”

คนแก่สองสามคนพูดอย่างขำขัน ไม่ได้ตั้งใจ พร้อมปรากฏความดูถูกและเฝ้ารอคอยอย่างหนึ่ง

พวกเขาหวังว่าหลอซ่าจะเป็นคนฝีมือดี แต่ในใจกลับรู้สึกว่าหลอซ่าไม่ใช่คนที่จะจัดการไม่ได้นัก

“ก็แค่นักเลงคนหนึ่งเมื่อตอนนั้น จูเก่อเหย่ คุ้มค่าที่คุณต้องระมัดระวังอย่างนี้เหรอ？”

ในสายตาของคนพวกนี้ นักเลงธรรมดาๆเหล่านี้เดิมทีก็ไม่ได้เข้าสู้ระดับสูง กับพวกเขาแล้ว ไม่ใช่ชนชั้นเดียวกันเลย

พวกเขาเป็นถึงปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ ที่ได้รับความนิยมชมชอบและชื่นชม

จูเก่อเหย่ขมวดคิ้วหน่อยๆ พูดไปว่า：“อย่าดูถูกเขา”

เวลานี้ จูเก่อเหย่คิดถึงฉากหนึ่งเมื่อสามปีก่อน

จูเก่อเหย่ที่หลงใหลต่อศิลปะการต่อสู้ เมื่อสามปีก่อนก็มีชื่อเสียงในยุทธภพมานานแล้ว ต่อสู้กับใคร ไม่เคยแพ้มาก่อน

แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับหลอซ่า กลับทำให้เขาเจอเรื่องที่ไม่ดีอย่างแรง

“พวกคุณยังจำฟางสงได้ไหม？”ทันใดนั้นจูเก่อเหย่ก็ถาม

“ฟางสง？ใครบ้างจำไม่ได้ล่ะ ตอนนั้นที่ประลองยุทธในเขาบู๊ตึ๊ง ฟางสงคนเดียวเอาอีกสี่คนอยู่ เรียกได้ว่าโดดเด่นออกหน้ามาก เหอะเหอะ พูดถึงผู้ชายคนนี้แล้ว เขาสุดยอดจริงๆ ผมจำได้ว่าเขาอ่อนกว่าผมสิบกว่าปี แต่กังฟูของเขานั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าผมเท่าไหร่เลย”

“คนของพวกเราในนี้ ก็มีแค่คุณจูเก่อเหย่ที่เอาชนะเขาได้”ชายชราคนหนึ่งหัวเราะไปพูดไป

“ผมก็แค่เอาชนะเขาได้หวุดหวิดเท่านั้นเอง”จูเก่อเหย่พูดเบาๆ

“ถ้าไม่ใช่ว่าเขายังหนุ่มเกินไปยังไม่ครุ่นคิดดีๆ ไม่แน่ว่า เราสองคนอาจจะเสมอกันก็ได้”จูเก่อเหย่พูดเสริมไปอีกอย่างถ่อมตัว

“พี่จูเก่อถ่อมตัวจริงๆ ใครจะไปรู้ว่า คุณเป็นถึงผู้มีความสามารถพิเศษด้านศิลปะการต่อสู้ ฟางสงแพ้ในเงื้อมมือของคุณ ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องที่ขายขี้หน้าอะไร”

“เช่นคนกลุ่มนี้ของพวกเรา คุณล้วนแต่แพ้ในมือของพี่จูเก่อใช่ไหม？”

ชายชราพวกนี้ ถึงแต่ละคนต่างเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ แต่เผชิญหน้ากับจูเก่อเหย่ กลับเป็นการเคารพให้เกียรติ ไม่มีความไม่ยอมรับเลยสักนิด

ในระหว่างพวกเขานั้น มีบ้างที่แก่กว่าจูเก่อเหย่ไม่กี่ปี และก็มีบ้างที่เด็กกว่าจูเก่อเหย่ไม่กี่ปี

แต่พวกเขา ต่างแพ้ในเงื้อมมือของจูเก่อเหย่

และการแพ้ของพวกเขา ก็เป็นการยอมรับจากทั้งปากและใจ

“ใช่สิ หลายปีมานี้ฟางสงไปไหนมา？ครั้งที่แล้วหลังจากแพ้ให้พี่จูเก่อ ก็ไม่ได้ยินร่องรอยของเขาอีกเลย หรือว่า หลังจากที่แพ้ไป ในใจก็รับไม่ได้ กลับบ้านเกิด？ไม่ฝึกศิลปะการต่อสู้อีก？”

“เหอะเหอะ ถ้าเป็นแบบนี้ ความสามารถในการยอมรับในใจของฟางสง ก็แย่มากเลยนะ？”

“ก็ใช่ เรื่องแพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา ทำไมถึงคิดไม่เป็นนะ？”

ทันใดนั้น ทุกคนก็ถกเถียง ไปที่ฟางสง ส่วนสีหน้าของจูเก่อเหย่ กลับดูซีเรียสอย่างที่สุดในตอนนี้

“เขาตายแล้ว”ทันใดนั้น จูเก่อเหย่ก็พูด

สามคำนี้ ทำให้ใบหน้าของทุกคน เปลี่ยนสีในทันที

ตายแล้ว？