บทที่643 เข้าไปยังชั้นใต้ดิน

ถ้าเธอบีบกระดูกตรงคอให้หัก มู่หรงฉางเฟิงก็ตายอย่างไม่ต้องสงสัย

“เธอเป็นใคร?” มู่หรงฉางเฟิงมองแม่มด เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่

“ลูกน้องของหลอซ่า แต่ไม่ได้โด่งดังเท่านายหรอก”

มู่หรงฉางเฟิงเคยสืบประวัติคร่าวๆของลูกน้องทั้งหลายของหลอซ่ามาอยู่บ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเจอหน้าแม่มดกู่หย่งฉี

“หึๆ ฉันเพิ่งมาได้ไม่นาน ต่อไปเราก็ค่อยๆทำความรู้จักกันเถอะ จะบอกชื่อให้ก่อน ฉันชื่อแม่มด”

แม่มดมองมู่หรงฉางเฟิงแล้วแสยะยิ้ม “ถ้านายรู้สึกสนใจฉัน อีกหน่อยเราก็ยังมีโอกาสได้ประลองกันอีก แต่ถ้านายไม่สน งั้นนี่ก็จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน”ขู่!

แม่มดขู่มู่หรงฉางเฟยอย่างคนพองขนได้ใจ

“เธอกล้าฆ่าฉันหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าที่คือที่ไหน?” มู่หรงฉางเฟิงพูดเสียงเย็น

ไม่ว่ายังไงที่นี่ก็คือเมืองเอก ถิ่นของเขา

มู่หรงฉางเฟิงคือทายาทของตระกูลหมู่หรง ถ้าหากเขาตาย ยัยแม่มดนี่ก็จะถูกคนของตระกูลมู่หรงทั้งตระกูลตามล่า

“รู้สิ ถิ่นของนายไง ก็แค่ที่รกร้างเหมือนป่าช้า”

แม่มดพูดอย่างไม่แยแส “อย่ามาถามว่าฉันกล้าฆ่านายหรือเปล่า เพราะแต่ละคนที่ฉันเคยฆ่ามาน่ะ เป็นคนเส้นใหญ่กว่านายตั้งเยอะ เชื่อไหมล่ะ?”

“ฉันจะให้เวลาสามนาที รีบบอกมา…”

แม่มดเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งสงบ “ทางเข้าอยู่ไหน?”

มู่หรงฉางเฟิงรู้ดีว่าตัวเองขู่อะไรแม่มดไม่ได้ จึงต้องจำใจพูด “ปล่อยฉันก่อน แล้วฉันจะบอก”

“ได้”

แม่มดเอ่ยเสียงเรียบ

แต่วินาทีนี่แม่มดคลายมือออก มู่หรงฉางเฟิงก็ใช้มือคว้ามีดสั้นออกมา แล้วเตรียมจะปักคมมีดลงบนหน้าอกของแม่มด

แม่มดแสยะยิ้มมุมปากนิดๆ เธอเดาเอาไว้อยู่แล้ว จึงหมุนไหล่ของตัวหลบ แล้วหันไปโจมตีแขนใหญ่ของมู่หรงฉางเฟิงอย่างรวดเร็ว

ในเสี้ยวพริบตาเดียว แม่มดสับกระดูกข้อต่อช่วงไหล่ของร่างใหญ่จนหลุด

“ในเมื่อฉันกล้าปล่อยมือออกจากนาย ก็ย่อมไม่กลัวจะโดนลอบโจมตีอยู่แล้ว”

แม่มดมองมู่หรงฉางเฟิงด้วยความเฉยชา “เรามันคนละชั้น”

“รีบบอกมาซะ ทางเข้าอยู่ที่ไหน? อย่าทำให้ฉันเสียเวลาไปมากกว่านี้ ฉันรับปากลุงเฉียนไว้แล้วว่าจะไม่ฆ่านาย แต่ถ้านายเอาแต่เล่นแง่อยู่แบบนี้ ฉันคงจะ…”

ไม่รอให้มู่หรงฉางเฟิงได้เอ่ยปาก ซือถูเฟยลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปหมุนตรงภาพวาดบนผนัง

“ซือถูเฟย…”

มู่หรงฉางเฟยขมวดคิ้ว “นายเสียสติหรือไง?”

“ชีวิตของนายสำคัญกว่าผู้หญิงคนนั้น” ซือถูเฟยถูก

หลี่ฝางขมวดคิ้วมองดูบทสนทนาชวนอ้วกระหว่างมู่หรงฉางเฟิงกับซือถูเฟย

ไอ้สองคนนี่เล่นละครได้ทุกสถานการณ์จริงๆสินะ

เป้าหมายของมู่หรงฉางเฟิงกับซือถูเฟยคืออะไร?

เพื่อใส่ร้ายตระกูลหลี่ไม่ใช่หรือไง?

แล้วตอนนี้คนของตระกูลหลี่ก็มาถึงนี่แล้ว จะห้ามไว้ทำไม ทำไมไม่ให้คนของตระกูลหลี่เข้าไปข้างในชั้นใต้ดิน?

ถ้าไม่ได้เข้าไปในชั้นใต้ดิน ตระกูลหลี่จะบาดหมางกับลูกค้าพวกนั้นได้ยังไง

“พี่ฉีฉี รู้ไหมว่าฉินหยีหรันหน้าตาเป็นยังไง?” แม่มดกำลังจะก้าวขาเข้าไปข้างใน แต่หลี่ฝางถามขึ้นก่อน

แม่มดพยักหน้าเป็นคำตอบ

ซือถูเฟยมองแม่มดแล้วพูดขึ้นบ้าง “นี่อาจจะเป็นกับดักก็ได้ เธอไม่กลัวหรอ?”

“นายไม่กล้าหรอก”

แม่มดดึงปรายตามองซือถูเฟยนิดหน่อย แล้วกระโดดลงไป

“ผู้หญิงตัวคนเดียว แต่อยากบุกเข้าไปในรังลับของพวกเรา ตลกจริง” ซือถูเฟยหัวเราะหึ

“ถ้าที่นั่นเข้าไปง่ายขนาดนั้น ตอนนั้นหลอซ่าคงไม่บาดเจ็บแล้วสิ” ซือถูเฟยพูด

หลี่ฝางขมวดคิ้ว ตอนที่พ่อของตัวเองมาช่วยคน ได้รับบาดเจ็บกลับไปด้วยหรอ?

ฝีมือของหลอซ่าอยู่ระดับไหน หลี่ฝางเคยสัมผัสมาด้วยตัวเอง ถ้าขนาดเขายังได้รับบาดเจ็บ งั้นแม่มดกู่หย่งฉีคงต้องสาหัสไม่ใช่น้อย?

หลี่ฝางวิ่งออกจากห้อง แล้วพูดกับลุงเฉียน “ลุงเฉียน พี่ฉีฉีเข้าไปแล้วครับ เราเรียกกำลังเสริมดีไหม?”

“ผมกลัวพี่ฉีฉีจะมีอันตราย”

หลี่ฝางพูดด้วยความกังวล

ลุงเฉียนพูดเรียบๆ “ข้างในมีมือปืนอยู่มาก การส่งคนเข้าไปเยอะๆ ก็มีแต่จะส่งไปตาย แต่นอกจากลูกพี่แล้ว ก็มีแม่มดที่สามารถหลบลูกกระสุนได้”

ลุงเฉียนพูด ขณะที่ล้วงไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออก “โหจื่อ ถึงไหนแล้ว?”

ทันทีที่พูดจบ โหจื่อก็ปรากฎตัวอยู่เบื้องหน้าของลุงเฉียน

“มัวทำบ้าอะไรอยู่ที่ไหน?” ลุงเฉียนถลึงตาใส่ “รีบเข้าไป หาทางเข้าเจอแล้ว อีกอย่างแม่มดก็เข้าไปข้างในแล้วด้วย”

“นายไปช่วยเธอหน่อย” ลุงเฉียนพูด

โหจื่อรับคำสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปในห้อง เขามองหน้าซือถูเฟยกับมู่หรงฉางเฟิงเล็กน้อย แล้วเม้มปากยิ้ม “นายสองคน ใครจะไปกับฉัน?”

เมื่อโหจื่อพูดจบ สีหน้าของซือถูเฟยกับมู่หรงฉางเฟิงก็เผยความหวาดหวั่น

“แม่งเอ้ย ลืมใส่ชุดเกราะมาซะได้ เกิดโชคไม่ดีโดนยิงขึ้นมา ชีวิตฉันได้จบเห่พอดี ต้องหาใครซักคนมาช่วยกำบังหน่อย”

โหจื่อสบถเสร็จ ก็จับไหล่ซือถูเฟยไว้มั่น “นายแล้วกัน ท่าทางจะอ่อนแอกว่าหน่อย”

โหจื่อลากซือถูเฟยกระโดดลงไปในหลุมดำมืด

มู่หรงฉางเฟิงเห็นภาพนั้น ก็โล่งอกไปเปราะนึง

แต่นี้เอง จู่ๆโทรศัพท์ของมู่หรงฉางเฟิงก็ดังขึ้น หลี่ฝางฉวยมือมาล้วงโทรศัพท์ไปจากมู่หรงฉางเฟิง แล้วกดรับสาย “ถึงแล้วหรอ?”

“หลี่ฝาง?” ฉินวี่เฟยพูดด้วยความแปลกใจ “ทำไมนายเป็นคนรับสายล่ะ?”

“ถ้าเธอถึงแล้วก็เข้ามาเถอะ” หลี่ฝางเอ่ยเสียงเรียบ