บทที่647 รอให้หลอซ่ากลับมา

หลังจากที่แม่มดถอดเสื้อผ้าออกจานหมด สายตาของเธอก็เผยความเย็นชา

สำหรับคนที่มีอาชีพเป็นนักฆ่ารับจ้าง ความมีเกียรติและศักดิ์ศรี ไม่ใช่สิ่งจำเป็นอะไร

และการที่แม่มดทำเรื่องเปลืองตัวแบบนี้ก็ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง เพียงแต่ก่อนหน้านั้นเธอยังไม่ได้เจอกับส้าวส้วย…

แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว แม่มดก็ไม่อยากกลับไปมือเปล่า

เมื่อเดินไปได้หลายสิบเมตร ก็เห็นประตูบานใหญ่สองบาน

หนึ่งในนั้น เป็นลูกค้าที่บอกว่าจะดื่มชา

ประตูบานนั้นกำลังเปิดคาไว้อยู่

แต่ที่ด้านหน้าทางเข้า มีคนวัยกลางคนกำลังเฝ้ายามอยู่

“ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน” ชายวัยกลางคนมองแม่มดด้วยความระแวงสงสัย

“บังเอิญจัง ฉันเองก็ไม่เคยเจอหน้าลุง” แม่มดพูดยิ้มๆ

“เพิ่งมาใหม่หรอ” ชายวัยกลางคนถาม

“ใช่ค่ะ เพราะงั้นถ้าลุงไม่เคยเห็นหน้าฉันก็ไม่แปลก” แม่มดยังคงรักษารอยยิ้ม

“แต่เด็กใหม่ทุกคนจะต้องเข้าร่วมการคัดเลือก ชั้นสุดท้ายที่ทำการคัดเลือกก็จะเป็นเจ้านายของฉัน”

ชายวัยกลางคนพูด “ซึ่งฉันจะอยู่กับแขกในทุกการคัดเลือก”

“เพราะฉะนั้น…”

ชายวัยกลางคนยังพูดไม่จบ แม่มดก็หัวเราะออกมา “ยินดีด้วยที่ทายถูก ใช่แล้ว ฉันคือผู้บุกรุกเองแหละ”

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเผยคความแปลกใจเล็กน้อย แต่กลับยิ้มออกมา “คิดไม่ถึงว่าจะมีผู้หญิงที่โง่ขนาดเอาตัวเองมาส่งถึงที่”

“ไม่ว่าเธอจะมีเป้าหมายอะไรในการมาที่นี่ ก็เกรงว่าจะทำไม่สำเร็จซะเปล่าๆ”

ชายวัยกลางคนหันกลับไปพูดกับชายแก่ในห้อง “เจ้านายรอสักเดี๋ยวนะครับ ผู้หญิงคนนี้ดุท่าทางไม่ค่อยเชื่อง ผมขอดึงหนาบบนตัวเธอออกมาให้หมดก่อนค่อยส่งตัวเข้าไปครับ”

“รีบๆเข้า ฉันเริ่มหิวน้ำแล้ว” ชายแก่พูดด้วยความไม่สบอารมณ์

ในวินาทีที่ชายวัยกลางคนหันกลับมา แม่มดที่เร็วกว่าก็ยื่นมือออกไปจับกระดูกช่วงไหล่ของเขาไว้มั่นมือ

“โทษนะ แต่ฉันยังไม่ได้พูดคำว่าเริ่ม”

แม่มดยิ้ม แล้วกดปลายนิ้วลงใต้ข้อต่อกระดูกที่อยู่ใต้ไหล่ก่อนจะบิดให้มันเคลื่อนที่ไปอยู่ในตำแหน่งที่ผิดรูป ในขณะที่ใบหน้าของชายคนนั้นเผยความเจ็บปวด ก็รีบใช้มือผลักร่างของแม่มดถอยออกไปก้าวนึง

ชายวัยกลางคนไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเก่งกาจถึงขนาดนี้

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงถึงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด แต่มองหน้าแม่มดด้วยความสงบนิ่ง “ฝีมือของเธอหาได้ยากมาก แต่เสียดายที่มาเจอฉันซะก่อน”

แม่มดพยักหน้า “นั่นสิ คุณเองก็หาเจอยากเหมือนกัน”

ระหว่างแม่มดกับชายวัยกลางคน จู่ๆก็เกิดความรู้สึกเสียดายถึงความสามารถอีกฝ่ายขึ้นมา

เมื่อทั้งคู่ได้ลองยื่นมือออกมาปะทะ ต่างก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นจอมยุทธ์ขั้นสูง

ดังนั้น สายตาของชายวัยกลางคนจึงเปลี่ยนเป็นดุร้าย เขามองหน้าแม่มดแล้วขบกรามแน่น “สามารถหักกระดูกไหล่ของฉันได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่โจมตี ท่าทางเธอจะฝึกฝนมาอย่างหนักหลายสิบปีเลยสินะ”

“แล้วดูจากอายุเธอแล้ว อย่างมากก็ไม่เกินสามสิบ”

“คนที่ฝึกฝนกำลังภายในมาตั้งแต่ยังเด็ก คงจะทุกข์ทรมานมากสินะ”

ชายวัยกลางคนพูดถอนหายใจ

เขาก็เหมือนกับแม่มด ถูกบังคับให้ฝึกฝนกำลังภายในมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้เขาจะไม่ชอบ แต่ก็ต้องทำ

ตอนเด็กๆเขาถูกส่งไปยังที่ที่นึง แล้วถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นเครื่องจักรฆ่าคน ตอนนี้ถูกส่งมาเป็นบอดี้การ์ดให้ชายแก่ คุ้มกันความปลอดภัย

เขาจับไหล่ตัวเองแล้วบิดไปบิดมานิดหน่อย จากนั้นกระดูกก็กลับเข้าที่ดังเดิม

แม่มดอึ้งไป แต่จากนั้นก็เผยรอยยิ้ม “คุณเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้มาก”

แม่มดพูดจบ ก็ยื่นมือเข้าสู่โจมชายวัยกลางคนด้วยความเร็วเพียงพริบตาเดียว ในขณะที่ชายวัยกลางคนก็ไม่ได้ชะล่าใจ เขาสวนกลับไปด้วยพลังทั้งหมดของตัวเอง

ผ่านไปห้านาที ทั้งแม่มดและชายวัยกลางคนต่างก็ถูกแรงปะทะจึงทำให้ทั้งสองพุ่งเข้ามาในห้อง

เพื่อให้ตัวเองได้เข้ามาข้างใน แม่มดจำต้องยอมถูกชายวัยกลางคนโจมตีไปหนึ่งฝ่ามือ แต่ฝ่ามือนี้ทำให้เลือดลมภายในของเธอรวน

ชายวัยกลางคนมองแม่มด แล้วยิ้มเย็นชา “เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอต้องเจ็บเจียนตาย แล้วส่งต่อให้เจ้านายของฉันเล่น”

แม่มดยิ้มตาหยี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ได้ ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู”

แม่มดกัดฟัน แล้วขึ้นหน้าโจมตี และชายวัยกลางคนก็ตั้งท่ารับรอแล้ว

จังหวะที่แม่มดเข้าไปประชิดตัวชายวัยกลางคน ขาเรียวสองข้างกระโดดขึ้นรัดคอเป็นวงกลม ส่วนชายวัยกลางคนก็ออกแรงบีบเรียวขาของเธอ

กึก แม่มดกัดฟันอีกรอบ

แม่มดหมุนขาขึ้นมาอยู่บนเหนือหัวชายวัยกลางคน

ทั้งคู่ต่างก็ผลัดกันแลกฝีหมัดไปมา ต่างฝ่ายต่างเสียหลักล้มลงบนพื้น

แม่มดใช้มือข้างนึงยันกับพื้น แล้วเด้งตัวกระโดดห่างออกไปไกลสามเมตรจนมายืนอยู่ข้างหน้าชายแก่ เวลานั้นชายแก่กำลังดูโทรทัศน์ รีโมทในมือของเขาร่วงหล่นบนพื้นในทันที

และนี่ก็คือเป้าหมายของแม่มด เธอยอมสละขาข้างนึงเพื่อจะได้สลับตำแหน่งกับชายวัยกลางคน

เพราะตำแหน่งตรงนี้ทำให้สามารถเข้าใกล้ชายแก่คนนี้ได้มากขึ้น

“อย่าเข้ามาจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเขาแน่” แม่มดพูด

“ถ้าเธอฆ่าเจ้านายของฉัน ฉันก็จะฆ่าเธอต่อ” ชายวัยกลางคนพูด

ไม่พูดพร่ำทำเพลง แม่มดใช้มือบีบเข้าที่คอของชายแก่อย่างออกแรง “ลองดูไหมล่ะ?”

ชายวัยกลางคนตกใจจนไม่กล้าลั่นไก แม่มดฝืนลุกขึ้นยืนด้วยสภาพขากระเผลก “ยืนอยู่ตรงนั้น อย่าแม้แต่จะขยับ ถ้านายขยับตัวแม้แต่เซนเดียว ฉันจะฆ่าเขาทันที”

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว ไม่ตอบ

“แม่หนู เราเคยมีเรื่องบาดหมางกันหรอ?” ชายแก่เอ่ยปาก น้ำเสียงเผยความหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ยังคุมสติได้ดี

แม่มดฉีกยิ้ม “คิดซะว่าเคยแล้วกัน”