บทที่694 ศัตรูร่วมกัน

หลี่ฝางอยากบอกชางสู่มาก ถึงเขาคิดจะปล่อยไป ทางเฉินฝูเซิง ก็ไม่ยอมแน่นอน

หวางเหมียวมองชางสู่ด้วยอย่างกลัวๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลังจากรอชางสู่ขึ้นไปที่รถของหวางเห้า หลี่ฝางก็ถามหวางเหมียว:“คุณรู้จักเขาใช่ไหม？”

หวางเหมียวพยักหน้า พูดว่า:“รู้จัก จะไม่รู้จักได้ไง เขาไม่ได้ชื่อชางสู่เหรอ บ้านเกิดเขา อยู่ที่อำเภอหลิน ตอนนั้นยังมีคนเคยบอก，ถ้าชางสู่ไม่ไป ลูกพี่ของอำเภอหลินนี้ ก็ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นของใคร”

“นานมาแล้ว ชางสู่กับแมงป่อง ไม่ได้อยู่ระดับเดียวกันเลย แมงป่องเมื่ออยู่ต่อหน้าชางสู่ มีความสามารถแค่เล็กน้อย”หวางเหมียวพูด

หลี่ฝางตะลึงหน่อยๆ:“เมื่อก่อนแมงป่องไร้ประโยชน์ขนาดนั้นเชียว？”

“บอกว่าไร้ประโยชน์ก็ไม่ได้ ที่สำคัญคือคนอย่างชางสู่นั้นโหดมาก มีคดีฆาตกรรมติดตัวไม่ใช่แค่คดีเดียว และเพราะอย่างนี้ เขาจึงหนีไปจากอำเภอหลิน และหลังจากที่ชางสู่ไป แมงป่องจึงฉวยโอกาสถือขึ้นตำแหน่งนี้ แต่ว่าแมงป่องนี้ปลิ้นปล้อน และก็โหดมาก ขึ้นตำแหน่งอย่างเร็ว และยัง ใช้เวลาไม่กี่ปี ก็กำจัดศัตรูทั้งหมดทิ้งอย่างราบเรียบ”

“เมื่อก่อนพี่ชายพวกนั้นแห่งอำเภอหลิน ทั้งหนี พิการก็มี เหลือไม่กี่คน มาเป็นลูกน้องของแมงป่อง คุณว่าตลกไหม？”หวางเหมียวส่ายหน้า หัวเราะเหอะเหอะ

หลี่ฝางพูด:“มีอะไรน่าตลก อย่างน้อยพวกเขาก็ยังแข็งแกร่งกว่าพิการ พวกที่หนีน่ะ？”

“คุณไม่เข้าใจ เป็นนักเลงในสายนี้ ถือหน้าตามาก”หวางเหมียวเหมือนจะหัวเราะอย่างเข้าใจ

หวางเหมียวพูดด้วยรอยยิ้ม:“ถ้าชางสู่กลับมา งั้นก็สนุกมาก แมงป่องต้องนอนไม่หลับแน่”

หลี่ฝางตบไหล่ของหวางเหมียว พูดว่า:“เหอะเหอะ คิดไม่ถึงว่าหมออย่างคุณ คุ้นเคยอย่างดี กับเรื่องของสายนี้”

“ไม่หรอก คนอย่างผม แค่ฟังเรื่องสายนี้มาเยอะ และก็รู้จักเพื่อนในสายนี้ไม่น้อย”หวางเหมียวพูดอย่างภูมิใจ

ส่วนโจวต้าเหนียนที่อยู่ข้างๆในตอนนี้ก็พูดเสียดสี:“คุณรู้จักเพื่อนในสายนี้ เมื่อกี๊ที่โดนทุบตี ทำไมคุณไม่เรียกเขามาล่ะ？”

ใบหน้าของหวางเหมียว หัวเราะอย่างไม่เป็นธรรมชาติ:“เรียกใครล่ะ นักเลงทั้งอำเภอหลิน ใครจะไปกล้าสู้กับพี่แมงป่อง？สวีเจ๋คือคนของพี่แมงป่อง นอกจากผมจะโทรหาแมงป่อง ไม่อย่างนั้น ผมโทรหาใครก็ช่วยไม่ได้”

“ตำรวจล่ะ คุณแจ้งความไม่เป็นหรือไง？”โจวต้าเหนียนพูดต่อ:“ไม่เคยคิดแจ้งความเหรอ？ที่ชื่อสวีเจ๋นั่น แม้แต่ภรรยากับลูกสาวคุณยังจับเลย”

หวางเหมียวส่ายหน้า พูดว่า:“พ่อหนุ่ม คุณใช่คนของอำเภอหลินไหม？”

“ใช่”หวางเหมียวพูด:“ผมเป็นคนหมู่บ้านตระกูลหลี่”

“เหอะเหอะ ทั้งที่คุณเป็นคนของอำเภอหลิน แต่ไม่รู้จักความสุดยอดของแมงป่อง……ถ้าผมแจ้งความ กลัวว่าภรรยากับลูกสาวผมคงไม่ถูกจับไปธรรมดาๆแน่”

“อาจจะพรุ่งนี้เช้า ไม่รู้ว่าคูน้ำเหม็น หรือว่าบนเนินเขาที่ไหน จะถูกขุดสองศพออกมา นั่นก็คือลูกสาวกับภรรยาของผม”

“พวกคนของแมงป่อง ทำทุกอย่างได้หมด ทั้งอำเภอหลิน ไม่มีใครกล้าไม่เชื่อฟังเขา”

หวางเหมียวถอนหายใจ พูดว่า:“กลัวว่าจะมีแค่ตระกูลหยิ่น ที่ท้าทายกับแมงป่องได้”

“ตระกูลหยิ่นสุดยอดมากในอำเภอหลิน？”หลี่ฝางขมวดคิ้ว

“ก็ไม่ ตระกูลหยิ่นเป็นตระกูลใหญ่สุดในอำเภอหลิน บริษัทของพวกเขามีมูลค่าหลายพันล้าน และหุ้นส่วนมากต่างเป็นของตระกูลพวกเขา สังคมนี้ ที่จริงก็ยังเห็นเงินสำคัญ และที่มีชื่อที่สุดของตระกูลหยิ่น ก็คือบริษัทรักษาความปลอดภัยของพวกเขา ทั้งแผนกรักษาความปลอดภัย ไม่ถึงพันแต่ก็สักแปดร้อยคน คนตั้งมากอย่างนี้ เพียงพอที่จะท้าทายกับแมงป่องได้”

“หนึ่งมีเงิน สองมีคน สามมีคอนเนคชัน ดังนั้น คนของพวกเราอำเภอหลิน เรียกเขาว่านายท่านหยิ่น”หวางเหมียวส่ายหน้า พูดว่า:“รวมถึงโรงพยาบาลพวกเรา หุ้นส่วนครึ่งหนึ่ง ก็ถูกนายท่านหยิ่นถือไว้”

หลี่ฝางขมวดคิ้ว ดูเหมือนตระกูลหยิ่นนี้ จะยุ่งด้วยไม่ได้นัก

ตอนนี้หลี่ฝางถือว่าลำบากแล้ว ตระกูลหยิ่น ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่ ควบคุมเศรษฐกิจ ส่วนแมงป่องนั่น กลับเป็นราชาแห่งโลกใต้ดิน และสองคนนี้ ล้วนแต่เป็นศัตรูของหลี่ฝาง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งแมงป่อง คนๆนี้น่ากลัวกว่าตระกูลหยิ่นเยอะ ยังไงใจก็มีวิธีสกปรกมากมาย ที่แมงป่องใช้ออกมาได้ ส่วนตระกูลหยิ่น ก่อนลงมือต้องชั่งน้ำหนักกับทางตระกูลหลี่ก่อน ถึงจะลงมือกับหลี่ฝาง ก็ไม่สามารถทำอะไรโจ่งแจ้งได้ ทำได้แค่การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อย

พูดได้ว่า นี่คือเมืองที่หลี่ฝางรับมือไม่ได้ แต่หลี่ฝางกลับเข้ามา

หลี่ฝางกลับไม่กังวล ยังไงตัวเองก็เคยรายงานกับลุงเฉียนแล้วในเมื่อลุงเฉียนเห็นด้วย งั้นตัวเอง น่าจะไม่มีอันตรายใดๆ