บทที่716 บีบหยิ่นเจิ้ง

ในเวลานี้ บรรยากาศภายในห้องทำงานของหยิ่นเจิ้งตึงเครียดเป็นอย่างมาก

โทรศัพท์ของเลขาหยิ่นเจิ้งกลายเป็นก้อนหินก้อนยักษ์ที่ทุ่มใส่ขาตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย

นั่นกลายเป็นหลักฐานชั้นดีที่ชี้ว่าเขาฆ่าคน

“จ้าวโหย่วฉายได้ยินแล้วใช่ไหม? คนในสายพูดชัดเต็มสองรูหูขนาดนี้ ไอ้เวรนี่มันใช้ให้คนที่ชื่อไอ้หน้าหนวดมาฆ่าฉัน” แมงป่องยิ้มเย็นชา

จ้าวโหย่วฉายพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเป็นกลาง “ฉันจะสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัด เสี่ยวถิงเดี๋ยวไปโรงพักกับฉัน”

สีหน้าของเลขาดูแย่มาก จิตใจของเขาในเวลานี้เศร้าหมองสุดๆ ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรสักอย่างแต่กลับถูกโยนบาปว่าฆ่าคน

ถ้าคนผิดทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ งั้นเขาก็จบเห่ไปแล้ว

เสี่ยวถิงเหลือบมองหยิ่นเจิ้งแว๊บนึง หยิ่นเจิ้งเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไง จึงแค่พยักหน้าน้อยๆ “ไม่ต้องกังวล ตำรวจไม่มีทางใส่ความคนถูก เสี่ยวถิงถ้านายไม่ได้เป็นคนทำก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”

แมงป่องที่ยืนฟังอยู่ก็หัวเราะเหอะ “ประธานหยิ่น ไอ้เสี่ยวถิงนี่มันเป็นเลขานาย มันก่อเรื่องอะไรมีหรือที่นายจะไม่รู้? เลิกเล่นละครเถอะ ความจริงเรื่องนี้นายเป็นคนอยู่เบื้องหลังล่ะสิ?”

“ลูกพี่แมงป่อง ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่าเที่ยวปรักปรำคนอื่นดีกว่า ระวังจะโดนฟ้องเอา” หยิ่นเจิ้งพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“หึๆ ปรักปรำหรือเปล่า นายคงรู้ดีอยู่แก่ใจ”

สีหน้าของแมงป่องเผยความเย็นยะเยือก

ฉ่างจื่อกระซิบข้างหูแมงป่อง “คุณพ่อ หมอมาถึงแล้วครับ เราลงไปกันเถอะ”

ตอนนี้จ้าวโหย่วฉายยังอยู่ที่นี่ แมงป่องคงทำอะไรหยิ่นเจิ้งไม่ได้

แถมในห้องนี้ก็ไม่มีร่องรอยของหยิ่นเหล่ย

วันนี้ตั้งใจจะมาจับตัวหยิ่นเหล่ยเห็นทีคงจะยาก

แมงป่องพยักหน้า “จริงสิ คนที่แทงฉันจับตัวได้หรือยัง?”

“ยังครับ พวกเขาคอยจังตาอยู่ตลอด แต่ก็ไม่พบ” ฉ่างจื่อส่ายหน้า

แมงป่องแสยะยิ้มเย็นชา “ช่างเถอะ ตึกใหญ่ขนาดนี้ถ้ามันจะซ่อนตัวยังไงเราก็หาไม่เจออยู่ดี”

“ให้พวกเขาเฝ้าต่อไป ถ้าไอเวรนั่นมันบินไม่ได้ยังไงก็ต้องจับตัวมันได้แน่” แมงป่องพูด

ที่แมงป่องต้องการตัว ไม่ใช่แค่ไอ้หน้าหนวดแต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือหยิ่นเหล่ย

แม้ว่าไอ้หน้าหนวดจะเป็นคนลงมือแทง แต่ในสายตาของแมงป่อง ไอ้หน้าหนวดก็แค่คนรับจ้างทำงาน ก็แค่สืบรู้ว่าใครเป็นคนว่าจ้าง เรื่องก็จะง่ายขึ้นเยอะ

เล่นลูกไม้แบบนี้ คิดว่าแมงป่องจะกลัวหรือไง?

ถ้าเทียบระหว่างนักธุรกิจกับนักเลง แน่นอนว่านักเลงก็ย่อมถนัดใช้ลูกไม้แบบนี้มากกว่าอยู่แล้ว

แมงป่องมองหน้าหยิ่นเจิ้ง “ประธานหยิ่น ฉันมีธุระคงต้องขอก่อน นายเองก็ระวังตัวให้ดีล่ะ”

“จริงสิ เรื่องว่าจ้างฆ่าฉัน ฉันไม่เอาเรื่องนายก็แล้วกัน”

เมื่อลุกขึ้นยืน แมงป่องก็ใช้ความคิด

เลขาเสี่ยวถิงนิ่งอึ้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆแมงป่องถึงยอมปล่อยเข้าไปง่ายๆ?

ถึงยังไงบทสนทนาในโทรศัพท์เมื่อกี๊ก็เป็นหลักฐานชั้นดี

เสี่ยวถิงไม่ค่อยเชื่อนัก“คุณจะใจดีขนาดนั้นเลยหรอ?”

“ไม่ใช่ใจดี แต่แค่ให้ทุกฝ่ายถอยกันคนละก้าว ฉันไม่เอาเรื่องที่นายจ้างคนฆ่าฉัน งั้นเรื่องที่ลูกชายฉันทำร้ายร่างกายนาย ก็ให้ถือว่าเป็นโมฆะกันไปสิ”

แมงป่องพูดเรียบๆ

เสี่ยวถิงไม่อาจไม่พอใจแต่อย่างใด เพราะถึงยังไงซะเขาก็เป็นฝ่ายได้เปรียบเต็มๆ

เพราะยังไงโทษที่จ้างวานฆ่าก็ย่อมรุนแรงมากกว่าโทษทำร้ายร่างกายอยู่แล้ว

แมงป่องหัวเราะหึ “ถ้าเทียบกับลูกชายฉัน แกไม่ได้สำคัญอะไรทั้งนั้น”

แค่นเสียงหัวเราะทีนึง แมงป่องก็เดินจากไป ตอนนี้เองโทรศัพท์ของหยิ่นเจิ้งที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

และเบอร์ที่โทรเข้ามาก็เป็นเบอร์ของไอ้หน้าหนวดพอดิบพอดี

เมื่อเห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา หยิ่นเจิ้งก็ขมวดคิ้วแล้วรีบรับสาย