บทที่720 แผนการของหลี่ฝาง

“ต้องลงมือให้เร็วที่สุด เพราะงั้นฉันตั้งใจว่าจะลงมือคืนนี้” หลี่ฝางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

คำพูดของหลี่ฝางตรงกับที่หยิ่นเจิ้งคิดพอดี

ยิ่งชักช้าไปหนึ่งวินาที หยิ่นเจิ้งก็จะยิ่งกังวลมากขึ้นหนึ่งวินาที

แมงป่องแค้นจัดขนาดนั้น พอเขากลับไปถึงก็คงเริ่มวางแผนแก้แค้นเป็นแน่?

การที่แมงป่องจะยื่นมือเข้าไปในเมืองเอกคงทำได้ยาก เพราะงั้นเป้าหมายที่เขาจะแก้แค้นในตอนนี้ไม่ใช่หลี่ฝาง แต่เป็นตระกูลหยิ่น

ต่อให้ตัวการใหญ่จริงๆจะเป็นหลี่ฝาง

“ประธานหยิ่นคิดว่ายังไง?” หลี่ฝางถาม

หยิ่นเจิ้งย่อมตอบว่าดี เขาพยักหน้ารับคำ “ผมจะรีบไปเตรียมการเดี๋ยวนี้”

ตอนนี้เองจู่ๆโทรศัพท์ของหยิ่นเจิ้งก็ดังขึ้น

ปลายสายเป็นนักธุรกิจที่ทำธุรกิจร่วมกับหยิ่นเจิ้งมานาน แต่เขาค่อนข้างสนิทสนมกับแมงป่อง

“เหอะๆ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำร้อยเดิมแล้ว” หยิ่นเจิ้งพูดติดตลก

ก่อนหน้านี้ตระกูลหลี่ก็ใช้วิธีนี้มาสั่งสอนเขาไปแล้ว

และตอนนี้เป็นทีของแมงป่องบ้าง

“ช่างเหอะ รับหน่อยแล้วกัน” หยิ่นเจิ้งพึมพำแล้วกดรับสาย

เสียงขอโทษดังขึ้นมาจากปลายสาย “ท่านหยิ่น นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมผมได้ยินว่าคุณกับลูกพี่แมงป่องประกาศสงครามกันล่ะ เมื่อกี๊ลูกพี่แมงป่องโทรมาบอกให้ผมหยุดขนส่งทรายให้ คุณว่า…”

ปลายสายถอนหายใจ “เฮ้อ ท่านหยิ่นก็รู้นี่นา คนทำธุรกิจแบบเราจะหาเงินได้หรือไม่ได้ต้องอาศัยชื่อเสียงภาพลักษณ์ของธุรกิจ แต่จะทำธุรกิจได้ไหมก็ขึ้นอยู่กับว่าลูกพี่แมงป่องอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ทำ”

“การร่วมงานของเราหยุดไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันครับ รอให้ระหว่างคุณกับลูกพี่แมงป่องเคลียร์ใจกันได้ ผมค่อยส่งทรายไปให้ ตอนนั้นผมจะลดราคาให้พิเศษเลย”

หยิ่นเจิ้งยิ้มสงบ “ต้าหนิงฉันรู้ดีว่านายลำบากใจ ตามนี้แล้วกัน ตอนนี้ฉันกำลังรับแขกคนสำคัญอยู่”

เมื่อวางสาย หยิ่นเจิ้งก็มีสีหน้าเคร่งขรึม “ผมกำลังก่อสร้างตึกใหม่อยู่ แมงป่องตัดวัสดุผมแบบนี้ คงอยากจะให้ผมหยุดการก่อสร้าง”

“ฉันช่วยเอง ในบรรดาเพื่อนของฉันมีคนทำโรงงานทรายอยู่พอดี อำเภอหลินกับเมืองเอกห่างกันไม่มาก เรื่องทรายฉันจัดการให้”

หลี่ฝางพูด “เรื่องราคา คุณเคยจ่ายเท่าไหร่ ก็จ่ายเพื่อนฉันตามนั้น”

“คุณทรายหลี่ยังรู้จักเจ้าของโรงงานทรายอีกนะ…”

หยิ่นเจิ้งคิดไม่ถึงนิดหน่อย ถึงยังไงสถานะของหลี่ฝางก็น่าจะคบแต่คนระดับเดียวกัน เช่นพวกทายาทมหาเศรษฐีอะไรแบบนั้นไม่ใช่หรอ? เจ้าของโรงงานทรายเล็กๆมาทำความรู้จักกันคนระดับหลี่ฝางได้ยังไงกัน??

“คุณชายหลี่ ครั้งนี้ผมเดิมพันอย่างสิ้นหวังแล้ว ถ้าแพ้ล่ะก็ ทุกอย่างที่ผมใช้เวลาสร้างมาหลายสิบปีในอำเภอหลินคงได้สูญวลายหายไปกับตา” หยิ่นเจิ้งพูดด้วยความหวาดกลัว

บางครั้งคนเรายิ่งอยู่สูงเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น เพราะกว่าจะได้ทุกอย่างมาไม่ง่าย และอาจจะต้องสูญเสียมันไปเพียงแค่ชั่วพริบตา

ตอนแรกเริ่มที่ต้องต่อสู้กับโลกใบนี้ด้วยสองมือเปล่า หยิ่นเจิ้งไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวขนาดนี้

หยิ่นเจิ้งในวัยนี้ จะให้รื้อฟื้นจิตใจแรงกล้าบ้าบิ่นแบบนั้น คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

“ไม่ต้องกังวล เราไม่มีทางแพ้หรอก”

หลี่ฝางหัวเราะ “ลุงหยิ่นยังมีเรื่องอะไรจะบอกฉันอีกไหม? ถ้าไม่มีผมต้องขอตัวก่อน”

หยิ่นเจิ้งส่ายหน้า แล้วส่งหลี่ฝางกลับไป

หลังจากออกมาจากบริษัทของหยิ่นเจิ้ง ไอ้หน้าหนวดก็หัวเราะ “คุณชาย เอาเรื่องเหมือนกันนี่ พวกเราใส่ร้ายเขาขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับไม่โกรธเลยสักนิด”

“ใครว่าเขาไม่โกรธ? แต่เขาแค่ไม่กล้าแสดงออกก็เท่านั้นแหละ อย่างแรกถ้าเขายังตั้งกรเป็นศัตรูกับเราอีก แล้วเขาจะสู้กับแมงป่องยังไง? ส่วนข้อสอง เมียเขาก็ยังอยู่ในกำมือเราไม่ใช่หรอไง?”

หลี่ฝางหัวเราะ “ตั้งแต่ต้นจนจบหยิ่นเจิ้งไม่ถามถึงเมียเลยสักคำ ไอ้แก่นั่นอดทนเก่งจริงๆ ทั้งที่รักเมียมากขนาดนั้น”

“คงจะรู้ว่าถึงยังไงเราก็ไม่มีทางปล่อยตัวเมียเขามั้ง” หลี่ฝ่ายส่ายหน้ายิ้ม

ไอ้หน้าหนวดพูด “ในใจของหยิ่นเจิ้ง คงเกลียดพวกเราแย่แล้ว”

“พวกเราทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับบีบเขากระโดดลงหน้าผา”