บทที่758 ออกโจมตีก่อน

“ผมไม่ไป”หลี่ฝางพูดขึ้นทันที

ลุงเฉียนมองหลี่ฝางกำลังจะพูด หลี่ฝางก็พูดห้ามขึ้นมา：“ไม่ต้องมาโน้มน้าวผม ลุงเฉียน ผมไมไปไหนทั้งนั้น ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพ่อผมจริงๆ ผมก็ไม่เคยคิดจะจากไป”

“3ปีก่อนพ่อผมเคยหนีครั้งหนึ่งแล้ว ดังนั้นครั้งนี้ผมจะไม่หนี”

น้ำเสียงของหลี่ฝางทั้งสงบและมุ่งมั่น

“ผมรู้ว่าถ้าเทียบกับพ่อผมแล้ว ผมมันด้อยยิ่งกว่าเศษขยะอีก แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ผมก็ยิ่งไม่คิดจะหนี ตอนนั้นพ่อผมต้องทนความอัปยศอดสูถึง3ปี อย่างน้อยก็กลับมาอย่างชัยชนะ ทำเอาตระกูลใหญ่ทั้ง4ตระกูลอยู่ไม่เป็นสุข แล้วผมล่ะ？ต่อให้ออกไปจำศีล30ปีก็ไม่สามารถทำอย่างพ่อได้ อีกทั้งเวลา30ปีนี้ศัตรูพวกนึ้คงตายกันไปหมดแล้ว”

“ดังนั้นผมจะไม่หนี”

หลี่ฝางพูด：“ต่อให้ต้องตายผมก็อยากตายอย่างมีเกียรติหน่อย”

หลี่ฝางไม่อยากใช้ชีวิตอย่างเอาตัวรอดไปวัน……

“ลุงเฉียน ผมอยากออกไปเดิน”

หลี่ฝางมองไปด้านนอกพลางพูด

ลุงเฉียนอึ้ง มองหลี่ฝางอย่างคาดไม่ถึง：“คุณรู้ไหมว่าทุกคนกำลังตามหาคุณอยู่ โดยเฉพาะตระกูลตงฟาง”

“ตระกูลตงฟางตามหาผม คงอยากพาผมไปเขตปีศาจ บีบบังคับให้พ่อผมออกมายอมจำนน และตอนนี้ก็ผ่านไป7วันแล้ว จับผมไปตอนนี้ยังมีประโยชน์อะไรอีก？”

ไม่มีข่าวส่งมาก็เหมือนไม่มีข่าวดี แม้หลี่ฝางยังคงเชื่อมั่นว่าพ่อของตนยังมีชิตอยู่ แต่ในขณะเดียวกันก็เตรียมแผนที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้วเช่นกัน

หลี่ฝางคิดว่าลุงเฉียนจะไม่เห็นด้วย แต่ใครจะไปคิดว่าลุงเฉียนกลับโบกมือไปมาแล้วพูดขึ้น：“ไปเถอะ”

“ยังโหจื่อก็ฟื้นแล้ว”ลุงเฉียนพูด

“มีเขาตามไปด้วย บวกกับลูกพี่ใหญ่……”ลุงเฉียนพูดไปครึ่งหนึ่งก็ยิ้มออกมา：“ฉันจะไปนอนหน่อย”

เห็นๆอยู่ว่าลุงเฉียนมีอะไรจะพูด แต่ขณะหลี่ฝางกำลังจะถาม ลุงเฉียนก็หันไปแล้วเดินไปยังห้องทำงานของตน

หลี่ฝางจึงไม่ตื้อถามต่อ……

ตนหลับไปมากกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน แต่ลุงเฉียน……คงยังไม่ได้นอน？

หลี่ฝางเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉินวี่เฟยก็เดินถือกล้องข้าวเก็บความร้อนมาทางนี้

เมื่อเห็นหลี่ฝาง ฉินวี่เฟยก็มีสีหน้าดีใจ：“คุณฟื้นแล้วงั้นเหรอ？”

ฉินวี่เฟยเปิดกล่องข้าวทีละชั้นๆ ด้านในมีซาลาเปาและข้าวต้ม……

”ทั้งซาลาเปาและโจ๊กฉันเป็นคนทำเอง ไม่รู้จะถูกปากคุณรึเปล่า”ฉินวี่เฟยพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย

หลี่ฝางซาบซึ้ง：“คุณไปเรียนมาตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“คุณเป็นถึงคุณหนูคนโตผู้ร่ำรวย ทำอาหารเช้าเป็นด้วย？”หลี่ฝางประหลาดใจและรู้สึกน่าขัน

“ต่อไปฉันอยากทำอาหารให้คุณกิน เลยไปเรียนกับเชฟทำขนมและเชฟในครัวมา เรียนได้สองสามวันแล้วช่วงนี้สถานตากอากาศปิดพอดี พวกเขามีวัตถุดิบที่ไม่ได้ใช้เยอะมาก ถ้าไม่ใช้ก็เสียเปล่าๆ ฉันเอามาใช้ฝึกฝีมือดีกว่าปล่อยให้มันเน่าเสีย”ฉินวี่เฟยแลบลิ้นแล้วพูด

จากนั้นหลี่ฝางถึงได้รู้ว่าฉินวี่เฟยจะมาห้องสีดำเล็กๆนี่ทุกๆ1ชั่วโมง มาดูว่าหลี่ฝางฟื้นหรือยัง

“ไปกัน เปลี่ยนชุด ผมจะพาคุณออกไปด้านนอก”หลี่ฝางพูด

ฉินวี่เฟยงุนงง：“คุณยังออกไปด้านนอกไม่ได้ไม่ใช่เหรอ？”

“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่นี่ก็ดีมากอยู่แล้ว ไม่เบื่อเลยสักนิด”

หลี่ฝางหัวเราะ：“ครั้งนี้ผมอยากไปเอง”

หลี่ฝางจูงมือฉินวี่เฟย เมื่อหาโหจื่อเจอ โหจื่อได้ยินว่าหลี่ฝางจะออกไปด้านนอกก็ตกใจมากเช่นกัน

“ออกไปช่วงเวลาแบบนี้ ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกเหรอ？”โหจื่อส่ายหน้าพลางพูด：“ไม่ได้ๆ รอลูกพี่ใหญ่กลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ อีกทั้งทางด้านคุณท่านหลี่ก็มีคนมาแล้ว กำลังเตรียมการจับคุณกลับดูไบ”

“ผมบอกพวกเขาแล้วว่าผมจะไม่ไปกับพวกเขา”

หลี่ฝางพูดอย่างเย็นชา：“ฉันจะรอพ่อฉันกลับมาที่เมืองเอก”

“ลูกพี่ใหญ่……”

ตอนนี้จู่ๆสีหน้าโหจื่อก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

ผ่านไป7วันแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวว่าหลอซ่ายังมีชีวิตอยู่ส่งมา