บทที่764 ตอนนี้เรียกพ่อได้แล้วใช่ไหม

มู่เสี่ยวไป๋หน้าเสียสุดๆ ให้เขาเรียกหลี่ฝางว่าพ่อต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ มันทนทุกข์ยิ่งกว่าความตายซะอีก

มู่เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วพลางพูด：“แกก็แค่บังเอิญโชคดี และคนของฉันก็อาหารเป็นพิษพอดี ไม่งั้นแกจะชนะได้ยังไง？”

“บางทีแกอาจวางยาในอาหารของเขา แกถึงได้เป็นอย่างตอนนี้”

มู่เสี่ยวไป๋เถียงข้างๆคูๆ

หลี่ฝางรู้สึกหมดคำจะพูดทันที มู่เสี่ยวไป๋อ้างเหตุผลสารพัดเพื่อไม่ยอมรับ

“เป็นชายชาตรี แกเป็นลูกผู้ชายหน่อยได้ไหม พูดอย่างไรก็อย่างนั้น อย่าพอแพ้แล้วอ้างนู่นอ้างนี้ตลอด ทุกอย่างที่แกพูดมา อย่าว่าแต่ฉันเลย แกลองถามคนด้านหลังแกดูว่าเชื่อไหม？แถมยังบอกว่าฉันวางยาส้งผิงอีก ฉันรู้จักเขา？วันนี้ฉันกินข้าวกับเขางั้นเหรอ？”

หลี่ฝางขมวดคิ้วพูด：“พูดมั่วซั่วสุดๆ”

“ไม่ว่าจะพูดยังไง แกไม่ได้ทำให้ส้งผิงแพ้ แค่เมื่อกี้เขาไม่สบาย ดังนั้นครั้งนี้ไม่นับ เมื่อกี้แกพูดแล้วไม่ใช่เหรอ？ว่าฉันเลือกได้2คน ส้งผิงแค่หนึ่งคนในนั้น ฉันจะเลือกมาอีก1คน ถ้าแกยังชนะอีกฉันจะยอมรับความพ่ายแพ้”มู่เสี่ยวไป๋พูด

หลี่ฝางหัวเราะออกมา สีหน้าเย้ยหยัน

เห็นๆอยู่ว่าเมื่อกี้พูดว่าถ้าชนะส้งผิง มู่เสี่ยวไป๋ก็จะเรียกตนว่าพ่อ แต่ตอนนี้ตนต้องชนะอีกคนหนึ่งถึงจะนับ？

แต่หลี่ฝางยังไงก็ได้ จึงพยักหน้ายินยอม：“โอเค แกเลือกสิ”

มู่เสี่ยวไป๋หันไปมองชางสู่ ที่จริงถ้าตามเจตนาเดิมของมู่เสี่ยวไป๋คือเลือกชางสู่

ยังไงในบรรดาคนเหล่านี้ มู่เสี่ยวไป๋วางใจชางสู่ที่สุด

ถ้าชางสู่ลงมือด้วยตัวเอง จะไม่มีทางผิดพลาดเลย

แต่เป้าหมายที่ชางสู่มาในครั้งนี้คือจัดการโหจื่อ

มู่เสี่ยวไป๋เข้าใจดี ถ้าตนเลือกชางสู่ โหจื่อไม่อยู่เฉยแน่

ดังนั้นมู่เสี่ยวไป๋จึงทำได้เพียงเลือกคนอื่น

ชางสู่ขมวดคิ้ว สีหน้าค่อนข้างอึดอัด：“ผมจะเลือกให้คุณชายอีกคน”

“ไม่ต้องแล้ว ฉันเลือกเอง”

เห็นได้ชัดว่ามู่เสี่ยวไป๋อารมณ์เสีย เพราะเมื่อครู่ชางสู่เกือบทำเอามู่เสี่ยวไป๋ขายหน้าต่อหน้าทุกคน

มู่เสี่ยวไป๋กวาดตามอง หาคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม หมอนี่น่าจะสูงอย่างต่ำสัก190ซม. แถมรูปร่างสูงใหญ่ ดูน่ากลัวมาก

มู่เสี่ยวไป๋ชี้ไปยังคนตัวสูง มองเขาพลางถาม：“แกชื่ออะไร？”

“ผมชื่อส้งเป่าเอ๋อ”ชายร่างสูงพูด

มู่เสี่ยวไป๋มองบนใส่เขา：“แกตัวสูงขนาดนี้ ทำไมตั้งชื่อดูสาวขนาดนี้？ช่างเถอะ มานี่ซิ”

ส้งเป่าเอ๋อยังดูตกใจกลัวนิดหน่อย เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหลี่ฝางเลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาไม่กลัวเด็กน้อยอย่างหลี่ฝางแน่นอน

แต่เมื่อครู่ที่ส้งผิงพ่ายแพ้ให้กับหลี่ฝาง

ผ่านไปนานแล้วส้งผิงยังจมอยู่กับพื้นเหมือนเดิม ไม่มีวี่แววว่าจะยืนขึ้นเลยแม้แต่น้อย

และส้งเป่าเอ๋อยังรู้ดีว่าส้งผิงได้อาหารเป็นพิษ เพราะวันนี้เขาสองคนกินอาหารเหมือนกัน

ถ้าอาหารเป็นพิษจริง แล้วทำไมตนถึงไม่เป็นอะไร？

อีกทั้งส้งเป่าเอ๋อและส้งผิงมาจากชนบท แม้ส้งผิงจะดูผอมแห้งแรงน้อยไปหน่อย แต่ทุกครั้งที่ต่อสู้ ส้งเป่าเอ๋อล้วนโดนส้งผิงอัดน่วมตลอด

ขนาดส้งผิงยังล้ม ส้งเป่าเอ๋อไม่มีความมั่นใจขึ้นมาทันที