ตอนที่ 88
บทที่88 หลินชิงชิงมาแล้ว
October 21, 2026
บทที่88 หลินชิงชิงมาแล้ว
เฉียนกวงกวงมองหลี่ต๋าคางอย่างสงสัย： “ลูกพี่ใหญ่ แทงเสี่ยวฝางคือมู่เสี่ยวไป๋ ทำไมพวกเราไม่ลงมือไปตรงๆ กับมู่เสี่ยวไป๋เลยล่ะ？”
หลี่ต๋าคางเงยหน้าพูด： “ทางของเสี่ยวฝางจะเรียบง่ายมากไปไม่ได้ ถือว่าให้มู่เสี่ยวไป๋เป็นบทเรียนของเขาละกัน”
เฉียนกวงกวงคิดในใจ ลูกพี่ใหญ่จะปลูกฝังหลี่ฝาง ให้เขารับช่วงต่อ
หลี่ต๋าคางถาม： “ใช่สิ การตายของลูกพี่หลี่ เป็นความตั้งใจของคุณ？”
เฉียนกวงกวงเงียบไปนาน หลี่ต๋าคางหัวเราะ： “ดูเหมือนไม่ใช่ความตั้งใจของคุณ”
“ไม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่โทษใครหรอก สำหรับพวกเราแล้ว ลูกพี่หลี่เป็นแค่คนตัวเล็ก ตายก็ตายสิ” หลี่ต๋าคางมองเฉียนกวงกวง ถาม： “เป็นเสี่ยวส้วยทำ หรือว่าโหจื่อทำ？”
“เป็นเสี่ยวส้วยครับ” เฉียนกวงกวงไม่กล้าปกปิด
“ไล่เขาออกจากผับซะ” หลี่ต๋าคางพูดนิ่งๆ
“ลูกพี่ใหญ่ เสี่ยวส้วยก็ไปฆ่าเพื่อเสี่ยวฝาง คุณให้อภัยเขาสักครั้งไหม？” เฉียนกวงกวงพูดด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“เหล่าเฉียน ผมว่าคุณหูหนวก หรือว่าสมองไม่ดี ผมไม่ได้เพิ่งบอกไปเหรอ การตายของลูกพี่หลี่ ผมจะไม่โทษใคร” หลี่ต๋าคางกลอกตาใส่เฉียนกวงกวง
“งั้นคุณยังไล่เสี่ยวส้วยออก……ลูกพี่ใหญ่ เขาตามคุณมาตั้งแต่เด็กจนโต”
“ผมให้คุณไล่เขาออก แล้วจัดให้เขาทำอย่างอื่น” หลี่ต๋าคางส่ายหน้า พูด： “ช่างเถอะ พูดกับเขาก็เปลืองแรง ผมบอกไปแล้ว อีกไม่กี่วันเสี่ยวฝางก็จะไปเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ผมเสี่ยวส้วยจะไปกับเขา”
เฉียนกวงกวงจึงเข้าใจ ลูกพี่ใหญ่คืออยากให้ส้าวส้วยเป็นบอดี้การ์ดเสี่ยวฝาง
“ลูกพี่ใหญ่ นี่เป็นความคิดที่ดี แบบนี้ ความปลอดภัยของเสี่ยวฝางก็รับประกันได้แล้ว” เฉียนกวงกวงยิ้มออกมา
“แต่บอกเขาไป อย่าลงมือมั่วๆ แต่ถ้าเสี่ยวฝางเจออันตรายจริงๆ ก็ไม่ต้องคำนึงใดๆ” หลี่ต๋าคางพูดด้วยใบหน้าเยือกเย็น
หลี่ต๋าคางพูดจบ ก็ลุกขึ้นออกไป
“ลูกพี่ใหญ่ สวนสนุกกับรีสอร์ทก็สร้างเสร็จหมดแล้ว คุณคิดเปิดสวนสนุกเมื่อไหร่？” เฉียนกวงกวงถามตอนที่หลี่ต๋าคางยืนขึ้น
“หลังสอบเอ็นทรานซ์จบ”
หลังจากหลี่ต๋าคางออกไป เฉียนกวงกวงก็เรียกส้าวส้วยมา กำชับทุกอย่าง
ถึงแม้ว่าส้าวส้วยจะทำใจไม่ได้กับพวกเพื่อนๆ ในผับ ก็ได้แต่ฟังคำสั่งของหลี่ต๋าคาง
……
ทางโรงพยาบาล หลังจากหลี่ฝางดื่มซุปไก่ ก็หลับไป
ลู่หลุ่ยอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ แล้วก็ค่อยๆ ง่วง เธอหาวอยู่หลายรอบ แล้วก็นอนที่มุมเตียง
แล้วในเวลานี้ ในโรงพยาบาลก็มีคนหนึ่งค่อยๆ เข้ามา เธอสวมชุดกีฬาสีดำ สวมหน้ากากกับหมวก ถ้าไม่ใช่ว่ารูปร่างที่อ้อนแอ้นนั้น กลัวว่าจะแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
เธอมาที่ห้องคนไข้ของหลี่ฝาง เดินไปที่ข้างเตียง
“เสี่ยวฝาง เสี่ยวฝาง” เธอร้องเบาๆ แต่หลี่ฝางหลับลึกมา ยังไม่ตื่น
ภายใต้นั้น เธอดื้อรั้นโดยการอุดจมูกหลี่ฝาง ทำให้เขาไม่สามารถหายใจได้
หลี่ฝางหายใจหอบ ลืมตาโตทันที มองหญิงสาวสวมหน้ากากตรงหน้า หลี่ฝางตกใจมาก
“ไม่ต้องกลัว ฉันพี่คุณเอง” หลินชิงชิงเอาหน้ากากลง พูดปลอบ
หลี่ฝางเห็นหลินชิงชิง ก็ปลื้มปริ่มอย่างมาก： “พี่ มาได้ไง？”
“จางกงหมิงบอกว่าคุณหนีไป ผมยังคิดว่าคุณออกไปจากตงไห่” หลี่ฝางยิ้ม
“ไม่ได้วิ่ง ฉันแค่แอบไม่กี่วัน แอบอยู่กับเพื่อนตลอดเวลา” หลินชิงชิงขมวดคิ้ว： “ฉันไม่กล้าออกมาตั้งหลายวัน ตอนนี้พ่อฉันกับไอ้ระยำพวกนั้น หาฉันไปทุกที่”
“ไอ้ระยำนั่นคุณหมายถึงมู่เสี่ยวไป๋สินะ” สีหน้าหลี่ฝางหม่นลง
“ใช่” หลินชิงชิงพูดอย่างรู้สึกผิด： “น้องเสี่ยวฝาง ขอโทษ ทำให้คุณโดนแทง”
“ไม่เป็นไร ผมไม่โทษคุณ” หลี่ฝางพูด： “พี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ เป็นมู่เสี่ยวไป๋ที่แทงผม อยากเข้าใจอะไร ก็ต้องไปหาคนก่อเหตุ รอวันไหนผมเจ๋ง ผมจะแทงเขาไปสองที”
“พอเถอะ คุณยังอยากสู้กับมู่เสี่ยวไป๋อีกนะ ขนาดฉันยังได้แต่หนี” หลินชิงชิงพูดเบาๆ ： “เด็กผู้ชายมีความทะเยอทะยานเป็นเรื่องดี แต่จะเอาไม่ซีกไปงัดไม้ซุงไม่ได้”
“ฉันบอกให้นะ ตระกูลของมู่เสี่ยวไป๋ใหญ่มาก สมบัติรวมของตระกูลเป็นหมื่นล้านขึ้นไป”
“หมื่นล้านขึ้นไปแล้วไง พ่อผมก็มีหมื่นล้านขึ้น” หลี่ฝางหลุดปาก พูดความจริงไป