บทที่890 ดื่มเหล้ากับผู้อาวุโส

“พ่อหนุ่ม ยืนทำอะไรน่ะ เข้ามาสิ”

เห็นหลี่ฝางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะโบกมือยิ้มแย้ม

หลี่ฝางเหมือนกับเพิ่งตื่นจากฝัน มือเท้านิ่งแข็งจากประตูเข้าไปในห้อง

“เข้ามานั่งสิ！”

ชายชราตบที่นั่งว่างที่อยู่ข้างๆ สื่อว่าให้หลี่ฝางนั่ง

ตอนนี้หลี่ฝางจึงสังเกตเห็นว่า ในห้องยังมีวัยรุ่นอีกคน กำลังนั่งข้างขวาของผู้อาวุโส ตอนนี้ก็ยืนขึ้นมาก่อน

ลู่เฉิงกลับยืนอยู่หน้าประตูพูดอย่างนับถือว่า：“พวกเราสองคนพ่อลูกไม่รบกวนผู้อาวุโสกับหลี่ฝางคุยธุระละกันครับ”

ต่อหน้าชายชราที่ดูธรรมดาๆนี้ ถึงเป็นลู่เฉิง ก็รู้สึกเก้ๆกังๆ

ภายใต้การให้สัญญาณของลู่เฉิง วัยรุ่นคนนั้นที่หน้าตาหล่อเหลา หลังจากบอกลาผู้อาวุโส ก็เดินมาอยู่ข้างๆลู่เฉิง

ตอนนี้ ลู่เฉิงก็เหมือนกับคิดอะไรขึ้นได้ แนะนำตัวให้หลี่ฝาง：“ลืมแนะนำตัวเลย นี่คือลูกชายผมลู่เผิงเฟย อายุพอๆกับหลี่ฝาง พวกคุณสองคนว่างก็ไปเดินเล่นได้”

“แน่นอนครับ”หลี่ฝางยิ้มแล้วพยักหน้าให้วัยรุ่นคนนั้น

นี่ก็เป็นการที่ลู่เฉิงจงใจให้ลูกชายตัวเองสนิทสนมกับตัวเอง

อีกฝ่ายคงจะเห็นว่าเขาได้มีผู้อาวุโสเรียกเข้าพบได้ ถึงได้แสดงพฤติกรรมออกมาอย่างดี หลี่ฝางเลยปฏิเสธไม่ได้

“งั้นพวกเราไปก่อนนะครับ”

ประตูห้องปิดเบาๆ สองคนพ่อลูกลู่เฉิงกับหลิวฮุยเป็นสามคน ถูกประตูบานนั้นกั้นไว้อยู่นอกห้อง

“คุณกับพ่อคุณ เหมือนกันมากจริงๆ”

ตอนนี้ท่าทีของชายชราก็สบายมากขึ้น สายตาที่มองหลี่ฝาง เหมือนกับมองรุ่นน้องของตัวเอง

และประโยคแรกของเขา ก็ทำให้หลี่ฝางอึ้งไปอีกครั้ง

“ท่าน ท่านรู้จักพ่อผม？”

“ฮ่าฮ่า พ่อคุณน่ะ ตอนนั้นก็เป็นเด็กหนุ่มที่หัวแข็งดื้อรั้น”

ชายชรายิ้มอย่างร่าเริง：“หลายปีมานี้เขาอยู่ข้างนอก ประสบเรื่องราวมากมาย เลยกลายเป็นคนเงียบขรึม กลับเป็นคุณ ที่เหมือนเขาตอนที่ยังหนุ่ม”

ได้ยินชายชราพูดแบบนี้ หลี่ฝางก็ไม่รู้ว่าทำไมในใจถึงได้นิ่งสงบลง อาจจะเพราะว่าชายชรารู้จักพ่อตัวเองนานแล้ว หรือเพราะว่าท่าทีที่อบอุ่นของชายชรา สรุปคือ เดิมทีร่างกายที่แข็งทื่อของหลี่ฝางก็ผ่อนคลายลงมาอย่างไม่รู้ตัว พูดจาก็ลื่นไหลมากขึ้น

ทั้งสองคนพูดคุยสนทนากัน ก็ใช้เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในระหว่างนี้หลี่ฝางกับชายชรารู้จักกันมาก และก็ค่อยๆเรียนรู้เรื่องราวในอดีตของพ่อตัวเองมากขึ้น

“คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นพ่อผมจะมีประสบการณ์แบบนี้ด้วย ผมกลับไม่เคยได้ยินเขาพูดเลย”หลี่ฝางหัวเราะ：“บางครั้งพ่อก็ยอดเยี่ยมเกินไปดี ความกดดันของผมที่เป็นลูกชายก็มากด้วย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เสี่ยวฝาง คุณก็อย่าโทษพ่อคุณเลย ที่เขาจากไปเมื่อตอนนั้นก็เพราะจำเป็นต้องทำ ผมว่าถ้าเขามีหนทางหน่อย เขาไม่มีทางทิ้งคุณไว้นี่โดยไม่สนใจแน่”

“ท่านพูดเรื่องพวกนี้ผมเข้าใจดีครับ ผมไม่เคยโทษพ่อแม่ผมเลย คุณรู้ไหมว่า ตอนนั้นที่รู้ว่าพ่อผมกลับมาแล้ว ผมดีใจสุดๆ คิดว่าแค่ถึงแม้ต้องเอาอะไรมาแลกกับผมมากแค่ไหน ผมก็จะไม่ปล่อยให้พ่อแม่จากไปจากผมอีกแล้ว”