บทที่934 กู่ยี่เทียนขึ้นเวที

“ผมติดหนี้บุญคุณชิว”ส้งหมิงพูดขึ้นเรียบๆ

“คุณยินดีมอบชีวิตให้กับอิแค่บุญคุณเนี่ยนะ？”หลี่ฝางแปลกใจ

“ยินดี”ส้งหมิงยังคงพูดโดยไม่ลังเล

ได้ยินเช่นนั้นหลี่ฝางก็อดไม่ได้ที่จะนับถือ

“เห็นแก่คำพูดนี้ ผมจะไว้ชีวิตคุณสักครั้ง”หลี่ฝางมองส้งหมิงพลางพูด

“ปรมาจารย์หลี่จะกดดันเช่นนี้จริงๆเหรอ？”ส้งหมิง ทั้งสามคนได้ยินแล้วหน้าถอดสี

สำหรับพวกเขา แม้หลี่ฝางเก่งกว่าพวกเขา แต่ก็ยังเป็นแค่ปรมาจารย์กำลังภายใน

แม้ก่อนหน้านี้สามารถสู้1ต่อ3ได้ แต่ก็เพราะใช้วิธีพิเศษ แน่นอนว่าต้องชดใช้เป็นจำนวนมาก

แต่ตอนนี้ทำเพราะเรื่องที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย มันคุ้มแล้วจริงๆเหรอ？

“ผมไม่ทำเช่นนั้นแน่นอน แค่คนอื่นคงทำ”หลี่ฝางส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ จู่ๆก็ตะโกนดังขึ้น

“ท่าน ไหนๆก็มาแล้ว ทำไมต้องหลบๆซ่อนๆเช่นนี้ด้วยล่ะ？”

คำพูดของหลี่ฝาง ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นทันใด

ส้งหมิงทั้งสามคนหันไปมองรอบๆทันที มองหาคนที่หลี่ฝางพูดถึง แต่กลับไม่พบอะไร

“ปรมาจารย์หลี่ ท่านหมายถึงใครกัน？”พวกเขาถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลี่ฝางกลับไม่ตอบอะไรพวกเขา แต่หันไปมองกลุ่มคนด้านล่าง พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม：“ผมเดาว่าท่านก็คงเป็นคนที่มีชื่อเสียง แต่ทำไมตอนนี้ลับๆล่อไม่ปรากฏตัวออกมา？”

จากทิศทางสายตาที่หลี่ฝางมองไป ทุกคนก็หลบอย่างรวดเร็ว กลัวคนอื่นจะเข้าใจผิดแล้วเกิดเรื่องเดือดร้อนขึ้น

สถานการณ์แบบนี้ หลบไปจนถึงตรงหน้าชายร่างสูงน่าเกรงขามคนหนึ่งถึงจะหยุดลง

ชายหญิงสี่คนที่อายุไม่เยอะมากยืนอยู่ด้านหลังชายคนนั้น ปกป้องชายร่างสูงน่าเกรงขามผู้นั้นไว้อย่างแน่นหนา

“กู่ยี่เทียน！”ส้งหมิงส่งเสียงตกตะลึงขึ้นเป็นคนแรก

คนผู้นี้คือกู่ยี่เทียน ผู้แข็งแกร่งหมายเลขหนึ่งของต้าเซี่ยหลงเช่ว และเป็นปรมาจารย์กำลังภายในลำดับที่3

ส่วนชายหญิงสี่คนข้างๆกู่ยี่เทียน ก็ถูกผู้คนจำได้อย่างรวดเร็ว

“นั่นคือสี่ขุนศึกของต้าเซี่ยหลงเช่ว มังกรฟ้า เสือขาว หงส์แดง และเต่าดำ！”

“เป็นปรมาจารย์กำลังภายในทั้งหมดเลย！”

ทันใดนั้น ทั้งจัตุรัสก็ระเบิดขึ้นมา