บทที่943 ข้อมูลของลู่เผิงเฟย

“อ้อใช่แล้ว ไอ้ผีผิวขาวนั่นล่ะ ลูกพี่ก็น่าจะได้ให้เขามาคุ้มครองคุณด้วยใช่ไหม?” ไท่ซางชะโงกหัวมองซ้ายมองขวา

“หุบปากไปเลยนะ แกเจ้าลิงแห้งนี่” ราฟาเอลปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง จ้องมองไท่ซางด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

ไท่ซางหัวเราะแหะ ๆ เขากระดิกนิ้วให้กันราฟาเอลพลางกล่าว: “พอดีเลย พวกเราสลับเวรกัน แบบนี้สามารถรับประกันได้ว่ามีคนคอยคุ้มครองคุณหนูฉินวี่เฟยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผีผิวขาวแกต้องระวังให้ดีล่ะ ถ้าหากทำคุณหนูฉินวี่เฟยได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ลูกพี่กลับมาจะต้องลอกหนังนายแน่”

“ต่อให้ลิงแห้งอย่างนายถูกคนต่อยจนเละเป็นโจ๊ก ฉันก็จะไม่ให้คุณหนูฉินวี่เฟยได้รับบาดเลยแม้แต่น้อย” ราฟาเอลยกนิ้วกลางให้กับไท่ซาง จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป ไม่นานก็ไม่รู้ว่าไปหลบอยู่ที่ไหนแล้ว

“ถุย ผีผิวขาวอวดดีห่าอะไร” ไท่ซางถ่มน้ำลายลงบนพื้น

อีกด้านหนึ่ง ในขณะที่ตระกูลฉินถูกคลื่นลมพัดกระหน่ำ หลี่ฝางกำลังนั่งทานอาหารอยู่ในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชาแห่งหนึ่งอย่างเชื่องช้า

เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อทานอาหาร แต่เพื่อรอคนคนหนึ่ง

ลู่เผิงเฟยแห่งตระกูลลู่

หลี่ฝางถูกผู้อาวุโสเรียกพบเมื่อครั้งที่แล้ว สถานที่ก็คือที่บ้านตระกูลลู่ ในตอนนั้นเขาได้รู้จักกับลู่เฉิง รวมทั้งลู่เผิงเฟยลูกชายของลู่เฉิง

ไม่นาน ลู่เผิงเฟยก็ปรากฏตัวขึ้น ที่ข้างกายยังมีชายชราสวมชุดโบราณตามมาด้วย

“พี่หลี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ ครั้งที่แล้วรีบเกินไป เลยไม่มีเวลาได้คุยกับคุณ ครั้งนี้พวกเราสองคนคุยกันต้องคุยกันดี ๆ หน่อยแล้ว”

ลู่เผิงเฟยกล่าวกับหลี่ฝางด้วยรอยยิ้ม ภูมิหลังของตระกูลลู่ ทำให้เขาไม่ค่อยได้มีโอกาสประจบสอพลอคนอื่น ครั้งนี้สามารถเรียกหลี่ฝางที่มีอายุน้อยกว่าเขาว่า ‘พี่หลี่’ ได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากแล้ว แน่นอนว่าไม่มีสำนวนชมเชยใด ๆ

“คุณอย่าพูดแบบนี้สิ ตามอายุแล้ว ผมควรเรียกคุณว่าพี่ลู่ถึงจะถูก” หลี่ฝางยิ้มพูดติดตลก

“ฮ่า ๆ! พี่หลี่อย่าเหน็บแนมผมอีกเลยนะ ถ้าหากให้พ่อผมรู้เข้า คงต้องเอาผมตายแน่เลย”

หลังจากที่หัวเราะเสียงดัง ลู่เผิงเฟยก็หันไปยิ้มกล่าวกับชายชราที่อยู่ด้านข้าง: “ลุงฝู ลุงไปฟักก่อนเถอะครับ ไม่ต้องคอยตามอยู่ที่ข้างกายผมหรอก”

“ครับ! นายน้อย!”

ลุงฝูไม่ได้มีความคิดเห็นใด ๆ เขาหันหลังเดินออกไปจากห้องส่วนตัว เพียงแค่มองหลี่ฝางด้วยความมึนงงเล็กน้อยอยู่หลายครั้ง

ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่ ทำไมนายน้อยของตัวเองถึงได้เรียกเขาว่าพี่หลี่? ทั้ง ๆ ที่ชายหนุ่มคนนั้นอายุน้อยกว่านายน้อยของตัวเองแท้ ๆ!

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของลุงฝูหายไป ลู่เผิงเฟยถึงได้กล่าวอธิบายด้วยรอยยิ้ม: “ลุงฝูไม่รู้จักพี่หลี่ ทำให้คุณต้องหัวเราะเยาะแล้วนะ”