บทที่957 หยุดลูกกระสุน

เจ้าสามจางมองท่าทีลูกน้องกลุ่มนี้ของตัวเองแล้ว ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

“ดีมาก ตื่นตัวกันหน่อย ทำดีแล้ว เฮียติงจะมีรางวัลให้อย่างหนัก!”

ลูกน้องทุกคนต่างร้องไชโยขึ้นมาทันที ชายคนหนึ่งถือโอกาสเอ่ยถาม: “พี่สาม ไอ้หมอนั่นเป็นใครมาจากไหน แค่ต่อกรกับมันเพียงคนเดียว จำเป็นต้องตั้งค่ายใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

คนอื่น ๆ ต่างก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที เพราะถึงยังไงอยู่ที่นี่พวกเขามีกันเป็นร้อยคน ตอนที่พวกเขาถูกเรียกมารวมตัวกันในตอนแรก พวกเขายังคิดว่าจะต้องต่อสู้กับคนกลุ่มใหญ่ คิดไม่ถึงว่าเพียงแค่จะต้องต่อสู้กับชายหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้นเอง

“เฮียติงได้พูดแล้ว อย่ามองคนคนนั้นต่ำจนเกินไป” เจ้าสามจางกล่าวอย่างจริงจัง: “คนคนนั้นเป็นยอดฝีมือ”

เขาติดตามเฮียติงมาเป็นเวลานาน และได้เคยเห็นมาแล้วว่ายอดฝีมือที่แข็งแกร่งนั้นร้ายกาจเพียงใด

“ยอดฝีมือเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำคำนี้ ทุกคนต่างก็หัวเราะขึ้นมา ตงจื่อ ยิ่งกล่าวขึ้นมาอย่างเหยียดหยาม: “ยอดฝีมือร้ายกาจมากเหรอ? ต่อให้เขาร้ายกาจแค่ไหน? สามารถหยุดลูกกระสุนไว้ได้ไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของ ตงจื่อ ทุกคนยิ่งยิ้มอย่างเชื่อมั่นขึ้นมากกว่าเดิม ลูบคลำกระบอกปืนที่อยู่บริเวณเอว แต่ละคนต่างหัวเราะขึ้นมาอย่างแปลก ๆ

“อีกเดี๋ยวเมื่อไอ้หมอนั่นมาถึง ทุกคนลั่นไกลปืนพร้อมกัน ยิงให้ไอ้หมอนั่นพรุนเป็นรูตะแกรงไปเลย”

ในตอนที่ลูกน้องทุกคนกำลังคุยโม้อยู่ไม่หยุดนั่นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็ได้วิ่งเข้ามาจากด้านนอก และเข้าไปรายงานกับเจ้าสามจาง: “พี่สาม ไอ้หมอนั่นมาแล้ว”

ตอนที่รถแท็กซี่จอดลง แววตาของคนขับก็ได้ตะลึงงันไปเป็นที่เรียบร้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับสถานการณ์เช่นนี้ เหล่าอันธพาลหน้าตาโหดเหี้ยมกลุ่มใหญ่ อีกทั้งในมือยังถือชะแลง ประแจมือเอาไว้ หน้าตาท่าทางดุร้ายจ้องมองมาทางนี้

เดิมทีชายคนขับแท็กซี่คิดว่าครั้งนี้เป็นธุรกิจครั้งใหญ่ ถึงได้ยินดีพาหลี่ฝางขับมาไกลขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าไม่เพียงเป็นธุรกิจครั้งใหญ่ ทั้งยังเป็นธุรกิจที่อาจจะต้องแลกด้วยชีวิต

“เอ่อคือ น้องชาย......” เดิมทีคนขับคิดจะดิ้นรนสักหน่อย ดูว่าพอจะเรียกเงินมาชดใช้ความเสียหายในครั้งนี้ได้หรือไม่

คิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะเอ่ยปากขึ้นมา ก็มีอันธพาลคนหนึ่งใช้ประแจมือเคาะที่กระโปรงรถของเขา และตวาดขึ้นมา: “ยังไม่รีบใส่หัวไปอีก!”

เมื่อถูกอันธพาลคนนั้นข่มขู่เช่นนี้ คนขับรถก๊อกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาทันที เขาไม่คิดเลยสักนิด เปิดประตูรถออกแล้วส่งหลี่ฝางลงจากรถ จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง และขับออกไปทันที

“เฮ้อ” หลี่ฝางทอดถอนใจอยู่ภายในใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะไม่จ่ายเงินสักหน่อย

ไม่ได้สนใจพวกอันธพาลที่จ้องมองเขาด้วยสายตาดุร้ายที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างเลยสักนิด หลี่ฝางก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

แน่นอนว่าคนพวกนี้จะไม่ยอมให้หลี่ฝางเข้าไปง่าย ๆ แบบนี้แน่นอน ตลอดทาง หลี่ฝางเงียบสงบไม่ได้เอ่ยอะไร คนพวกนี้ก็ได้เริ่มด่าว่าขึ้นมาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ลูกพี่ให้พวกเรามากันเยอะแบบนี้ก็เพื่อต่อกรกับไอ้เศษสวะคนนี้งั้นเหรอ?”

“ฉันว่านะ อีกเดี๋ยวแกอย่าฉี่ราดแล้วกัน”

“ไอ้หมอนี่หน้าตาดีไม่เบาเลยนี่ แต่ก็ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไงบ้าง”

คำพูดก่อนหน้านั้นหลี่ฝางทำเป็นไม่ได้ยิน แต่พอฟังจนถึงตรงนี้ ฝีเท้าของหลี่ฝางก็ได้หยุดลง