ตอนที่ 96
บทที่96 ลูกพี่หลินข่มขู่
October 21, 2026
บทที่96 ลูกพี่หลินข่มขู่
สีหน้าไอ้หน้าหนวดตื่นตระหนกไป เขาถือจุดอ่อนของจางกงหมิงไว้ แต่ไม่มีของลูกพี่หลิน
ไอ้หน้าหนวดทำเป็นนิ่งสงบ จิบชา พูด： “ลูกพี่หลินยังมีงานอดิเรก ชอบกินเนื้อคนด้วย？”
“ผมก็แค่เปรียบเทียบน่ะ เนื้อเหม็นๆ บนตัวคุณ ถึงต้มสุกจนโรยผงเครื่องเทศหอมๆ ก็ยังกลัวว่าพวกสัตว์จะไม่กิน” ลูกพี่หลินพูดยิ้มๆ อย่างเย็นชา： “แต่ได้ยินว่าบนเขาชิงหยุนมีหมาป่าดุร้าย ไม่รู้ว่าพวกมันจะชอบเนื้อคุณไหม”
ไอ้หน้าหนวดไม่ตกใจ แต่พูด： “ในเมื่อลูกพี่หลินจะเอาเนื้อหนังของผมไปต้มแล้วป้อนหมาป่า งั้นก็ไปป้อนสิ”
“ทำไม คุณไม่กลัว？” ลูกพี่หลินถามยิ้มๆ
“ผมจะกลัวอะไร？พวกเราคือกลุ่มคนสิ้นหวัง พึ่งพาโชคชะตา” ไอ้หน้าหนวดพูดอย่างดูถูก： “แต่ภรรยาของหลานชายคุณต่างกัน เธอเกิดมาอย่างน่าทะนุถนอม แต่งงานอย่างมีคุณค่า”
“ให้เธอตายไปกับพวกเรา คุณทำใจได้เหรอ？” ไอ้หน้าหนวดเงยหน้ามองลูกพี่หลิน
“แน่นอนว่าไม่！” ลูกพี่หลินพูด： “ดังนั้นผมก็เลยให้คุณบอกเงื่อนไขไง！”
“พวกคุณเสนอหน้ามา อย่างมากก็แค่ต้องการเงิน ฆ่าคนไม่มีประโยชน์ต่อพวกคุณหรอก” ลูกพี่หลินถามนิ่งๆ ： “พูดมาสิ พวกคุณต้องการเท่าไหร่？”
“เงื่อนไขผมพูดไปแล้ว”
ไอ้หน้าหนวดจ้องจางกงหมิง พูด： “ผมบอกแล้วไง คนอย่างผมไม่ชอบคนที่หลอกผมจากโต๊ะพนันที่สุด ใครก็ตามที่หลอกผม ผมจะตัดมือเขา”
“เงื่อนไขแรกของผม ก็คือมือข้างหนึ่งของหลานชายคุณจางกงหมิง”
ไอ้หน้าหนวดพูด： “แค่ทำเงื่อนไขนี้ให้ผมพอใจ แล้วพวกเราค่อยพูดเรื่องเงิน”
“แม่งเอ๊ย ตัดมือหลานชายของผม มีประโยชน์อะไรกับคุณ！” ลูกพี่หลินต่อว่าด้วยความโกรธ
เวลานี้ จางกงหมิงยกกริชมาอีกครั้ง แล้วจับแขนของตัวเองอีก ดีที่ลูกพี่หลินคิดไว้นานแล้ว เลยห้ามไว้ได้ก่อน
“ไอ้เด็กนี่！”
ลูกพี่หลินแย่งกริชในมือจางกงหมิงมา： “ในเมื่อคุณชอบยิงจื่อขนาดนั้น งั้นลุงก็จะทำให้คุณ”
“แค่มือข้างเดียว ไม่มีก็คือไม่มีสิ” ลูกพี่หลินพูดอย่างทำอะไรไม่ได้： “มือข้างหนึ่งแลกกับชีวิตภรรยาคุณ คิดแล้วก็คุ้มค่า”
ลูกพี่หลินพูด： “ช่างเถอะ คุณทำเองไม่ลงหรอก เดี๋ยวลุงช่วยคุณเอง”
“ลูกชาย ทนไว้นะ” ลูกพี่หลินพูดกับจางกงหมิง
ลูกพี่หลินพูดจบ ก็จะตัดมือ
แต่ตอนที่กริชปักลงไป จู่ๆ ลูกพี่หลินก็เคลื่อนไหวฝีเท้า กระโดดตัวขึ้นมา แทงไปที่ไอ้หน้าหนวด
ไอ้หน้าหนวดไม่ทันคิดว่า จะถูกเทคนิคการแสดงที่เหมือนจริงของลูกพี่หลินเมื่อกี๊หลอกโดยสิ้นเชิง
ไอ้หน้าหนวดหยิบกาน้ำชาร้อนๆ ขึ้นมา สาดไปที่ตัวลูกพี่หลินโดยตรง แต่น้ำร้อนแค่นั้น จะหยุดเสือตัวหนึ่งได้อย่างไรกัน？
ลูกพี่หลินเข้ามา แล้วเอากริชแทงไปที่ไหล่ไอ้หน้าหนวด
กริชครึ่งหนึ่งถูกแทงเข้าไป ไอ้หน้าหนวดทนความเจ็บไว้ หันไปมองลูกพี่หลิน： “ลูกพี่หลิน การแสดงของคุณเมื่อกี๊ แสดงได้ดีจริงๆ ！”
“หึ ถ้าไม่หลอกคุณ ผมจะแอบโจมตีสำเร็จเหรอไง？”
ลูกพี่หลินหัวเราะ： “จากปุ่มด้านๆ ที่มือคุณแล้ว คงฝึกศิลปะการต่อสู้มาสินะ！”
“ดูคุณก็เป็นคนเจ้าเล่ห์มืออาชีพอยู่นะ ผมยังกลัวว่าจะจัดการคุณไม่ได้” ลูกพี่หลินเห็นคนมาไม่น้อย การเคลื่อนไหวของไอ้หน้าหนวดคนนี้ ไม่เหมือนกับเป็นคนเจ้าเล่ห์มือใหม่
จัดการกับคนแบบนี้ ชะล่าใจไม่ได้เด็ดขาด
“เอาเถอะ มือของหลานชายผมจะตัดไม่ได้ คุยเรื่องคืนเงินเถอะ หลานชายผมเอาเงินคุณไปเท่าไหร่？” ลูกพี่หลินถามอย่างเย็นชา
ไอ้หน้าหนวดหน้าหม่นหมองลง ไม่ส่งเสียงใดๆ
“ห่าเอ๊ย ยังจะเอามือของหลานชายผมให้ได้สินะ” ลูกพี่หลินออกแรง กริชก็แทงลงไปอีกครั้ง
“ผมจะบอกคุณให้นะ สายตาผมมีแต่หลายชายผมเท่านั้น หลานชายผมจะได้รับบาดเจ็บอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ไม่งั้น ผมเอาคุณตายแน่”
“ถ้าคุณยังจะมายุ่งและลองดีกับผมล่ะก็ ผมจะเล่นงานคุณให้ถึงที่สุด”
“ยิงจื่อคือภรรยาของหลานผม ไม่ใช่ของผม ในใจผม ไม่สำคัญขนาดนั้น”