บทที่960 สำนักหยิ่งซาลงมืออีกครั้ง

หลี่ฝางกล่าวอธิบาย: “ผมได้ฆ่ากี่คนหรอก ส่วนมากก็แค่สลบไป คุณมาเอาพวกมันกลับไปจัดการเถอะ”

“ได้ ฉันจะรีบไปทันที” หลิวฮุยโล่งอกขึ้นมา

“อ้อใช่แล้ว ยังมีเฮียติงคนนั้น มันต้องตาย” หลี่ฝางกล่าวเสริมขึ้นมา ถึงแม้ว่าหลิวฮุยจะตกลงหรือไม่นั้นเขาก็ยังคงต้องลงมืออยู่ดี ที่พูดแบบนี้ ก็เพื่อบอกให้หลิวฮุยรับรู้เท่านั้นเอง

“แล้วแต่นาย พวกเราเองก็อยากจัดการเฮียติงอะไรนั่นมานานแล้ว เพียงแค่ยังไม่มีโอกาสแค่นั้นเอง ถ้าหากนายต้องการล่ะก็ พวกเราสามารถช่วยเหลือนายได้

คำตอบของหลิวฮุยนั้นเกินความคาดหมายของหลี่ฝางมาก และทำให้สีหน้าท่าทีของหลี่ฝางเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา

“ไม่ต้องให้พวกคุณยื่นมือเข้ามาหรอก แค่ให้ข้อมูลของเฮียติงกับผมมาก็พอ” หลี่ฝางไม่คิดที่จะให้ต้าเซี่ยหลงเช่วเข้ามาแทรกแซง

“ไม่มีปัญหา อีกไม่นานเอกสารจะถูกส่งไปให้นาย ฉันมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา”

“สบายใจได้” หลี่ฝางรับปาก

......

เฮียติงในเวลานี้กำลังเข็นหวงซีหมิงไปบนถนนอย่างรวดเร็ว

“เฮียติง พวกเรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอ?” หวางซีหมิงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

เดิมทีเขานั่งรอฟังข่าวอยู่ที่บ้าน จู่ ๆ เฮียติงก็ได้มาหา บอกว่ามีเรื่องจะหารือด้วย จึงได้พาเขาออกมา

“ไอ้หมอนั่นถูกพวกเราจับตัวได้แล้วครับ นายน้อย” เฮียติงเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเบา ๆ ท่าทางบนใบหน้าเหมือนกับว่าจะตื่นเต้นเล็กน้อย: “ผมจะพาคุณไปดูว่าจะจัดการกับมันยังไงดี”

“อะไรนะ? จับได้แล้วจริง ๆ เหรอ?” ทันใดนั้นหวางซีหมิงก็ได้ดีใจขึ้นมากกว่าที่คิดไว้ ในหัวของเขาได้ปรากฏภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองทุกข์ทรมานหลี่ฝางขึ้นมาแล้วเรียบร้อย

ให้เฮียติงไปจัดการหลี่ฝาง ทั้งยังช่วยเฮียติงหาปืนมา แน่นอนว่าเป็นหวางซีหมิงนั่นเอง

ความโกรธแค้นที่เขามีหลี่ฝางนั้น ได้เข้ากระดูกดำไปนานแล้ว ดังนั้นถึงได้ติดต่อเฮียติงไป ถึงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับความเสี่ยงแบบไหน ยังไงก็ต้องจัดการหลี่ฝางให้ได้

ไม่นาน ทั้งสองคนก็ได้มาถึงบาร์แห่งหนึ่ง

เมื่อเห็นที่นี่ยังคงมีผู้คนคึกคักมากมาย หวางซีหมิงก็เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย: “ทำไมที่นี่คนยังเยอะแบบนี้อยู่อีกล่ะ?”

เฮียติงกล่าวขึ้นมา: “นายน้อยอย่าพึ่งใจร้อนไป อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง”

กล่าวไป เฮียติงก็ได้เข็นรถเข็นพาหวางซีหมิงเข้าไปที่ห้องห้องหนึ่งในบาร์แห่งนั้น เขาเปิดประตูบานหนึ่งออก และเข็นหวางซีหมิงไปโดยไม่ลังเล

“ที่แท้ที่นี่ยังมีสถานที่แบบนี้อยู่ด้วยเหรอนี่!” ดวงตาคู่นั้นของหวางซีหมิงเป็นประกายขึ้นมา เขาลูบมือถูกำปั้นของตัวเอง ทนรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสภาพอันอนาถาของหลี่แล้ว

ไม่นาน ทั้งสองคนก็ได้มาถึงห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง หวางซีหมิงกลับพบว่าข้างในนั้นไม่ได้มีคนที่ตัวเองอยากจะพบอยู่เลย ในทางกลับกันสภาพแวดล้อมที่อึดอัดและมืดมนของที่นี่ ทำให้หวางซีหมิงรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาภายในใจ