บทที่970 พาฉันออกไปเถอะ

ผู้คนด้านนอกห้องโถงคอยมองมาที่ประตูเล็กๆที่ล็อกแน่นไว้ แปลกใจเล็กน้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้านใน

แต่แป๊บเดียว หลี่ฝางก็เดินออกมาจากด้านใน แล้วยังล็อกประตูไว้ ไม่ให้ผู้คนมองเห็นฉากด้านใน

แป๊บเดียว หลี่ฝางก็คุยกับซูถงถงเรื่องที่ตัวเองไปสอบถามมา

“สถานที่นี้ถือว่าเป็นป้อมปราการเล็กๆ เอาผู้คนจากที่ต่างๆมารวมตัวกันที่นี่ จากนั้นก็จะส่งรวมกันเป็นระยะ”

พูดไป หลี่ฝางก็ถามซูถงถง：“คุณเดาออกไหมว่าคนที่หักหลังคุณคือใคร？”

“น่าจะเป็นหูเลี่ยงหัวหน้าทีม มีแค่เขาที่มีความเป็นไปได้นี้”

“ไม่เลวนี่ เดาได้แม่นมาก”หลี่ฝางหัวเราะ

ซูถงถงเข้าใจทันที รีบหันกลับเข้าไปในห้องเล็กๆนั้น พบว่าสามคนนั้นที่ถูกหลี่ฝางสอบถามยังไม่ตาย

เธอจึงเข้าใจทันที ที่แท้หลี่ฝางรู้ความจริงแล้ว และยังจงใจช่วยเธอรั้งพวกพยานไว้ด้วย

ซูถงถงกลั้นน้ำตาไว้ ตอนเดินออกมาจากห้องก็เห็นหลี่ฝางกำลังพูดกับคนพวกนั้น

“กินอะไรก่อนสิ ทีมของพวกเราส่วนมากอยู่ด้านหลัง เดี๋ยวพวกคุณก็จะได้กลับบ้านแล้ว！”

คำพูดของหลี่ฝาง ทำให้ผู้หญิงพวกนั้นร้องไห้ออกมาทันที

ซูถงถงเดินเข้ามา ยิ้มให้หลี่ฝางแล้วพูด：“ครั้งนี้ ต้องขอบคุณคุณแล้ว”

“ขอบคุณอะไร？”หลี่ฝางเหลือบมองเขา“นี่เป็นหน้าที่ของฉัน”

“ช่างเถอะ คุณปกปิดผมไม่ได้ คุณไม่ใช่สมาชิกด้านในอะไร”ซูถงถงยิ้มแล้วจู่ๆก็ถาม：“บอกชื่อคุณกับฉันได้ไหม？”

“อ้อ ผมชื่อหลี่ฝาง”หลี่ฝางเกาหัวตัวเอง ยังคิดซะอีกว่าตัวเองปลอมตัวเหมือนมาก ที่แท้ก็ดูออกได้ง่ายแบบนี้เชียว？

“คุณบอกว่าความช่วยเหลือจะมาเร็วๆนี้ ไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม？”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”หลี่ฝางยิ้ม เขาโทรไปที่เบอร์ไม่ระบุชื่อมานานแล้ว

ตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีเสียงบีบแตร ซูถงถงมองไปที่ด้านนอก แล้วก็เจอรถที่คุ้นเคยค่อยๆปรากฏออกมาทีละคันๆ

ซูถงถงอยากพาผู้หญิงในนี้ออกไปด้วยความตื่นเต้น กลับเห็นหลี่ฝางได้แต่ยิ้มให้พวกเขา ขาไม่ขยับ

ซูถงถงในสั่น ให้ผู้หญิงพวกนั้นออกไปเอง เธอกลับเดินไปที่หลี่ฝาง

“คุณจะไปแล้ว？ไม่ไปเจอคนด้านนอกเหรอ？”ซูถงถงถามสิ่งที่ตัวเองเดาอยู่ในใจ

หลี่ฝางพยักหน้า：“ผมจะทำเรื่องของผม พวกเขาก็ทำเรื่องของพวกเขา ก็จะไม่มีปัญหาอะไร”