บทที่98 หลี่ฝางยังมีหนทาง

บทที่98 หลี่ฝางยังมีหนทาง

หลินชิงชิงจะเชื่อได้ไงว่าหลี่ฝางมีห้าล้านจริงๆ

หลินชิงชิงพูดอยู่ในสาย： “เสี่ยวฝาง ฉันรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร คุณไม่อยากให้พี่ไปขอร้องมู่เสี่ยวไป๋ใช่ไหม？พี่ก็ไม่อยากหรอก แต่นอกจากเขา ยังจะมีใครมีเงินได้มากขนาดนั้นอีกล่ะ！”

“โอเค เรื่องนี้มันรีบร้อนมาก พี่วางสายก่อนนะ” พูดจบหลินชิงชิงก็วางสาย

ห้าล้านแปด ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ เลย พูดตรงๆ หลี่ฝางก็ลังเลหน่อยๆ ว่าจะให้ยืมหรือไม่

แต่พอคิดดู จางกงหมิงช่วยตัวเองขนาดนั้น ตอนนี้เขาลำบาก ทำไมตัวเองไม่ยื่นมือช่วยหน่อยล่ะ？

“ถังหยู่ซวน คุณมานี่หน่อย！”

สุดท้าย หลี่ฝางกัดฟัน เรียกถังหยู่ซวนมาข้างๆ ตัวเอง หยิบบัตรเอทีเอ็มจากกระเป๋ากางเกง

“หลี่ฝาง นี่คุณจะทำอะไร？” ถังหยู่ซวนมองหลี่ฝางอย่างงุนงง ไม่เข้าใจความหมาย

“พี่หมิงเกิดเรื่องแล้ว คุณเอาบัตรนี้ให้พวกเขา รหัสคือ123321” หลี่ฝางพูด

ถังหยู่ซวนถามต่อ： “ในบัตรมีเท่าไหร่？”

“ห้าล้าน เกือบๆ หกล้านแหละ พอสำหรับเขาใช้พอดี” หลี่ฝางพูดอย่างปวดใจ： “คุณบอกจางกงหมิง ให้เขาใช้ไปเลย”

“เสี่ยวฝาง คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม ในบัตรคุณมีเงินมากขนาดนั้นเชียว？” ถังหยู่ซวนตกใจเล็กน้อย โตมาขนาดนี้ เขาเคยเห็นเงินมากขนาดนั้นที่ไหนกัน？

“คุณดูสภาพผม เหมือนกำลังล้อคุณเล่นอยู่เหรอไง？” หลี่ฝางมองถังหยู่ซวนจริงจัง

“ไม่เหมือน” ถังหยู่ซวนส่ายหน้า： “คุณไม่กลัวผมเอาเงินหนีไปเหรอ？”

“ห้าล้านกว่า เกือบหกล้าน ผมถังหยู่ซวนชาตินี้ก็หาเงินไม่ได้มากขนาดนี้？”

ถังหยู่ซวนหัวเราะ： “เงินนี้ สามารถทำให้ผมหาที่สักที่ ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้ทั้งชีวิตเลย”

“คุณเชื่อผมขนาดนั้นเชียว？” ถังหยู่ซวนมองหลี่ฝางแล้วถาม

“เชื่อ” หลี่ฝางเชื่อสายตาตัวเอง เชื่อว่าถังหยู่ซวนไม่มีทางเอาเงินหนีไป ถ้าหนีไปจริงๆ ตัวเองก็จะจำไว้

“ห่าเอ๊ย แม้แต่ตัวผมเองยังไม่เชื่อ แม่งเอ๊ย สิ่งล่อใจนี้มากจริงๆ หลี่ฝาง ไม่ใช่ว่าคุณกำลังทดสอบผมเหรอ？” ถังหยู่ซวนถาม

“โอเค อย่าอยู่พูดเหลวไหลกับผมเลยเถอะ คุณรีบไปหาพี่หมิงเถอะ” หลี่ฝางพูดเร่ง

“โอเค งั้นผมไปละ” ถังหยู่ซวนพยักหน้า หมุนตัวจะออกไปจากโรงพยาบาล

หลี่เสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ข้างๆ มองหลี่ฝางด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ

หลี่ฝางถาม： “เสี่ยวเสี่ยว ทำไมต้องใช้สายตาแบบนี้มองผมด้วย？”

“ฉันไม่เข้าใจคุณเลย คุณบอกว่าอายุยังไม่มาก ทำไมมีสัจจะขนาดนั้น นั่นมันห้าล้านกว่าเชียว คุณกับจางกงหมิงรู้จักกันไม่กี่วันเอง พูดว่ายืมก็ให้ยืมเลย” หลี่เสี่ยวเสี่ยวรู้ว่าหลี่ฝางมีเงินมาก ตั้งแต่ตอนนั้นที่หลี่ฝางซื้อบ้านก็รู้แล้ว

แต่จู่ๆ ก็ให้ยืมห้าล้านกว่า ถึงจะมีเงิน ก็ต้องคิดดีๆ สักหน่อย

แต่หลี่ฝางล่ะ ให้ยืมไปเลย เงื่อนไขอะไรก็ไม่เอา

หลี่ฝางก็ไม่รู้ว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะว่าทรัพย์สินของครอบครัวมีมากพอแล้ว ถึงไม่มีห้าล้านก็ไม่กลัว ตัวเองก็ยังมีผับไม่ใช่เหรอ？

“อีกอย่าง ฉันก็ไม่สามารถรับประกันถังหยู่ซวนได้” หลี่เสี่ยวเสี่ยวบ่น

“ถ้าถังหยู่ซวนเอาเงินหนีไปจริงๆ ก็ถือว่าผมตาบอด มองคนผิดไป” หลี่ฝางคิดในใจ ถ้าถังหยู่ซวนเอาเงินไปให้จริงๆ งั้นตัวเองก็จะมีเพื่อนที่จริงใจอีกคน

หลี่ฝางคิดว่า ถ้าห้าล้านกว่านั้นไม่เพียงพอที่จะให้ถังหยู่ซวนหักหลัง งั้นถ้าวันข้างหน้าให้ถังหยู่ซวนพันล้าน ก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางหักหลังตัวเอง

เหมือนที่ถังหยู่ซวนพูด นี่คือบททดสอบของเขา

“ถ้าเป็นฉัน ฉันหนีไปแล้ว” หลี่เสี่ยวเสี่ยวพูด

“จริงหรือเปล่า？”

“แน่นอนว่าจริง” หลี่เสี่ยวเสี่ยวพูด

หลี่ฝางตบหน้าอก แกล้งทำเป็นโล่งอก： “ดีที่เมื่อกี๊ไม่ได้ให้คุณเอาเงินไป ไม่งั้น เงินผมก็ไม่มีแล้ว”

“ฮ่าฮ่า ไม่แน่ถังหยู่ซวนอาจจะสันดานเดียวกับฉัน”

ทั้งสองล้อเล่นกัน

ส่วนหลินชิงชิงวางสายเสร็จ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเศร้า

เรื่องที่หลินชิงชิงกลัวที่สุดคือต้องเกี่ยวข้องอะไรกับมู่เสี่ยวไป๋ แต่ตอนนี้เพื่อช่วยภรรยาของจางกงหมิง เธอกลับต้องติดต่อ มู่เสี่ยวไป๋ก่อนเอง

เวลานี้อารมณ์ของหลินชิงชิง เหมือนกับกินขี้แมลงวันเข้าไป

หลินชิงชิงหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหามู่เสี่ยวไป๋ ตอนแรกไม่มีคนรับ แต่ไม่นาน มู่เสี่ยวไป๋ก็โทรกลับมา

：