บทที่980 เกิดอะไรขึ้น

หลี่ฝางลืมตาขึ้นมา มองเห็นป่าทึบหนา ส่วนที่ตัวของตัวเองนั้นก็เปียกโชน และยังรู้สึกว่าทั้งร่างกายไม่มีแรง

“เกิดอะไรขึ้น？”หลี่ฝางส่ายหัวที่ตอนนี้ยังรู้สึกมึนๆอยู่ แล้วจึงมองเห็นสถานการณ์ของตัวเองในปัจจุบัน

ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาจมลงไปในหนองน้ำ และห่างจากเขาไปประมาณหนึ่งหรือสองกิโลเมตร ก็มีเครื่องบินลำหนึ่งตก แต่ตอนนี้แตกเป็นเสี่ยงๆกลายเป็นซากเศษเหล็ก และมีควันหนาๆออกมา

หลี่ฝางนึกไม่ออกเลยว่าทำไมตัวเองถึงปรากฏตัวอยู่นี่ และก็จำไม่ได้ว่าเครื่องบินลำนั้นมาจากไหน เขาจำได้แค่ว่าหลังจากตัวเองกำจัดฐานทัพบริษัทคลอริสพวกนั้นเสร็จ เอาธนาทิ้งไว้ในฐานทัพ จากนั้นก็ออกมาคนเดียว

เขาเชื่อว่าแป๊บเดียวทีมหลงหยาที่รีบมาถึงจะจัดการปัญหาที่ตามมาได้ งานตามเก็บพวกนี้ไม่ต้องให้เขากังวลแน่ๆ และเขาเองก็มีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

จากนั้น……ความทรงจำจากนี้ก็ว่างเปล่า

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่？”หลี่ฝางดูงุนงง ทั้งที่เขากำลังอยู่ระหว่างทางที่ไปโซนปีศาจ ตอนนี้จู่ๆกลับปรากฏในสถานที่ปีศาจแบบนี้ ที่สำคัญคือความทรงจำที่เกี่ยวข้องนั้นเขาไม่มีเลย

การเปลี่ยนแปลงที่ยากจะเชื่อนี้ ทำให้หลี่ฝางไม่อาจยอมรับได้ในทันที

แต่แป๊บเดียวหลี่ฝางก็เอาปัญหาทุกอย่างทิ้งไว้ เพราะว่า……หลี่ฝางใกล้จะจมลงไปแล้ว

น้ำโคลนมาถึงคอแล้ว ผ่านไปอีกสักพัก ถ้าหลี่ฝางไม่เงยหน้าขึ้น ก็ได้แต่ชิมรสชาติของน้ำโคลนที่สกปรกและเหม็นในหนองน้ำ

พอรู้สึกถึงสภาพตอนนี้ของตัวเอง ในใจหลี่ฝางก็หม่นลง กำลังภายในที่เดิมทีมีอยู่มากมายในร่างกายเขา ตอนนี้เหลือเพียงแต่ความน่าสมเพช กระทั่งว่ายังเทียบไม่ได้กับตอนที่เขาเพิ่งได้รับกำลังภายในมา

กำลังภายในนี้ ถึงแม้ปล่อยออกไปหมด กลัวว่าจะเท่ากับแรงหมัดของผู้ใหญ่คนหนึ่ง พูดง่ายๆคือ ไม่มีประโยชน์ห่าไรเลย

ร่างกายของเขาก็ยังไม่ดี ทั้งร่างกายยังเจ็บ แต่น่าจะไม่มีกระดูกหัก แต่ว่าตอนนี้เขาก็ออกแรงไม่ไหว แขนขาอ่อนแรง เหมือนเพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยหนัก ร่างกายแข็งแรงที่เดิมทีกำลังภายในไม่หยุดแข็งแกร่ง ตอนนี้มันกลายเป็นเหมือนคนธรรมดา และยังด้อยกว่าเล็กน้อยด้วย

หลี่ฝางพยายามดิ้นรนสองสามครั้ง ไม่เพียงแต่ไม่ได้ผลใดๆ กลับทำให้ตัวเองจมลงไปอีก

สิบวินาทีถัดมา น้ำโคลนก็ไม่พ้นจมูกของหลี่ฝาง ตอนที่เขาจะปลงว่าชีวิตของตัวเองจะจบลงที่นี่ จู่ๆเขากลับพบว่า เท้าของตัวเองแตะไปที่พื้น

ที่แท้บึงแห่งนี้ก็ไม่ลึกเท่าไหร่เลย

ดังนั้นหลี่ฝางเริ่มเดินไปทางขอบโคลน เดินออกไปอย่างรวดเร็ว สลัดออกจากหนองน้ำนี้ นอนล้มไปที่พื้นโดยตรง

ไม่มีการสนับสนุนของกำลังภายใน ร่างกายของเขาอ่อนแออย่างชัดเจน หอบอยู่นานถึงค่อยๆผ่อนคลายลง