บทที่ 127 เธอยังไม่ลืมเยี่ยจิ่งเฉิน

โรงพยาบาลรุ่ยเอิน ห้องพักผู้ป่วยทั่วไป

เยี่ยจิ่งเฉินไปตักข้าวให้หลี่ซูฉินกลับมา จึงเห็นเฉินซินโหรวนั่งอยู่ข้างเตียงหลี่ซูฉินด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"เธอมาทำไม!" เยี่ยจิ่งเฉินพุ่งเข้าไป วางกล่องข้าวลงบนโต๊ะ แล้วดึงตัวเฉินซินโหรวออกไป

เขารู้ว่าเฉินซินโหรวรังเกียจแม่เขา ไม่อยากให้ตัวเองสนิทกับหลี่ซูฉินมากนัก เพราะฉะนั้นที่เฉินซินโหรวมาหาแม่ตัวเอง ไม่ใช่แค่มาเยี่ยมแน่นอน

เฉินซินโหรวจะยอมได้ยังไง จึงสะบัดมือเยี่ยจิ่งเฉินออก "เยี่ยจิ่งเฉิน นายมันต่ำ!"

"เฉินซินโหรว เธอห้ามด่าลูกชายฉัน!" สีหน้าหลี่ซูฉินโมโห แล้วชี้หน้าสั่งสอนเฉินซินโหรว

"หลี่ซูฉิน แกต่ำกว่าอีก!" เฉินซินโหรวจ้องผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้า แล้วพูดกัดฟันแน่น "เฉินฮวนฮวนให้คนซ้อมลูกชายตัวเองขนาดนี้ แต่แกยังเรียกมันมา? แล้วยังให้ลูกชายไปส่งมันอีก? แกไม่คู่ควรกับการเป็นแม่ของเยี่ยจิ่งเฉิน แกมันคนต่ำต้อย!"

เสียงดังเปี๊ยะดังสนั่นลั่นห้อง

"อ๊ายยยย เยี่ยจิ่งเฉิน นายกล้าตบฉันเหรอ!" เฉินซินโหรวจับหน้าไว้ แล้วกรี๊ดเสียงดัง

"เฉินซินโหรว เธออย่ามาทำตัวน่าอับอายที่นี่ได้ไหม ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะโดนซ้อมเหรอ?" เยี่ยจิ่งเฉินนึกถึงหน้าที่บวมช้ำของตัวเอง แล้วสิ่งที่เฉินซินโหรวพูดกับเฟิงหานชวน เขาเก็บกดจนจะเป็นบ้าแล้ว

ก็เหมือนที่เฉินฮวนฮวนพูด บนหัวเขาโดนสวมเขา

"นาย……นายโทษฉันเหรอ?" เฉินซินโหรวยิ้มอย่างเยือกเย็น แล้วชี้หน้าด่าเขา "ถ้าไม่ใช่นายปอดแหก แล้วทำอะไรเฟิงหานชวนไม่ได้ ฉันต้องทนแบบนี้เหรอ?"

"เธอบ้าไปแล้วจริงๆ! เพราะตระกูลเฉินไม่ยุติธรรมกับฮวนฮวนก่อน แล้วเฟิงหานชวนมาแก้แค้นให้ฮวนฮวน จะโทษก็โทษว่าเธอซวย แล้วมาอยู่กับคนอย่างฉัน" เหมือนเยี่ยจิ่งเฉินจะดูถูกตัวเอง แต่ความจริงกำลังพูดเสียดสีเธออยู่

เฉินซินโหรวจะฟังไม่ออกได้ยังไง ตาเธอแดงทั้งสองข้าง แล้วพุ่งไปหาเยี่ยจิ่งเฉินเหมือนคนบ้า เหมือนอยากจะฆ่าเขา

หลี่ซูฉินเป็นห่วงลูกชายตัวเอง เธอจึงลงจากเตียงไปห้ามเฉินซินโหรว แต่เฉินซินโหรวกลับผลักเธอออก

"โอ๊ย!"

หลี่ซูฉิยล้มลงไปกับพื้น เพราะเพิ่งทำการผ่าตัด เธอจึงสลบไปทันที

……

บลูส์คลับ ห้องวีไอพี

หลีซืออวิ๋นเห็นหรงจิ่นซิวกับเฟิงหานชวนคุยกันอยู่ เธอจึงเดินไปหา

เธอนั่งลงข้างเฟิงหานชวน แล้วเอียงตัวไปยิ้มกับทั้งสองคน "พวกนายคุยอะไรกันน่ะ?"

หลีซืออวิ๋นเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลี เด็กกว่าเฟิงหานชวนหนึ่งปี เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของโม่เหวินโจว พวกเขารู้จักกันนานแล้ว

"ซืออวิ๋นเธอยังไม่รู้ใช่ไหม?" หรงจิ่นซิวนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม

"รู้อะไร?" หลีซืออวิ๋นไม่เข้าใจ

ความจริง ถึงพี่ชายโม่เหวินโจวไม่ได้บอกเธอ แต่เธอก็ได้ข่าวคราวมาบ้าง ไม่งั้นคงไม่รีบกลับมาจากต่างประเทศหรอก

อยู่ๆเฟิงหานชวนก็ลุกขึ้น พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันออกไปสูบบุหรี่ก่อน"

ไม่รอพวกเขาตอบ เฟิงหานชวนก็ก้าวเดินออกไปแล้ว

หรงจิ่นซิวขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความผิดปกติ

เมื่อกี้เขายังคุยกับเฟิงหานชวนไม่จบ แล้วอยู่ๆหลีซืออวิ๋นก็มาหา แต่ที่ชัดเจนไปกว่านั้น ตอนที่เขาพูดถึงลูกชายคนเล็กตระกูลเยี่ย สีหน้าเขาก็เริ่มผิดปกติแล้ว

หรือว่าเฉินฮวนฮวนกับลูกชายคนเล็กตระกูลเยี่ย เกี่ยวข้องกัน?

"จิ่นซิว หานชวนเป็นอะไร? ทำไมอยู่ๆเหมือนอารมณ์ไม่ดี? ปกติเขาไม่สูบบุหรี่นะ" สีหน้าหลีซืออวิ๋นเหมือนแย่ลง แต่ความจริงในใจดีใจมาก