บทที่ 129 อยากให้ฉันขอบคุณคุณยังไง?

เมื่อสบตากับดวงตาดำขลับฉายแววเคร่งขรึมดุดันคู่นั้น พร้อมกับคำถามของเขา เฉินฮวนฮวนมั่นใจว่าเขารู้แล้ว

ทันใดนั้น เธอร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด ร่างกายสั่นระริกไปทั้งร่าง ราวกับว่าอีกไม่นานตัวเองจะพบสิ่งเดียวกันกับหลิ่วเยว่เอ่อร์และซูเสวี่ย

“คุณจะร้องทำไม!” เฟิงหานชวนมองหญิงสาวที่น้ำตาคลอเบ้าตรงหน้าเขา ความกรุ่นโกรธทั้งหมดก็หายไปในทันที แม้กระทั่งหัวใจของเขาก็บีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ

เขาแค่ถามเธอ เธอก็ร้องไห้หนักขนาดนี้เลย?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นเธอร้องไห้ เขาทนไม่ได้ที่จะถามเธออีก

“คุณรู้แล้วใช่ไหม เฟิงหานชวน คุณอย่าทำอะไรเธอได้ไหม คุณปล่อยเธอได้ไหม ฉันขอร้องคุณล่ะ เราไม่เคยยุ่งกับคุณ ทำไมคุณต้องทำกับเธอขนาดนี้…” เฉินฮวนฮวนร้องไห้สะอึกสะอื้น

เธอเห็นใจหลิ่วเยว่เอ่อร์ และปีศาจร้ายก็อยู่ตรงหน้าเธอ ตัวเธอเองก็กลัวจนพูดจาไม่เป็นขั้นเป็นตอน นอกจากขอความเมตตาจากเขา เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

แต่เฟิงหานชวนกลับนิ่งไป

อย่าทำอะไรเธอได้ไหม ปล่อยเธอไปได้ไหม เธอหมายถึงเรื่องที่ส่งคนไปทำร้ายเยี่ยจิ่งเฉิน?

นึกแล้วเชียว เธอสงสารเยี่ยจิ่งเฉินเข้าแล้ว

ผู้ชายคนนั้น ทั้งไม่เอาไหนทั้งไร้ความสามารถ แถมยังนอกใจอีก แม้กระทั่งถ่ายรูปของพวกเขามาข่มขู่ ทำไมเฉินฮวนฮวนยังคิดถึงเขาอยู่

“คุณบอกว่าขอบคุณผมไม่ใช่เหรอ คุณมีความสุขมากไม่ใช่เหรอ” เฟิงหานชวนกำลังโกรธเหมือนไฟสุมอก เขาตะคอกใส่เฉินฮวนฮวน

เมื่อออกจากบ้านตระกูลเฟิง เขารู้สึกได้ว่าเธอมีความสุข หรือว่าทั้งหมดนี้เธอเสแสร้งอย่างนั้นเหรอ

หรือบางที สิ่งที่เธอมีความสุขคือการได้คฤหาสน์ของแม่กลับมา และลงโทษคนตระกูลเฉิน ทว่าความจริงแล้วในใจเธอสงสารเยี่ยจิ่งเฉินมาโดยตลอด

เมื่อเฉินฮวนฮวนได้ยินเสียงตะคอกที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธของเฟิงหานชวน เธอนิ่งชะงักไปทันที

เฟิงหานชวนพูดขอบคุณเรื่องอะไร เขาหมายความว่า เขาช่วยเธอลงโทษคนตระกูลเฉิน และช่วยเธอแย่งคฤหาสน์กลับคืนมา ดังนั้นเธอต้องขอบคุณเขา?

“คุณ…คุณอยากให้ฉันขอบคุณคุณยังไง” เสียงของเฉินฮวนฮวนสั่นเครือเล็กน้อย

เดิมทีในใจเธอรู้สึกขอบคุณเฟิงหานชวนมาก ทว่าหลังจากรู้สิ่งที่เขาทำกับหลิ่วเยว่เอ่อร์ เธอก็เหลือเพียงความหวาดกลัวให้กับเฟิงหานชวนเท่านั้น

ดังนั้นตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าเฟิงหานชวนพูดเรื่องขอบคุณขึ้นมา เขาต้องการทำอะไร

“ขอบคุณทำไม” ใบหน้าของเฟิงหานชวนอึมครึมยิ่งกว่าเดิม

มากจนกระทั่งคุกรุ่นเป็นพิเศษ

เมื่อเฉินฮวนฮวนเห็นสีหน้าของเขา ร่างกายของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เธอรีบหลับตาลง

เฟิงหานชวนเพียงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ เขาช่วยเธอ และปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี แต่เธอกลับไม่อยากมองเขาสักนิดเลยเหรอ

เขาหัวเราะเย้ยหยันตัวเองออกมา เฟิงหานชวนปล่อยหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ห้องน้ำ

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเฟิงหานชวน ทันทีที่ประตูปิดลงดัง “ปัง” ขาทั้งสองข้างของเฉินฮวนฮวนอ่อนปวกเปียก และทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

……

เฟิงหานชวนอาบน้ำเย็นในห้องน้ำ พยายามระงับอารมณ์หงุดหงิดและความเดือดดาลภายในใจ

เขาทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า เมื่อคืนเฉินฮวนฮวนเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นสามีของเธอ จะให้เธอตกหลุมรักเขาเพียงชั่วข้ามคืน ความเป็นไปได้แทบจะไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงเอาเสียเลย

ดังนั้น เขาไม่สามารถรุนแรงกับเธอขนาดนั้น และยิ่งไม่สามารถโมโหใส่เธอ

ยิ่งโมโหและรุนแรงมากเท่าไร ก็ยิ่งผลักเฉินฮวนฮวนให้ไกลออกไปมากขึ้นเท่านั้น