บทที่ 13 ภาพวาดสร้อยคอ

"พบอะไรอย่างนั้นเหรอ?"หลิ่วเยว่เอ่อร์หรี่ตาของเธอและถามอย่างจงใจ: "ฮวนฮวน เธอทำอะไรหายอย่างนั้นเหรอ? ในคืนนี้ตอนที่ฉันไปทำพาร์ทไทม์จะช่วยถามให้นะ! "

"ฉันไม่รู้ว่ามันหายไปในบลูส์คลับหรือเปล่า มันคือสร้อยคอทองคำ"เฉินฮวนฮวนเม้มริมฝีปากของเธอและพูดด้วยเสียงที่สับสน: "เยว่เอ่อร์ เธอช่วยฉันไปหามันที่ห้องเก็บของคืนนี้ได้ไหม? บางทีอาจจะทำหายที่นั่น "

"ห้องเก็บของหรอ?"หลิ่วเยว่เอ่อร์เบิกตาขึ้นและเธอก็รีบถามออกไปว่า: "ฮวนฮวน สำหรับงานพาร์ทไทม์ของฉันมันไม่จำเป็นต้องไปที่ห้องเก็บของไม่ใช่เหรอ หรือมีคนบังคับให้เธอไป?"

"ไม่ ไม่ใช่ ฉัน ... " เฉินฮวนฮวนรู้สึกว่ามันยากที่จะบอก

เธออยากจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ

"ฮวนฮวน เธอมีเรื่องอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า? ทำไมเธอถึงทำของหายในห้องเก็บของ? "เมื่อเห็นความลังเลของเฉินฮวนฮวน หลิ่วเยว่เอ่อร์ก็แอบรู้สึกโกรธเล็กน้อย

สำหรับเฉินฮวนฮวนแล้ว เธอไม่ต้องการพูดถึงเรื่องที่ไม่สามารถอธิบายออกไปได้ และเธอกลัวว่าเรื่องนี้จะถูกพูดถึงถ้ามันถูกแพร่กระจายออกไป

เธอไม่เพียงแต่กลัวตัวตนของอีกฝ่าย เลยทำให้เธอไม่กล้าที่จะโทรแจ้งตำรวจ และยังเป็นเพราะเธอกลัวว่าจะเสื่อมเสียชื่อเสียงอีกด้วย

คนที่สามารถเข้าและออกจากบลูส์คลับได้แน่นอนว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าเธอโทรแจ้งตำรวจเธอคงไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้นคืนนั้นในห้องเก็บของก็มืดมาก เธอมองไม่เห็นหน้าของชายคนนั้นและชายคนนั้นก็น่าจะมองไม่เห็นหน้าของเธอเช่นกัน

เธอไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ เธอแค่อยากจะลืมมันไปให้เร็วๆ

"ฮวนฮวน บอกฉันมาเร็วๆ! ทำไมสร้อยคอของเธอถึงหายในห้องเก็บของ เกิดอะไรขึ้นกับเธอในห้องเก็บของหรอ? เธอเห็นว่าฉันเป็นเพื่อนหรือเปล่าเนี่ย? "หลิ่วเยว่เอ่อร์นึกถึงสิ่งที่ผู้จัดการพูดเมื่อคืน นั่นทำให้เธอรู้สึกกังวลมากขึ้น ทำให้เธอยังคงเค้นถามเฉินฮวนฮวนต่อ

ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ นั่นคือเหตุผลที่เฉินฮวนฮวนดูกังวลมาก

ผู้จัดการกล่าวว่าเฟิงหานชวนกำลังมองหาคนที่ทำสร้อยคอทองคำหายไปในคืนวันศุกร์

พนักงานหญิงทุกคนได้รับการตรวจสอบแล้วและพบว่าไม่มีใครมีสร้อยคอทองคำเลย ผู้หญิงหลายคนพยายามแสร้งทำเป็นว่าพวกเธอเป็นคนที่ทำสร้อยคอหายไปเพื่อที่จะได้เข้าใกล้เฟิงหานชวน แต่ก็ถูกขอให้วาดรูปสร้อยคอนั้นเสียก่อน

ดังนั้นท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีใครมีคุณสมบัติอย่างที่เฟิงหานชวนตามหาเลยสักคน

หลิ่วเยว่เอ่อร์ไม่ได้อยู่ที่บลูส์คลับในวันศุกร์ที่ผ่านมา แต่ดันเป็นเฉินฮวนฮวนที่มาทำงานแทนเธอในวันนั้น พนักงานหญิงคนอื่น ๆ ทั้งหมดถูกตรวจสอบหมด จะเหลือก็เพียงแค่เฉินฮวนฮวนเท่านั้น

และคนอื่นๆก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าเฉินฮวนฮวนมาทำงานแทนที่เธอในวันนั้น วันนั้นเธอจึงโทรหาเฉินฮวนฮวนในตอนเช้ามืดเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินฮวนฮวน

อย่างไรก็ตามเธอวางสายเพราะเธอไม่ต้องการให้เฉินฮวนฮวนรู้ว่าเฟิงหานชวนกำลังมองหาเธออยู่

เธอต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างเฉินฮวนฮวนและเฟิงหานชวน

"เยว่เอ่อร์ ฉัน....."มันเป็นเรื่องยากที่เฉินฮวนฮวนจะบอกได้และเธอไม่ต้องการพูดถึงเรื่องในคืนนั้นอีก

"ฮวนฮวน คืนนี้ฉันจะต้องไปเข้ากะเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ ฉันสามารถไปที่บลูส์คลับก่อนเพื่อช่วยเธอหาสร้อยคอในห้องเก็บของได้ แต่เธอต้องบอกฉันมาก่อนว่าทำไมสร้อยของเธอถึงถูกทิ้งไว้ในห้องเก็บของ?"หลิ่วเอ่อร์ยังคงถามไม่หยุดและเกือบจะแสดงอาการหงุดหงิดออกไปแล้ว

จะต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกต้องแน่ๆ!

อย่างไรก็ตามเฉินฮวนฮวนก็ไม่ได้พูดมันออกไป

"ฉัน ฉันถูกบังคับ"เฉินฮวนฮวนมองไปรอบ ๆ และกระซิบไปที่หูของหลิ่วเยว่เอ่อร์

ไม่ควรให้คนอื่นได้ยินสิ่งนี้