บทที่ 131 ผมเป็นใครสำหรับคุณ?

เฉินฮวนฮวนรู้สึกงง ตู้เสื้อผ้าก็แค่นั้น ทำไมถึงหาชุดนอนไม่เจอสักที?

"เฟิงหานชวน ถ้าหาในตู้เสื้อผ้าไม่เจอ คุณก็ลองไปดูที่ระเบียง ฉันตากชุดสายเดี่ยวไว้ที่นั่น น่าจะแห้งแล้ว" เฉินฮวนฮวนพูดอย่างใจร้อน

ตอนนี้เธอแค่อยากรีบใส่เสื้อผ้าสะอาดๆ

"หาชุดนอนเจอแล้ว" เสียงของเฟิงหานชวนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

จากนั้น เฉินฮวนฮวนก็เห็นหน้าประตูห้องน้ำมีเงา เฟิงหานชวนเดินมาแล้ว

"เปิดประตูสิ ไม่งั้นผมจะเอาให้คุณยังไง?" เฟิงหานชวนชูของในมือขึ้น

เฉินฮวนฮวนเห็นว่าเขาถือเสื้อไว้จริงๆ แต่เธอก็ยังเกร็งจนเม้มปาก จากนั้นจึงยื่นมือไปปลดล็อกประตู แล้วค่อยเปิดช่องเล็กๆอย่างระมัดระวัง

จากนั้น จึงยื่นมือออกไป

"เอาชุดนอนให้ฉัน" เธอโบกมือ แล้วรีบเอ่ย

เฟิงหานชวนเห็นแขนเรียวยาวแกว่งไปมาต่อหน้า แววตาก็เริ่ม ลึกลับ มองชุดสีม่วงอ่อนในมือแล้วเริ่มเหม่อ

อีกครู่เดียว ก็จะเห็นเฉินฮวนฮวนใส่ชุดนอนกระโปรงออกมาแล้ว

ต้องสวยมากแน่ๆ

"เฟิงหานชวน เอาชุดนอนให้ฉัน" เฉินฮวนฮวนยังไม่ได้รับชุดนอน จึงเริ่มร้อนใจ

เฟิงหานชวนดึงสติกลับมา แล้วเอาชุดในมือวางลงบนมือเธอ แล้วเอ่ยว่า "เอาเข้าไปเถอะ"

พอเฉินฮวนฮวนสัมผัสโดนเนื้อผ้า เธอค่อยโล่งอกไปหน่อย

เฟิงหานชวนก็แค่ยื่นชุดนอนให้เธอ ไม่ได้ทำอะไรตุกติก

แต่ว่า พอเธอดึงมือกลับไปแล้ว กลับเห็นว่าในมือเป็นสีชุดนอนที่เธอไม่เคยเห็น

ชุดนอนของเธอ รวมกับของที่นายท่านเฟิงให้ ไม่มีสีม่วงอ่อน

อีกอย่าง เนื้อผ้านี้ดีมาก เป็นเนื้อผ้าสองชั้น แต่กลับดูเบาสบาย เธอรีบเปิดดู จึงเห็นว่าเป็นชุดนอนกระโปรงที่สวยมาก

ชุดนี้มาจากไหน?

ทันใดนั้น มีป้ายหล่นลงมา เธอรีบหยิบขึ้นมาดู จึงเห็นว่าเป็นชุดนอนของแบรนด์วีวี่

ที่แท้เฟิงหานชวนบอกว่าหาชุดนอน คือกำลังหาชุดนอนในถุงช้อปปิ้งพวกนั้น

ตอนนี้ไม่ว่ายังไง เธอรู้สึกสบายใจแล้ว ยังดีที่เธอไม่เปลือยกาย ได้ใส่ชุดนอนแล้ว

แต่ว่า พอเธอใส่ชุดนอนกระโปรงแล้วยืนหน้ากระจกล้างหน้า หน้ากลับแดงทันที

ซับในสีขาวของชุดสั้นมาก แล้วแนบตัวด้วย แถมยังบางอีก ข้างนอกเป็นแค่เนื้อผ้าตาข่ายสีม่วงอ่อนบางๆ เหมือนมองทะลุได้

ทีแรกคิดว่าเป็นชุดนอนที่สวยมาก แต่พอลองใส่แล้ว เหมือนรู้สึกเปลี่ยนไปทันที

สีหน้าเฉินฮวนฮวนลังเลมาก ถ้าเธอใส่แบบนี้ออกไป อาจจะอันตรายกว่าเปลือยกายหรือเปล่า?

แต่ว่า เสื้อคลุมเธออยู่ในตู้เสื้อผ้า เดี๋ยวเธอรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อน แล้วเอาเสื้อคลุมมาใส่

ถ้าแบบนี้ ก็จะไม่โป๊แล้ว แถมยังไม่ให้โอกาสเฟิงหานชวนเห็นเธอใส่ชุดนอนนี้ด้วย

พอคิดแผนไว้แล้ว เฉินฮวนฮวนใช้มือข้างหนึ่งบังตัวไว้ อีกข้างก็จับด้ามประตู เอาขาถอยหลังไปหนึ่งข้าง ทำท่าเตรียมพร้อมจะวิ่ง

สาม สอง หนึ่ง……

รอเธอเปิดประตูแล้ว เธอจึงรีบวิ่งไปทางตู้เสื้อผ้า

แต่ว่า อาจจะเพราะเร็วเกินไป ระหว่างทางที่เป็นตู้เสื้อผ้า เธอกลับลื่นล้มสักก่อน

"โอ๊ย……" เฉินฮวนฮวนหกล้มหน้าทิ่ม