บทที่ 149 คุณสามารถดูรูปถ่ายได้

เฉินฮวนฮวนไม่รู้ว่าเฟิงหานชวนคิดยังไง เธอเพียงพูดอธิบาย “ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่คิดจะย้ายออกไป เพราะกลัวพ่อจะเสียใจอยู่เหมือนกัน เพราะรู้สึกว่าคนสูงวัยจะกลัวการโดดเดี่ยว ชอบความครื้นเครงมากกว่า”

“แต่ตอนนี้ฉันรู้สึก พวกเราย้ายออกไปล่ะก็ พ่อกับพี่นานาคงสะดวกกว่านี้” เธอลูบหน้าผากเงียบๆ นึกถึงภาพเมื่อคืนที่เห็นบนระเบียง สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย

“หลังจากกลับมา คุณอยากพักที่ไหน? บ้านเฉินหรืออยากหาที่อยู่ใหม่?” เฟิงหานชวนขอความเห็นจากเธอ

เฉินฮวนฮวนเงยหน้าขึ้น มองไปบนท้องฟ้า เหมือนกำลังคิดอะไร แล้วเธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ส่ายหน้าเบาๆ

“บ้านเฉิน ฉันยังไม่อยากกลับไปตอนนี้”

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากพักที่บ้านเฉิน แต่ว่าบ้านเฉินตอนนี้ ไม่ใช่การตกแต่งที่แม่จัดในปีนั้นอีกแล้ว เต็มไปด้วยข้าวของของเฉินเหม่ยเจวียนกับเฉินซินโหรว

รอเธอหาเงินได้แล้ว เธอคิดจะตกแต่งบ้านเฉินใหม่สักครั้ง เอาร่องรอยทั้งหมดที่เฉินเจี้ยนหมิน เฉินเหม่ยเจวียนและเฉินซินโหรวทิ้งไว้ ทำความสะอาดทั้งหมด

เพราะฉะนั้น ตอนนี้เธอไม่อยากกลับไปอาศัยที่นั่น แต่วันหลัง รอเธอตกแต่งเสร็จแล้ว เธอจะกลับไปอยู่ที่นั่น

“ทั้งเมืองเป่ยเฉิง คุณสนใจพื้นที่ตรงไหน บอกผม ชอบการตกแต่งบ้านแบบไหน อยากอาศัยอยู่บนคอนโด บ้านเดี่ยวขนาดใหญ่ อพาร์ทเมนท์สองชั้น หรือว่าคฤหาสน์?”เฟิงหานชวนถามออกมาเป็นพรวน

เฉินฮวนฮวนเกือบมึนไปกับเขา อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เฟิงหานชวน คุณเหมือนมหาเศรษฐีคนหนึ่งจัง” เธอหัวเราะไปพลาง คิดไปพลาง พูดว่า “อันที่จริงฉันไม่มีความต้องการอะไร คุณชอบก็พอ ฉันรู้สึกเลือกตำแหน่งหนึ่งที่อยู่ระหว่างกึ่งกลางระหว่างบ้านเฟิงกับบริษัทของคุณ ตรงเขตปั้นเต่านั้น ? ”

“แบบนั้นละก็ จะสะดวกสำหรับคุณที่ไปบริษัททุกวัน แล้วพวกเราก็สามารถกลับไปพักที่บ้านเฟิงตลอดเวลา และไม่ห่างไกลกันมาก คุณรู้สึกว่าไง?”

จู่ ๆ เฟิงหานชวนก็สังเกตเห็น อันที่จริงเฉินฮวนฮวนไม่ใช่ผู้หญิงที่โง่คนหนึ่ง เธอมีความคิดครอบคลุม และคิดถึงความรู้สึกของทุกคน

เพียงแต่เธอไม่ได้คิดถึงตัวเองเลย

“เขตปั้นเต่าห่างจากมหาลัยของคุณค่อนข้างไกล” เฟิงหานชวนพูด “ถ้าหากหลังจากคุณกลับมาแล้วยังต้องไปเรียน พวกเราก็พักตรงชานเมืองฝั่งตะวันตกก่อน”

“ฉันยังคงต้องเข้าร่วมบันทึกรายการ ฉันไม่ค่อยแน่ใจในเวลาเท่าไหร่ แต่ต้องไปเรียนแน่นอน แต่ตอนที่ฉันไม่อยู่ คุณพักตรงชานเมืองตะวันตกคงไม่สะดวกมั้ง...”เฉินฮวนฮวนเกาศีรษะ เข้าสู่สภาวะที่สับสน

เฟิงหานชวนอดหัวเราะไม่ได้ พูดตัดบท “พอแล้ว คุณไม่ต้องคิดแล้ว ผมให้คนเก็บกวาดบ้านหลายๆแห่ง ถึงเวลานั้นพวกเราดูตามสถานการณ์ เปลี่ยนที่พัก”

“วิธีการนี้ของคุณเยี่ยมมาก” ในที่สุดเฉินฮวนฮวนก็รู้ ตัวเองมีปัญหาตัดสินใจไม่ได้อยู่

เพราะฉะนั้น เฟิงหานชวนคิดวิธีการนี้มา เดี๋ยวเดียวก็ขจัดความสับสนของเธอไปได้

แต่เธอพูดขึ้นอีก “วิธีการนี้ดีก็ดีอยู่หรอก แค่เกินจำเป็นไปหน่อย”

เมืองเป่ยเฉิงแห่งนี้ เป็นพื้นที่ราคาแพง เปลี่ยนที่พักไปหลายๆแห่ง เธอไม่เคยมีความคิดนี้มาก่อน

“คุณมีความสุขก็พอ สามีของคุณรวย” ฝ่ามือใหญ่ของเฟิงหานชวนใช้แรงบางส่วน ดึงเธอมากอดแน่น

เฉินฮวนฮวนกลั้นยิ้มเอาไว้ ซบบนไหล่ของชายหนุ่มอย่างเขินอาย

เธอคิดเงียบๆ อยู่ในใจ เฟิงหานชวนเพียบพร้อมขนาดนี้ เธอก็ต้องกลายเป็นคนที่เพียบพร้อมเหมือนกัน แบบนี้ถึงมีคุณสมบัติยืนเคียงข้างเขา

เธอไม่อยากจะพึ่งพาแต่เฟิงหานชวน ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนั้น เธอต้องกลายเป็นคนที่เก่งถึงจะใช้ได้

เพียงแต่ ความคิดนี้ของเธอ เป็นความคิดเงียบๆ อยู่ในใจ ไม่ได้พูดออกมา

พวกเขาเพิ่งเดินถึงประตูใหญ่ของพื้นที่คฤหาสน์ มือถือของเฉินฮวนฮวนก็ดังขึ้น เธอล้วงมือถือออกมาดู เกาเหวินโทรเข้ามา

เฉินฮวนฮวนรีบกดรับ “พี่เหวิน”