บทที่ 15 เล่ห์เหลี่ยมเยอะ

ตอนนี้เฉินฮวนฮวนรู้สึกตกใจและทำอะไรไม่ถูก

"หัวหน้า คุณ ...ฉัน......"เธอพูดไม่ออก

"ฮวนฮวน ผมหลงรักคุณตั้งแต่ที่ผมได้เห็นคุณครั้งแรก ตอนนั้นผมได้ยินมาว่าคุณมีแฟนแล้วผมก็เลยไม่กล้าที่จะพูดออกไป"

"ในช่วงที่เราเข้าฝึกอบรม แม้ว่ามันจะเหนื่อยมากๆแต่คุณก็ไม่เคยบ่นเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆเลย คุณจิตใจดีมากเลย จะเหนื่อยแค่ไหนคุณก็ยังคงไปหาน้ำมาให้ทุกๆคน"

"ผมได้ยินมาว่าคุณกับแฟนเก่าเลิกกันไปนานแล้ว ดังนั้นวันนี้ผมเลยคิดเรื่องนี้อยู่หลายวันเลยว่าควรจะสารภาพความในใจกับคุณดีไหม"

"ถ้าผมยังขืนเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจต่อไป ผมก็จะกลายเป็นผู้ชายขี้ขลาด ฉะนั้นแล้วผมอยากจะบอกว่าผมชอบคุณ นั่นมันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะบอกกับคุณมานานแล้ว"

เฉิงโม่ร่ายยาวอย่างไม่รู้จบ ซึ่งมันทำให้เฉินฮวนฮวนยิ่งรู้สึกแปลกใจมากยิ่งขึ้น เพราะว่าตัวเธอเองก็ยังจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างการเข้าฝึกอบรมในตอนนั้น

คิดไม่ถึงว่าเฉิงโม่จะยังคงจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

"แต่ หัวหน้า ฉันคิดกับคุณ ... "เฉินฮวนฮวนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร และเธอไม่รู้ว่าจะปฏิเสธเฉิงโม่ได้อย่างไรเช่นกัน

เฉิงโม่เป็นคนดีและเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาก แต่เธอก็คิดกับเขาแค่เพียงในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย

"ฮวนฮวน หรือคุณไม่ชอบครอบครัวของผม? ผมมาจากชนบท พ่อแม่ของผมก็เป็นเพียงแค่ข้าราชการในชนบทระดับรากหญ้าเท่านั้น บ้านของผมไม่ได้มีเงินทองมากนัก ดังนั้น ... "เฉิงโม่หรี่ตาลงด้วยความผิดหวัง

"ไม่ใช่นะหัวหน้า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!"เฉินฮวนฮวนรู้สึกร้อนรน เธอจะปฏิเสธเขาเพราะเพียงแค่เหตุผลแบบนั้นได้อย่างไร

เพราะตัวของเธอเองก็ยังเทียบไม่เท่าเฉิงโม่เลย

"แล้วทำไมคุณถึงไม่อยากเป็นแฟนกับผมล่ะ?"เฉิงโม่ถามเชิงบังคับ และพูดต่อว่า: "ฮวนฮวน ผลการเรียนของผมตอนนี้ก็ดีมาก และความสามารถของผมก็แข็งแกร่งมากเช่นกัน หลังจากที่เรียนจบ อย่างไรผมก็คงสามารถหางานดีๆทำในเมืองเป่ยเฉิงได้ และผมมั่นใจว่าจะต้องทำให้คุณมีความสุขอย่างแน่นอน! "

"แค่คุณให้โอกาสผม ได้ไหม?"เขาขยับกรอบแว่นสีดำของเขาและถามผู้หญิงที่มีเสน่ห์ตรงหน้าเขาอย่างจริงจัง

เขารู้ว่าเฉินฮวนฮวนเป็นคนพื้นที่ อย่างไรเธอก็ต้องมีบ้านอยู่ที่เมืองเป่ยเฉิงแน่นอน ถ้าเขาและเฉินฮวนฮวนได้คบกันและได้อยู่ด้วยกัน และถ้าเขามีโอกาสได้ทำงานในเมืองเป่ยเฉิง ในอนาคตเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่อยู่อาศัยอีกต่อไป

แม้ว่าเงินเดือนในการทำงานที่เมืองเป่ยเฉิงนั้นจะสูงมาก แต่ราคาที่พักที่อยู่อาศัยก็สูงเช่นกัน ถึงแม้ว่าเขาจะหางานดีๆได้แต่ก็ยากที่จะซื้อบ้านในเมืองเป่ยเฉิงได้ และอีกหนึ่งอย่างก็คือเขาไม่ต้องการที่จะเช่าบ้านไปตลอดชีวิต

ผลการเรียนของเฉินฮวนฮวนก็ดีมากเช่นกัน เธอทั้งสวยและอ่อนโยนมาก แถมยังขยันทำงานพาร์ทไทม์อีกด้วย เธอเหมาะสมมากกับตัวเลือกที่จะเป็นภรรยาในอนาคตของเขา

"หัวหน้า ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆที่คุณชอบฉัน แต่ว่าฉัน ...ฉันขอโทษ ฉันไม่สามารถคบกับคุณได้จริงๆ "เฉินฮวนฮวนเม้มริมฝีปากของเธอ และยังคงปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว

เธอรู้สึกประทับใจในความรักของเฉิงโม่ที่มีต่อเธอ แต่ความจริงคือเธอไม่ได้รู้สึกกับเฉิงโม่ไปมากกว่าเพื่อนเลย และเธอไม่ต้องการที่จะเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น เธอจึงเลือกที่จะปฏิเสธเขาตรงๆ

เธอค่อนข้างที่จะงุ่มง่ามในเรื่องความรัก

อาจเป็นเพราะรักครั้งแรกของเธอนั้นเจ็บปวดมาก ดังนั้นเธอจึงค่อนข้างเข็ดหลาบในเรื่องของความรัก

"ผมเข้าใจแล้ว คงเป็นเพราะเรื่องครอบครัวของผมแน่ๆเลย ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าฐานะทางบ้านของผมมันไม่ดี ผมคงไม่มีสิทธิไคว่คว้าผู้หญิงจากเมืองเป่ยเฉิงได้หรอก"น้ำเสียงของเฉิงโม่เบาลง เขายัดช่อดอกกุหลาบไปไว้ในอ้อมแขนของเฉินฮวนฮวนและพูดว่า: "อย่างไรก็ตามผมเลือกช่อดอกกุหลาบนี้เป็นพิเศษสำหรับคุณ คุณรับมันไปเถอะ ต่อไปนี้ผมจะไม่มารบกวนคุณอีกแล้ว"

"หัวหน้า ฉันไม่ได้ไม่ความว่าอย่างนั้นจริงๆ อย่าเข้าใจฉันผิดสิ"เฉินฮวนฮวนรีบอธิบาย

"ในเมื่อคุณไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น นั่นก็พิสูจน์ได้แล้วสิว่าผมยังพอมีโอกาส"ดวงตาของเฉิงโม่เป็นประกายขึ้นอีกครั้ง

เฉินฮวนฮวนรู้สึกพูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไรไม่ให้ทำร้ายความรู้สึกของเฉิงโม่

"ฮวนฮวน งั้นรับดอกไม้ช่อนี้ไปก่อน แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะ"พอพูดจบเฉิงโม่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกต่อไป เขาหมุนตัวและวิ่งหนีไปในทันที

เฉินฮวนฮวนยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกไป เขาก็ได้หายตัวไปแล้วเรียบร้อย