บทที่ 20 ช่วยทายาให้เขา

เฉินฮวนฮวนรู้สึกสงสัย

แต่เธอก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะไม่คิดอะไรมาก เธอหยิบชุดสามชุดออกมาและกำลังจะเอาเสื้อผ้าพวกนี้ออกไป แต่จู่ๆประตูห้องน้ำเปิดออกมาอย่างกะทันหัน

ชายร่างหนาออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับพันผ้าขนหนูแค่ช่วงล่างออกมา กล้ามหน้าท้องเซ็กซี่ของเขาและผมที่เปียกโชกมีหยดน้ำเกาะตามร่างกายของเขา กลิ่นของเขาพุ่งตรงเข้ามาจนทำให้เธอได้กลิ่น

"พรึ่บ" เสียงหนึ่งดังขึ้น

ชุดทั้งสามในมือของเฉินฮวนฮวนพร้อมกับไม้แขวนเสื้อร่วงหล่นจากมือของเธอและตกลงไปกองอยู่ที่พื้น

เธอถึงกับผงะ เธอก้มลงและหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา เธอก้มตัวและโค้งคำนับแล้วรีบขอโทษ: "อาสาม ฉันขอโทษ ฉันปล่อยเสื้อผ้าของคุณตกลงบนพื้น ฉันขอโทษ ... "

เหตุผลหลักก็คือตอนนี้เธอรู้สึกตกใจเพราะจู่ๆเฟิงหานชวนก็ออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งมันค่อนข้างที่จะเปิดเผย

แม้ว่าคืนแรกที่เธอเข้ามาที่บ้านของตระกูลเฟิงเธอจะเห็นกล้ามท้องของเฟิงหานชวนไปแล้ว แต่ครั้งนี้ ...

เมื่อเห็นท่าทางที่หลบหลีกของผู้หญิงตรงหน้าเขา พอเขาก้มมองลงสภาพตอนนี้ของเขา เฟิงหานชวนก็รู้เลยว่าเพราะอะไรเธอถึงดูลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ เขากระแอมไอและพูดเบาๆว่า: "ในห้องน้ำไม่มีเสื้อคลุมอาบน้ำ ดังนั้น... เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก"

"อื้ม" เฉินฮวนฮวนทำหน้าบูดบึ้ง เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกระซิบบอก: "อาสาม ถ้าอย่างนั้นฉันจะเอาเสื้อผ้าของคุณไปไว้ที่ห้องคุณนะ"

"ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง"ในขณะที่พูดเฟิงหานชวนก็เดินตรงไปที่เฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนหลับตาและไม่กล้าสบตากับผู้ชายตรงหน้าเธอ เธอส่งเอาเสื้อผ้าให้เฟิงหานชวน

"นี่ค่ะอาสาม"เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูด

เมื่อมองไปที่ท่าทางเขินอายของผู้หญิงตรงหน้า จู่ๆเฟิงหานชวนก็รู้สึกจุกในลำคอ ยิ่งเมื่อนึกถึงตอนที่เธอร้องไห้ในขณะที่กอดเขาอยู่ที่ข้างถนนในตอนนั้น

"อืม"เฟิงหานชวนตอบและกำลังจะออกไป

ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไป เฉินฮวนฮวนรวบรวมความกล้าของเธอและเรียกเขา:"อาสาม!"

"มีอะไรเหรอ?"เฟิงหานชวนมองไปที่ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"เอ่อ ฉันเห็นว่า ...ในตู้เสื้อผ้าดูเหมือนจะมีแต่เสื้อผ้าของคุณ ... " เธอกระอึกกระอั่กเล็กน้อย สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไรเขาต่อ

ดวงตาของเฟิงหานชานเปลี่ยนไปทันทีเพราะดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะระวังตัวดีเหลือเกิน

ทันใดนั้นความสงสารที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ก็หายไปในพริบตา

"อาเหยี่ยนไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี่ ที่นี่เป็นห้องหอชั่วคราวที่จัดไว้ให้เขา ผมเคยอยู่ห้องนี้มาก่อน"หลังจากตอบเฟิงหานชวนก็หันหลังเดินกลับไปที่ประตู

เฉินฮวนฮวนคิดไว้แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนี้

เธอพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เธอกำลังเงยหน้าขึ้นมองเธอก็พบว่าเฟิงหานชวนได้เดินไปแล้ว เมื่อเธอมองไปที่ด้านหลังของเขาเธอก็สังเกตเห็นว่าหลังของเขามีรอยแผลเต็มไปหมด

"ว๊าย!" เธอตะโกน

เธอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่เธอกอดเขาไว้ตรงริมถนนแล้วไม่ยอมปล่อยเขา จนทำให้ชายโรคจิตคนนั้นก็ใช้กิ่งไม้ฟาดเข้าไปที่หลังของเฟิงหานชวนอย่างแรง

มันต้องเป็นแผลเป็นที่เกิดจากสิ่งนี้แน่นอน

นั่นคือความรับผิดชอบของเธอ!

"เป็นอะไรไป?"เฟิงหานชวนหันมาอย่างเหลืออด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

จู่ๆเธอก็ตะโกนร้องใส่เขา แต่พอหันกลับไปกลับก็เห็นเธอยืนตัวแข็งทื่อ

เธอทำบ้าอะไร?

"อาสาม หลังของคุณ...."เฉินฮวนฮวนก้าวไปหาเขา เธอกุมมือเล็กๆทั้งสองข้างของตัวเองเบาๆและเม้มริมฝีปากของเธอแน่น เธอเอ่ยออกมาออย่างรู้สึกผิดว่า: "คุณมีแผลหลายแผลเลยที่หลังของคุณ เป็นเพราะไอ้โรคจิตนั่นใช้ไม้ตีคุณ ฉันต้องรับผิดชอบ"