บทที่ 28 เธอต้องชดใช้!

"ไม่มีอะไรหรอก! ฉันแค่เหนื่อย ฉันแค่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้วก็เท่านั้น! "หลิ่วเยว่เอ่อร์กอดอก ท่าทางดูเย่อหยิ่ง

เมื่อเฉินฮวนฮวนมองไปที่ท่าทางของหลิ่วเยว่เอ่อร์ก็ทำให้เธอก็รู้สึกแปลกใจ

ในตอนแรกหลิ่วเยว่เอ่อร์นั้นดูน่ารักและขึ้อายมาก ต่อหน้าเกาจวินเซวียนเธอจะดูน่าเอ็นดูเสมอ แต่ตอนนี้...

ทำไมเธอถึงได้ดูเปลี่ยนไปขนาดนี้?

"เยว่เอ่อร์ เกาจวินเซวียนทำอะไรไม่ดีใช่ไหม?" เฉินฮวนฮวนคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเหตุนี้

ถ้าไม่อย่างนั้นก็...

หลิ่วเยว่เอ่อร์ทำงานพาร์ทไทม์ในคลับระดับไฮเอนด์อย่างบลูส์คลับทุกวัน และผู้ชายที่เข้าออกที่นั่นส่วนใหญ่ก็เป็นถึงระดับเศรษฐี เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะ... แต่เฉินฮวนฮวนไม่กล้าคิดต่อ

เธอคิดว่าหลิ่วเยว่เอ่อร์ไม่น่าจะเป็นผู้หญิงแบบนั้น

"เขาไม่ได้ทำอะไรไม่ดี มันก็แค่นั้น! ก่อนวันวาเลนไทน์เขาให้แค่ลิปสติกYSLมาให้ฉันแท่งเดียวเท่านั้น แต่ผู้ชายของคนอื่นๆให้เป็นเซ็ท! เขาไม่ใช่ไม่มีเงิน แต่เขาแค่ขี้งกกับฉัน กลางวันฉันก็ทำงานและยังทำพาร์ทไทม์ตอนกลางคืนอีก ฉันไม่มีเวลาให้เขา ฉันเลยคิดว่าเขาคงจะไม่มีความสุข... นี่ฉันไม่รู้จริงๆว่าฉันได้แฟนหรือลูกชาย เหมือนฉันไปขโมยลิปสติกเขามาใช้ ฉันไม่เหมาะที่จะคบกับเขาจริงๆ..."

หลิ่วเยว่เอ่อร์บ่นยาวมาก ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความโกรธ

เฉินฮวนฮวนก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่ออยู่ดี

แม้ว่าสิ่งที่หลิ่วเยว่เอ่อร์พูดจะดูสมจริงเกินและดูหน้าเงินไปหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหลิ่วเยว่เอ่อร์คงจะเหนื่อยกับเกาจวินเซวียนจริงๆ

ครอบครัวของหลิ่วเยว่เอ่อร์นั้นไม่ค่อยดีนักเพราะเธอถูกเลี้ยงดูมาโดยพ่อเพียงคนเดียว และเฉินฮวนฮวนเองก็รู้เรื่องนี้ดี

หากแฟนของเธอไม่เข้าใจการทำงานพาร์ทไทม์ของเธอและดูแลเธอไม่ดีพอ ทางที่ดีก็ควรจะรีบเลิกกับเขาซะ

"ฮวนฮวน ทำไมจู่ๆถึงเงียบไป? เธอคิดว่าฉันไม่ชอบลิปสติกของเกาจวินเซวียนและหน้าเงินมากไปใช่ไหม? " หลิ่วเยว่เอ่อร์เหลือบมองเฉินฮวนฮวน เธอพูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

เฉินฮวนฮวนเป็นแบบนี้มาตลอด เธอไม่แต่งหน้าและไม่ใช้อะไรเลย เธอไม่ใช้ลิปสติกหรือเครื่องสำอางเลยด้วยซ้ำ เธอมักจะทำให้ผู้หญิงคนอื่นดูเยอะเกินไปเสมอ

ในใจลึกๆของหลิ่วเยว่เอ่อร์เองก็ไม่ค่อยพอใจเธอสักเท่าไหร่

"ไม่ใช่นะเยว่เอ่อร์ ฉันแค่คิดว่าถ้าเป็นเพราะเหตุผลที่เธอบอกมา เธอก็ควรเลิกกับเขาจริงๆ ฉันว่าเธอทำถูกแล้ว"เฉินฮวนฮวนพยักหน้าและมองไปที่หลิ่วเยว่เอ่อร์อย่างจริงจัง

"จริงเหรอ?" หลิ่วเยว่เอ่อร์ไม่อยากจะเชื่อ เฉินฮวนฮวนดูเป็นคนจริงจังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"จริงสิ"เฉินฮวนฮวนพยักหน้าอีกครั้ง

"โอเค ถ้าอย่างนั้นฉันจะฟังเธอ" หลิ่วเยว่เอ่อร์จับแขนของเฉินฮวนฮวนและซบลงบนไหล่ของเธอ

เฉินฮวนฮวนไม่ได้พูดอะไร แต่คำที่หลิ่วเยว่เอ่อร์พูดก่อนหน้านี้จุู่ๆก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ

ผู้ชายที่ชื่อหลิวตงรุ่ยกำลังตามหาเธอ สร้อยคอทองคำของแม่อยู่ในมือของเขา...

ไม่นานช่วงเช้าก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันกับหลิ่วเยว่เอ่อร์เสร็จแล้ว เฉินฮวนฮวนก็ไปที่ร้านชานมเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ ในขณะเดียวกันหลิ่วเยว่เอ่อร์เองก็บอกกับเธอว่าเธอจะกลับไปที่หอพักเพื่องีบหลับและจะไปทำงานพาร์ทไทม์ที่บลูส์คลับในตอนกลางคืน แต่ที่จริงแล้วเธอกลับไปที่คฤหาสน์ในเขตชานเมืองด้านตะวันตกต่างหาก

……

ในตอนบ่ายดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงสดใส

หลังจากช่วงเที่ยงผ่านไป ในร้านชานมก็แทบจะไม่เหลือใคร จะมีก็แต่เฉินฮวนฮวนที่ยังคงยุ่งอยู่กับการทำออเดอร์

ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการชงชานมที่เคาท์เตอร์ จู่ๆเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางประตู

"โห บังเอิญจัง! ฮวนฮวน เธอทำงานพาร์ทไทม์เร็วไปหรือเปล่า? ฉันคิดว่าเธอจะมาทำงานในร้านชานมแค่ช่วงกลางคืนเท่านั้น! "