ตอนที่ 306
บทที่ 306 ทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ?
October 22, 2026
“คุณหนูใหญ่ของบ้านเรา โสดยังไม่แต่งงาน จะมีสามีได้ยังไง?” จิ่งมั่วตอบก่อน
จิ่งเหลิ่งก็รีบพูดว่า “นั่นสิ นั่นสิ ผู้ชายหน้าด้านอย่างคุณ คุณหนูใหญ่ของเราไม่สนใจหรอก ไม่ต้องตามตื๊อเลย!”
เฟิงหานชวน “…”
ซูอวี่ที่อยู่ข้างๆ “???”
เขาอึ้งไปหลายวินาที ร้องขึ้นมาทันที “นี่มันเรื่องอะไร? ประธานเฟิงของเราเป็นใครรู้ไหม? ไม่สนใจประธานเฟิง? คุณหนูของพวกนายทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ?(มีดีอะไรหนักหนา)”
จิ่งมั่ว “…”
จิ่งเหลิ่ง “…”
เฟิงหานชวน “…”
ซูอวี่ด่าเสร็จ ถึงได้สติ จู่ๆ ก็ร้องเสียงแหลมออกมาหลายครั้ง รีบจับแขนของเฟิงหานชวน ถามอย่างตื่นเต้น “ประธานเฟิง ในที่สุดคุณก็เดินออกมาได้แล้ว?”
จิ่งมั่ว “???”
จิ่งเหลิ่ง“???”
เฟิงหานชวน“หุบปากเดี๋ยวนี้”
ซูอวี่รีบเอามือปิดปาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม “ประธานเฟิง นี่คือคุณสนใจ...คุณหนูตระกูลไหน?”
ภายในใจเขาซ่อนความสงสัยไว้ คุณหนูตระกูลไหนกันแน่ นึกไม่ถึงว่าจะปฏิเสธประธานเฟิงของเรา?
นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วมั้ง!
ประธานเฟิงรวยก็รวย มีอำนาจ รูปลักษณ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ไม่รู้ว่ามีผู้หญิงมากมายเท่าไหร่ยอมสยบใต้ชุดสูทของประธานเฟิง นี่เป็นคุณหนูตระกูลไหนกัน ไม่สนใจประธานเฟิง นี่ควรขึ้นสวรรค์ไปจริงๆเลย!
และที่สำคัญในตอนนี้ก็คือ คิดไม่ถึงว่าประธานเฟิงจะเดินออกมาได้ จากการตายของเฉินฮวนฮวน เดินออกมาแล้ว!
แต่ แต่ ผู้หญิงที่ประธานเฟิงสนใจ เหมือนไม่สนใจเขา งั้นควรทำยังไงดีล่ะ? หากประธานเฟิงได้รับการกระทบอีกครั้ง มันจะไม่จบเห่เหรอ?
ภายในใจของซูอวี่ตอนนี้เรียกได้ว่าร้อนใจจนปั่นป่วน
“คุณหนูใหญ่ตระกูลเป๋า” เฟิงหานชวนมองจิ่งมั่วกับจิ่งเหลิ่งที่อยู่ตรงข้าม พูดเสียงเข้มขึ้น
“คุณหนูใหญ่ตระกูลเป๋า” ซูอวี่ได้ยิน คิ้วก็ขมวดขึ้น ในหัวมีแต่คำถามเป็นพรวน
เขาระดมสมองอยู่สักพัก แต่ก็ค้นหาไม่เจอมีตระกูลใหญ่ที่ไหน นามสกุล “เป๋า”
หรือว่าจะเป็นเศรษฐีหน้าใหม่?
แต่ยิ่งเป็นเศรษฐีหน้าใหม่ ยิ่งเป็นที่จับตามอง แต่ว่าเหมือนจะไม่มีนามสกุลเป๋าเลย
ในเมื่อไม่ใช้คุณหนูใหญ่ของตระกูลใหญ่ ทำไมถึงยังกล้าปฏิเสธประธานเฟิงของเราได้?
“ขอโทษด้วยคุณเฟิง คุณหนูใหญ่บ้านเราไม่สนใจคุณ” จิ่งมั่วตอบกลับหน้านิ่ง
จิ่งเหลิ่งพูดเสริม “ใช้แล้ว คุณหนูใหญ่ของเรา ไม่มีวันสนใจคุณ คุณไม่ใช่สเปคคุณหนูใหญ่ คุณคงเห็นเมื่อกี้ที่คุณหนูใหญ่รังเกียจคุณมากแค่ไหน”
สองพี่น้องจิ่งมั่วกับจิ่งเหลิ่ง จิ่งมั่วพูดน้อยกว่า นิสัยออกไปทางเย็นชานิดๆ
ตรงกันข้าม จิ่งเหลิ่งแม้ว่าจะมีชื่อเหลิ่ง(เย็น) แต่เป็นคนชอบพูดมากกว่า นิสัยมีชีวิตชีวากว่ามาก
“สนใจหรือไม่สนใจผม ไม่ใช่พวกคุณมาตัดสิน” เฟิงหานชวนพูดเสียงเย็น
แม้ว่าเขาไม่แน่ใจสามปีที่ผ่านมานี่ ในตัวของเฉินฮวนฮวน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่เป๋าฮวน ก็คือเฉินฮวนฮวนแน่นอน
เขาไม่มีวันจำคนผิด!
จิ่งมั่ว “…”
จิ่งเหลิ่ง “เคยเห็นคนหลงตัวเอง แต่ไม่เคยเห็นคนหลงตัวเองขนาดนี้”
เฟิงหานชวนเหล่มองจิ่งเหลิ่งแวบหนึ่ง พูดเสียงเย็น “หลีกไป!”
จิ่งเหลิ่งก็เหลือบมองดูเขาอย่างเหยียดๆแวบหนึ่ง เงยหน้าพูดว่า “คิดอยากจีบคุณหนูใหญ่ของเรา ข้ามศพผมไปก่อน!”
เสียงดัง“ปึก”
ชายหนุ่มเดินเฉียดไหล่ ทำให้จิ่งเหลิ่งล้มไปที่พื้น
ดวงตาทั้งคู่ของจิ่งเหลิ่งกะพริบไปหลายครั้ง ชั่วเวลาหนึ่งยังไม่สามารถเรียกสติกลับมาได้
จิ่งมั่วที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าตื่นตระหนก ไม่คิดเลยว่าการกระทำของเฟิงหานชวนจะรุนแรงแบบนี้
หน้าของเฟิงหานชวนยังนิ่งเหมือนเดิม ปฏิบัติกับคนอื่น แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่แยแสแบบนี้มาตลอด
วินาทีต่อมา เขายกเท้า ก้าวข้ามตัวของจิ่งเหลิ่งไปเลย เดินไปทางลิฟต์
ซูอวี่เห็น มองจิ่งเหลิ่งที่นอนอยู่บนพื้น จับกรอบแว่นสีดำ แล้วรีบเผ่นตามเฟิงหานชวนไป