บทที่ 308 ถ้าคุณชอบ

เป๋าฮวนไม่ได้สังเกตการแสดงออกของเฟิงหานชวน เธอไม่สามารถละสายตาจากไพลินในกรอบแก้วบนเวทีประมูลได้

เธอตื่นเต้นมาก!

อย่างไรก็ตาม เธอกลับรู้สึกเจ็บใจมากอีกครั้ง!

ราคาพันล้านนี้คงจะไม่มีใครไล่ตามได้อีกแล้ว

เพียงแค่มากกว่างบประมาณของตัวเองสามเท่า!

ไม่มีทางหรอก ใครกันทำให้เธอชอบราชินีซีซาร์ ใครกันบอกให้เธอมาที่นี่เพื่อไพลิน!

เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองชอบ เธอก็ควรลงทุน

"พันล้านครั้งที่หนึ่ง!"

"พันล้านครั้งที่สอง!"

เป๋าฮวนฟังเสียงของพนักงานประมูล เธอมองไปที่บริเวณที่ประมูลและทุกคนยังคงเงียบ ริมฝีปากของเธอยกขึ้น

ไพลินจะเป็นของเธอในไม่ช้า

ในขณะที่อยู่ช่วงเวลาแห่งความสุขของเธอ เสียงต่ำๆก็ดังขึ้นข้างๆหูของเธอ

"สองพันล้าน!"

เป๋าฮวนตกตะลึง เธอหันศีรษะและมองไปยังเฟิงหานชวนที่ถือป้ายหมายเลข ดวงตาของเธอนิ่งไม่เคลื่อนไหว

"สอง....สองพันล้าน?"เป๋าฮวนกลับมารู้สึกตัวและอ้าปากค้าง ริมฝีปากของเธอสั่นด้วยความตกใจ

ไม่ใช่เพียงแค่เธอคนเดียว แต่รวมถึงทุกคนที่อยู่ด้วย ราวกับว่าทุกคนกำลังเห็นมนุษย์ต่างดาว ทุกๆสายตาจับจ้องมองไปที่เฟิงหานชวน

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที หญิงสาวในบริเวณงานประมูลก็เริ่มกรีดร้อง: "เขาหล่อมาก!"

"คือเขา ตำนานของสแตนฟอร์ดในปีนั้น! รุ่นพี่ของฉัน! "

"เขาเป็นผู้ก่อตั้ง R กรุ๊ป เฟิงหานชวน"

"คุณชายที่สามแห่งตระกูลเฟิงที่มีชื่อเสียงมากๆในเมืองเป่ยเฉิง!"

"เขาบ้าไปแล้วเหรอ? ว่ากันว่าเขาไม่เคยทำธุรกิจให้ขาดทุน จู่ๆก็มาใช้เงินสองพันล้านเพื่อซื้ออัญมณีชิ้นเล็กๆเนี่ยนะ? "

"เขาคงทำเพื่อผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขา ผู้หญิงที่ประมูลราคาพันล้านเมื่อกี้!"

"พวกเขาเป็นศัตรูกันหรือเปล่า? ทำไมเฟิงหานชวนถึงต้องการแย่งไพลินที่ผู้หญิงคนนั้นก็กำลังเล็งไว้อยู่เหมือนกัน? "

"ฉันคิดว่าไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือความต้องการ!"

……

ในบริเวณที่ประมูลเริ่มเกิดเสียงดังวุ่นวาย

เป๋าฮวนหันศีรษะและจ้องไปที่เฟิงหานชวน เธอด่าสาปแช่ง: "คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณใช้เงินสองพันล้านเพื่อซื้ออัญมณีที่แตกแล้วน่ะเหรอ? "

"ฮวนฮวน เป็นเพราะมุมมองของคุณ ผมเชื่อว่ามันจะต้องมีคุณค่ามาก"เฟิงหานชวนยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยและตอบกลับเบาๆ

เป๋าฮวนกุมขมับและพยายามระงับความโกรธของเธอ จากนั้นก็อธิบายไปว่า: "ไม่ใช่เพราะคุณค่าของมัน แต่มูลค่าในตลาดของมันมีค่าน้อยกว่าราคาที่สูงเช่นนี้มาก เพราะฉันก็แค่ชอบราชินีซีซาร์มากเท่านั้นเอง"

"ถ้าคุณชอบ ผมก็จะเอามันมาให้คุณ"เฟิงหานชวนยิ้มบางๆ

เป๋าฮวนเกาหัวของเธออย่างแรง เธอรู้ว่าเฟิงหานชวนไม่ได้ชอบไพลินน้ำเงินนี้ แต่เขาจงใจประมูลมัน

แค่นั้นแหละ!

ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่ต้องการมันแล้ว!

"ฉันไม่ต้องการมัน คุณเล่นเองไปเถอะ"เป๋าฮวนจ้องมองเขาอย่างดุดัน จากนั้นก็หันไปทางด้านหน้า

ในเวลานี้พนักงานประมูลได้ขอให้ทุกคนเงียบและเริ่มประกาศต่อว่า: "พันล้านครั้งที่หนึ่ง มีใครจะเพิ่มราคาไหม?"

"สองพันหนึ่งร้อยล้าน!"

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงดังขึ้นจากทางด้านซ้ายของเป๋าฮวน เขาพูดภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว

เธอหันศีรษะของเธอมาอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ แต่ในทิศทางที่แตกต่างกันเพราะเมื่อสักครู่คืออเล็กซ์ที่เพิ่มราคา!

"อเล็กซ์ คุณก็เป็นบ้าไปแล้วเหมือนกันเหรอ?"เป๋าฮวนอุทาน

เป็นเรื่องที่เข้าใจยากสำหรับคนทั่วไปที่จะซื้อไพลินขนาดเล็กในราคาที่สูงเช่นนี้

เกือบจะทุกคนในตอนนี้หันความสนใจไปที่ทั้งสามคน และเสียงของภาษาของประเทศต่างๆก็เริ่มซุบซิบกันเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคน

"จอย ผมจะช่วยเอาไพลินนี้มาให้คุณ และผมจะไม่มีวันปล่อยให้คนบางคนได้หน้าหรอก!"อเล็กซ์ทุบหน้าอกของเขาและสัญญากับเป๋าฮวน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเห็นเป๋าฮวน พูดได้เลยว่าเขาตกหลุมรักเป๋าฮวนตั้งแต่แรกเห็น เป๋าฮวนเป็นผู้หญิงในแบบที่เขาชอบ

อย่างไรก็ตาม ท่าทางของเป๋าฮวนที่มีต่อเขานั้นไม่ได้เกลียดแต่ก็ไม่ได้ชอบเขา ทำให้เขาไม่สามารถหาโอกาสที่จะรุกเธอได้ และคราวนี้เขาได้พบเธออีกครั้ง เขารู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่พระเจ้ามอบให้กับเขา

นอกจากนี้ เขาต้องการช่วยเป๋าฮวนจากผู้ชายที่ก่อกวนเธอ หากเขาสามารถเอาไพลินมาให้เป๋าฮวนได้ เป๋าฮวนก็คงจะตกลงคบกับเขาอย่างแน่นอน!

อเล็กซ์กำลังคิดเพลินๆ แต่จู่ๆในวินาทีต่อมาก็เสียงที่เยือกเย็นของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"ห้าพันล้าน!"

คราวนี้ ทุกคนยกเว้นเฟิงหานชวนตกอยู่ในความตะลึง

รวมทั้งเป๋าฮวนและอเล็กซ์

"ฟัค! บ้าชะมัด!"อเล็กซ์แอบสบถ

เขาไม่สามารถเพิ่มราคาได้อีกแล้ว

เขาเป็นลูกคนที่สองในครอบครัวและไม่มีสิทธิ์สืบทอดมรดก เขาเป็นแค่เพลย์บอยที่เที่ยวเล่นไปวันๆ

ห้าพันล้านเพื่อซื้ออัญมณีเม็ดเล็กๆน่ะเหรอ เขาไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้น!

เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มที่ใช้เงินไปวันๆ และเงินออมทั้งหมดในบัญชีของเขาตอนนี้อยู่ที่สามพันล้านเท่านั้น

"บ้าไปแล้ว เฟิงหานชวน คุณบ้าไปแล้วจริงๆ!"เป๋าฮวนมองไปที่เฟิงหานชวนอย่างไม่เชื่อและพึมพำกับตัวเอง

เธอนึกไม่ถึงว่าเฟิงหานชวนจะใช้เงินห้าพันล้านเพื่อซื้ออัญมณีอันเดียว

เฟิงหานชวนยังคงมีการแสดงออกที่เฉยเมย ราวกับว่าห้าพันล้านนั้นเท่ากับห้าสตางค์สำหรับเขา

"ห้าพันล้านครั้งที่หนึ่ง"

เสียงพนักงานประมูลดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

"ห้าพันล้านครั้งที่สอง!!!"

ยังไม่มีการตอบสนองใดๆ และยังไงทุกคนก็สามารถเดาได้ว่าคงจะไม่มีใครตอบ