บทที่ 325 ตระกูลเวิน

เป๋าฮวนเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยและตอบกลับไปว่า: "ฉันอยู่ คุณคือใคร?"

"สวัสดีครับ คุณเป๋า ผมเป็นพ่อบ้านของตระกูลเวิน"เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้น

พ่อบ้านตระกูลเวิน?

พ่อบ้านตระกูลเวินอะไรกัน?

เป๋าฮวนสับสน เธอถามกลับไปอีกครั้ง: "ฉันไม่รู้จักตระกูลเวิน!"

"คุณเป๋า คุณตาของคุณบอกว่าคุณต้องการบัตรเชิญสำหรับงานเลี้ยงอาหารค่ำนี้ เฉินฟานเอ็นเตอร์เทนเมนท์อยู่ในเครือของตระกูลเวิน"ชายวัยกลางคนได้ตอบกลับไป

ทันใดนั้นเป๋าฮวนก็ตระหนักได้ว่าเป็นคุณตาที่รู้จักคนที่อยู่เบื้องหลังของเฉินฟานเอ็นเตอร์เทนเมนท์ และนั่นก็คือตระกูลเวิน ดังนั้นเธอจึงได้รับคำเชิญ

"สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามา!"ท่าทางของเป๋าฮวนกลายเป็นสุภาพ เธอปิดกล่องอาหารลงทันที

เพราะเขาเป็นคนที่คุณตารู้จัก เธอจึงต้องเปลี่ยนกิริยาให้ดูสุภาพ โดยเฉพาะคนของเจ้าภาพงานเลี้ยงนี้

เพียงแต่เธอไม่เคยได้ยินสถานการณ์ของตระกูลเวินเลย บางทีเธออาจจะไม่ได้สนใจกับเรื่องของธุรกิจห้างสรรพสินค้าสักเท่าไหร่

เสียง "กริ๊ก" ดังขึ้นและประตูก็ถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดทักซิโด้เดินเข้ามา เป๋าฮวนลุกขึ้นยืนและยื่นมือออกไปเพื่อจับมือทักทาย

"สวัสดีค่ะ ให้ฉันเรียกคุณว่าอย่างไรดีคะ?"เป๋าฮวนถามอย่างสุภาพ

"สวัสดีครับคุณเป๋า เรียกผมว่าพ่อบ้านอู๋ก็ได้ครับ เจ้านายของเราต้องการพบคุณครับ"พ่อบ้านอู๋โค้งคำนับและกล่าว

"พบฉัน? ได้สิคะ!"เป๋าฮวนพยักหน้าโดยไม่ลังเล

เนื่องจากนายท่านตระกูลเวินและคุณตารู้จักกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็น่าจะเป็นเพื่อนกัน แล้วก็คงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะต้องการพบเธอ

อย่างไรก็ตามเมื่อเธอเปิดเผยตัวตนของเธอครั้งแรกในประเทศเฉิน หลายคนมาที่บ้านตระกูลเป๋าเพื่อมอบของขวัญให้กับเธอและทำความรู้จักกับทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลเป๋า

ใช่ เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียว

หลังจากที่คุณตาสูญเสียความทรงจำ แม้ว่าเขาจะจำคุณย่าไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก

ก่อนหน้านี้ตระกูลเป๋าต้องการให้ลูกเลี้ยงกับคุณตา แต่คุณตาไม่เห็นด้วย และหลังจากพบเป๋าฮวน เป๋าฮวนก็กลายเป็นทายาททางสายเลือดของตระกูลคุณตา

อย่างไรก็ตามเธอยังมีคุณลุง ซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของคุณตาของเธอและถือว่าเป็นน้องชายของแม่ เธอจึงเรียกเขาว่า "ลุง"

ลุงเริ่มสร้างองค์กรด้วยตัวเองและประสบความสำเร็จอย่างดีเยี่ยม

เมื่อโตขึ้นลุงก็ตัดสินใจสละสิทธิในมรดกของคุณตา ดังนั้นเขาจึงไม่ใช่ทายาทอีกต่อไป

บางครั้งเป๋าฮวนก็คิดว่าตัวเองไม่ได้มีความสนใจทางด้านการทำธุรกิจเลย แต่ตาของเธออายุมากแล้ว เธอควรจะทำอย่างไรกับธุรกิจขนาดใหญ่ของตระกูลเป๋าดี?

ลุงของเธอเป็นเจ้าของบริษัทและจะไม่สืบทอดตระกูลเป๋า และคนในตระกูลเป๋าก็ให้ความสำคัญกับสายเลือดเป็นอย่างมาก และพวกเขาก็จะไม่ยอมให้ทรัพย์สินของตระกูลเป๋าตกทอดไปยังผู้อื่นอย่างแน่นอน

นี่เป็นปัญหาของเป๋าฮวน เธอเองก็รู้สึกว่าคุณตาของเธอก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน แต่คุณตาแค่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอ แต่สนับสนุนให้เธอไล่ตามทำสิ่งที่เธอชอบมากกว่า

เนื่องจากกำลังใจของคุณตา เธอจึงประสบความสำเร็จสูงสุดในสาขาที่เธอสนใจ

อย่างไรก็ตามลุงเคยพูดติดตลกในตอนนั้นว่าไม่มีทางรอให้ถึงตอนนั้นได้หรอก ยังไงซะเธอเป็นผู้หญิงและก็ต้องหาคนที่ยอดเยี่ยมและจะได้มีลูกด้วยกัน และสุดท้ายก็จะได้เป็นทายาทคนต่อไปของตระกูลเป๋า

เธอเคยคิดอย่างจริงจัง แต่แล้วก็คิดว่าสิ่งที่เรียกว่า "ยอดเยี่ยม" นั้นจะยอดเยี่ยมจริงหรือ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีปัจจัยผิดปกติที่ซ่อนอยู่ภายใต้ยีนที่ยอดเยี่ยมนั่น?

ยิ่งไปกว่านั้นเธอไม่ต้องการใช้ยีนของคนแปลกหน้า

โดยไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆเธอก็นึกถึงเฟิงหานชวน