บทที่ 39 อย่าให้ผมต้อง “ใช้ได้!” เลย

ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่ถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหรา

หรงจิ่นซิวมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะโทรหาเฟิงหานชวน

ในเวลานี้เอง พยาบาลคนหนึ่งเข้ามาเอ่ยรายงาน “ท่านรองคะ คุณชายเฟิงมาแล้วค่ะ”

“อาเหยี่ยน?” คิ้วของหรงจิ่นซิวคลายออก มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น และกล่าวว่า “โอเค ผมจะไปหาเขา”

จากนั้น เขาก็เอ่ยกำชับกับพยาบาลข้างๆ เขาว่า “ดูแลคุณเฉินให้ดี”

พยาบาลเสี่ยวอู๋พยักหน้าซ้ำๆ “ค่ะ ท่านรอง”

หลังจากกล่าวกำชับ หรงจิ่นซิวก็สาวเท้าออกจากห้องพักผู้ป่วย และเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

ทันทีที่ก้าวเข้ามา เฟิงเฉินเหยี่ยนก็สวมกอดเขา และกล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่รองหรง วันนี้ตอนผมมาที่โรงพยาบาล นักข่าวตั้งหลายคนมาถ่ายรูปผม พรุ่งนี้ผมต้องเป็นที่หนึ่งของคำค้นหายอดนิยมอีกแน่!”

“…” มุมปากของหรงจิ่นซิวกระตุกขึ้น สายตาของเขามองลงไป และกล่าวอย่างเรียบเฉย “แค่บาดเจ็บที่ขา ทำอย่างกับตัวเองไม่ไหวแล้วจริงๆ นายต้องการให้ทางโรงพยาบาลช่วยนายแถลงข่าวไหม”

“ไม่ต้องไม่ต้อง ตอนนี้ผมก็แค่คน ‘ใช้ไม่ได้’ คนหนึ่ง อย่าให้ผมต้อง ‘ใช้ได้’ เลย” เฟิงเฉินเหยี่ยนโบกมือปฏิเสธ

“ทำไมล่ะ นายท่านของบ้านนายยังไม่ให้นาย ‘ใช้ได้’ อีกเหรอ” หรงจิ่นซิวรู้สึกขบขัน และชี้ไปที่เตียงคนไข้แบบเคลื่อนที่ด้านข้างแล้วเอ่ยบอก “ไปนั่ง ฉันจะล้างแผลให้นาย”

“งั้นก็รบกวนพี่รองแล้ว ท่านรองผู้อำนวยการลงมือทำเองแบบนี้ ผมเกรงใจจริงๆ ครั้งหน้าผมจะเลี้ยงข้าวนะครับ!” เฟิงเฉินเหยี่ยนยิ้มกว้าง

หรงจิ่นซิวดันกรอบแว่นขึ้น เขาหันไปรับยา พร้อมกับถามขึ้นว่า “คราวก่อนนายบอกกับฉันว่า นายท่านของพวกนายหาภรรยาให้หานชวน ชื่อว่าเฉินฮวนฮวน?”

“ใช่ ใช่! ผมไปเจอผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว พี่อย่าพูดไป ผมชอบมากเลยนะ! ผมดูแล้วเธอไม่เลวเลยล่ะ แต่ว่าเหมือนอาสามจะไม่ชอบเธอ แต่เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ ไม่ชอบใครทั้งนั้น!” เฟิงเฉินเหยี่ยนเอ่ยแขวะขึ้น “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเย็นชาแบบนั้น คุณปู่ก็ไม่สร้างแผนหลอกล่อเขาแบบนี้หรอก!”

“ฉันล้างแผลให้นายก่อน แล้วจะพานายไปเยี่ยมเฉินฮวนฮวน” หรงจิ่นซิวหยิบผ้าพันแผลและยา ก่อนจะเดินไปหาเฟิงเฉินเหยี่ยน

“อะไรนะ” เฟิงเฉินเหยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความงุนงง “เฉินฮวนฮวนอยู่ที่นี่เหรอ”

“เรื่องมันยาวน่ะ ตอนนี้เธอมีไข้สูง ยังไม่ได้สติ”

……

เฉินฮวนฮวนตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง พบว่าหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอ

และหญิงสาวคนนี้อยู่ในชุดพยาบาล

เธอรีบขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง แต่กลับพบว่ามีเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่ที่มือของเธอ

การกระทำของเฉินฮนฮวน ทำให้เสี่ยวอู๋รู้สึกตัว เธอวางโทรศัพท์มือถือลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ “คุณเฉิน คุณตื่นแล้ว!”

“คุณคือ?” เฉินฮวนฮวนรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก

เธอไม่ได้อยู่ที่ประตูบ้านของตระกูลเฉินเหรอ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน

“ฉันเป็นพยาบาลของโรงพยาบาลรุ่ยเอินค่ะ คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวอู๋ก็ได้ค่ะ คุณมีไข้สูง ตอนนี้ยังให้น้ำเกลือขวดที่แขวนอยู่ไม่เสร็จ คุณพักผ่อนก่อนนะคะ” เสี่ยวอู๋เอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว

“โรงพยาบาลรุ่ยเอิน?” เฉินฮวนฮวนตกใจ และรีบดึงเข็มบนมือออกทันที

“คุณเฉิน นี่คุณทำอะไรคะ” เสี่ยวอู๋ตกใจกับการกระทำของเฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนหันมองรอบๆ ครู่หนึ่ง นี่เป็นห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี และโรงพยาบาลรุ่ยเอินก็เป็นโรงพยาบาลเอกชน ค่าใช้จ่ายของที่นี่แพงหูฉี่เลยทีเดียว

เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เธอไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลนะ!

“ฉัน…ฉันไม่ต้องให้น้ำเกลือหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันไม่ได้เป็นทั้งนั้น ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ ใครพาฉันมาส่งที่นี่” เฉินฮวนฮวนถามอย่างกังวล