บทที่ 41 ตายๆไปซะดีกว่า!

เฟิงหานชวนขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเคย

ไม่ว่าในกรณีใดๆก็ตาม เขาจะไม่มีวันโดนผู้หญิงอย่างเฉินฮวนฮวนหลอกอีกอย่างแน่นอน!

ครั้งหรือสองครั้งก็เพียงพอแล้ว ถ้าหากเขาถูกหลอกอีกเป็นครั้งที่สาม เขาก็คือคนโง่ดีๆนี่เอง

ขณะที่กำลังคิดถึงเรื่องนี้เขาก็เดินไปที่ห้องพักผู้ป่วยของเฉินฮวนฮวนด้วยสีหน้าที่เย็นชา

……

แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาภายในห้อง

เฟิงหานชวนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โดยหลับตา แต่จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ด้วยความกลัวที่จะปลุกผู้หญิงที่กำลังนอนอยู่บนเตียง เขาจึงเดินไปที่ขอบหน้าต่างและกดรับสายโทรศัพท์

"มีอะไร?"เฟิงหานชวนเอ่ยเสียงเบา

เป็นซูอวี่ที่โทรมา คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัท

"ประธานเฟิง มีเรื่องแล้ว คุณหลิ่วกรีดข้อมือของเธอครับ ซูอวี่รายงานเขา: "ป้าหวังเพิ่งรู้เมื่อเช้านี้เองครับ และตอนนี้ได้เรียกรถพยาบาลแล้ว และน่าจะอยู่ระหว่างทางไปโรงพยาบาล"

"โรงพยาบาลอะไร?" สีหน้าของเฟิงหานชวนเปลี่ยนไป เขาขมวดคิ้ว

"โรงพยาบาลรุ่ยเอินครับ"

หลังจากฟังจบเฟิงหานชวนวางสาย เขาหันกลับมาและเหลือบมองไปยังร่างบางที่ยังคงหลับอยู่บนเตียง หลังจากนั้นเขาก็รีบออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

ตอนที่ประตูถูกปิดลง เฉินฮวนฮวนเองก็ตื่นขึ้นมาพอดี เธอขยี้ตาและมองไปรอบๆ

แปลกจัง เมื่อกี้ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงของเฟิงหานชวน เธอเข้าใจผิดไปเองหรอกเหรอ?

แต่พอมาคิดๆดู เธอคงจะเข้าใจผิดไปเองนั่นแหละ

คนอย่างเฟิงหานชวนจะมาเฝ้าเธอได้อย่างไร?

เขาเกลียดเธอนี่!

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาเกลียดเธอ เฉินฮวนฮวนก็หวนนึกถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง เธอเกาหัวของเธอเบาๆ

ในขณะเดียวกันประตูของห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออกกะทันหัน และพยาบาลหญิงที่ชื่อเสี่ยวอู๋ก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นว่าเฉินฮวนฮวนตื่นแล้ว เธอจึงพูดด้วยความประหลาดใจว่า: "คุณเฉินคุณแล้วเหรอคะ? ต้องการรับอาหารเช้าแบบไหนดี เดี๋ยวจะให้คนจัดเตรียมให้ค่ะ"

"อ่า ไม่ต้องๆ ฉันดีขึ้นมากแล้ว แล้วตอนนี้ก็ต้องไปเรียนแล้วด้วย!"เฉินฮวนฮวนโบกมือ เธอดันผ้าห่มออกทันทีและลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำ

เธอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หันไปหาเสี่ยวอู๋และถามว่า: "เอ่อ ฉันต้องการถามเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาล..."

"คุณเฟิงเป็นเพื่อนของรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล และคุณเป็นเพื่อนของคุณเฟิง แน่นอนว่าไม่มีค่าใช้จ่ายค่ะ" เสี่ยวอู๋ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณค่ะ"เฉินฮวนฮวนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรู้สึกอายเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่กล่าวขอบคุณเบาๆ

เธอรีบเข้าไปแปรงฟันและล้างหน้าล้างตา

ขณะที่เธอกำลังแปรงฟันอยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นแปรงสีฟันที่ถูกใช้แล้ววางอยู่บนโต๊ะและถ้าสังเกตดีๆคือห้องอาบน้ำได้ถูกใช้ไปแล้ว แต่เมื่อวานเธอไม่ได้อาบน้ำเลยนี่หน่า มีคนมาเฝ้าเธอที่นี่ตอนกลางคืนหรือเปล่า?

เธอมองไปรอบๆ อีกครั้งและพบว่ามีผ้าเช็ดตัวที่ใช้แล้วอยู่บนพื้น และผ้าเช็ดตัวข้างอ่างล้างหน้าก็เปียกเช่นกัน

เฉินฮวนฮวนรู้สึกตกใจเลยรีบออกจากห้องน้ำไปเพื่อถามเสี่ยวอู๋ แต่กลับต้องพบว่าเสี่ยวอู๋ไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปห้องน้ำอีกครั้งและทำความสะอาดร่างกายของตัวเองต่อ

เมื่อเสร็จธุระและกำลังจะออกไปจากโรงพยาบาล เธอเดินผ่านโต๊ะพยาบาลและพบว่าเสี่ยวอู๋กำลังกรอกแบบฟอร์มบางอย่างอยู่

แม้ว่าเธอไม่ต้องการที่จะรบกวน แต่เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและถามเสียงเบาว่า: "สวัสดีค่ะคุณพยาบาลอู๋ ฉันอยากจะถามว่าเมื่อคืนมีคนมาเฝ้าฉันที่ห้องพักผู้ป่วยหรือเปล่า?"

"อ๋อใช่ค่ะ คุณเฟิงมาเฝ้าคุณ เขาเฝ้าคุณทั้งคืนเลย และเมื่อเช้าเหมือนว่าเขาจะได้รับโทรศัพท์จากใครบางคน ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องด่วน จากนั้นเขาก็รีบออกไปเลยค่ะ"เสี่ยวอู๋ตอบด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่สุภาพ

เฉินฮวนฮวนเองก็พยักหน้าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เธอไม่ต้องคิดอะไรเลย คุณเฟิงที่ถูกกล่าวถึงไม่ใช่เฟิงหานชวนอย่างแน่นอน จะต้องเป็นเฟิงเฉินเหยี่ยนแน่ๆ