บทที่ 441 ยอมให้นอกใจ

เสียงเยือกเย็นของเฟิงหานชวนตอบกลับไปว่า: "ประธานเยี่ยควรขอโทษพี่ใหญ่ของผม"

แม้ว่าห้างอวิ๋นตวนจะได้รับการสนับสนุนจากเฟิงหานชวน แต่ตอนนี้ส่วนใหญ่เฟิงเจิ้งหมิงเป็นคนบริหารจัดการเป็นหลัก

"ประธานเฟิงที่จริงแล้ว…"เยี่ยฝานหยุดและพูดว่า: "ผมสงสัยว่าประธานเฟิงยังคบกับคุณเฉินฮวนฮวนอยู่หรือเปล่า?”

"อ้อไม่ จริงๆแล้วคือคุณเป๋าฮวนสิ"

ใบหน้าของเฟิงหานชวนแสดงออกถึงความไม่พอใจ: "คุณหมายความว่าอย่างไร?"

"อย่าเข้าใจผมผิดนะครับประธานเฟิง ครั้งนี้น้องชายและน้องสะใภ้ของผมทำร้ายคุณเป๋า ดังนั้นผมหวังว่าประธานเฟิงจะกู้หน้าผมคืนได้ และให้น้องชายกับน้องสะใภ้ของผมได้ไปขอโทษคุณเป๋าเป็นการส่วนตัว ผมหวังว่าคุณเป๋าจะไม่โกรธตระกูลหวัง"น้ำเสียงของเยี่ยฝานดูอ่อนน้อมมาก

เป๋าฮวนขมวดคิ้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เยี่ยจิ่งเฉินไปมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเยี่ยฝานตั้งแต่เมื่อไหร่ เยี่ยฝานถึงมาช่วยพูดให้เยี่ยจิ่งเฉินแบบนี้?

เยี่ยจิ่งเฉินเป็นลูกนอกสมรส และแม้ว่าความสัมพันธ์กับพี่ชายทั้งสองของเขาจะไม่ได้เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆเช่นกัน!

เฟิงหานชวนเลื่อนสายตาไปที่เป๋าฮวนเหมือนจะถามเธอว่าหมายถึงอะไร

เป๋าฮวนส่ายหัว

"เธอบอกว่าไม่ต้อง"เฟิงหานชวนพูดตรงๆ

เยี่ยฝานเงียบไปสองสามวินาทีจากนั้นก็หัวเราะเบาๆและถามว่า: "ประธานเฟิงและคุณเป๋าได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้วเหรอครับ? ตอนนี้คุณอยู่ด้วยกันไหม?"

"เธอไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย แล้วก็ไม่ต้องการเจอเยี่ยจิ่งเฉินด้วย"เฟิงหานชวนเข้าใจความคิดของเป๋าฮวนและตอบแทนเธอ

"ประธานเฟิงครับ ผมคิดว่าเรื่องนี้ควรอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้จะดีกว่า พวกคุณอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์หมิงอวี้หรือเปล่า? ผมจะพาน้องชายและน้องสะใภ้ไปขอโทษเป็นการส่วนตัว"น้ำเสียงของเยี่ยฝานดูมีความกระตือรือร้นอย่างมาก และดูเหมือนว่าเขาจะปฏิเสธไม่ได้

เฟิงหานชวนที่ต้องการจะปฏิเสธ แต่เยี่ยฝานก็วางสายเขาราวกับว่าได้ตกลงกับเขาไปโดยปริยายแล้ว

สีหน้าของเฟิงหานชวนดูนิ่งลงทันที

"อาหาน ในเมื่อเยี่ยจิ่งเฉินและหวังหยวนหยวนอยากจะมาเพื่อขอโทษ ก็ให้พวกเขามาเถอะ!”เป๋าฮวนไม่ได้สนใจ ในทางกลับกันเธอก็ตั้งตารอคำขอโทษของหวังหยวนหยวนเช่นกัน

อย่างไรก็ตามมันเป็นความจริงที่จะต้องกำจัดอำนาจของยัยแม่หมูคนนั้น มิฉะนั้นผู้คนจำนวนมากก็จะต้องทนทุกข์ทรมานจากการกดขี่ข่มเหงของเธอ

"คุณไม่คัดค้าน?"เฟิงหานชวนยกมือขึ้นและแตะหัวของเธอแล้วถามต่อว่า: "หรือในใจของคุณยังมีเยี่ย... "

"ชู่ว!"เป๋าฮวนเหยียดนิ้วออกไปกดที่ริมฝีปากบางๆของร่างสูงทันที เธอยิ้มอย่างมีเสน่ห์: "ฉันจะต้องพิสูจน์ยังไง คุณถึงจะไม่คิดเรื่องนี้อีก?"

"สักพักก็บอกว่าฉันชอบเวินซือเหยียน แล้วเดี๋ยวอีกสักพักก็บอกว่าในใจของฉันยังมีเยี่ยจิ่งเฉินอีก ในสายของคุณ ฉันดูเป็นผู้หญิงเหลาะแหละขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เฟิงหานชวน ถ้าคุณยังเข้าใจฉันผิดแบบนี้อยู่ ฉันจะกลับประเทศเฉินนะ แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้กลัวคุณด้วย!"

เฟิงหานชวนยิ้มและดึงมือของผู้หญิงคนนั้นออก เขาบีบเอวเรียวของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นก็ก้มศีรษะลงและจูบเข้าที่ริมฝีปากสีแดงของเธออีกครั้ง

สุดท้ายเป๋าฮวนก็ถูกล้อเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฟิงหานชวนรู้ว่าไม่นานพวกเยี่ยจิ่งเฉินก็จะต้องมา ดังนั้นจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรมาก มันก็เหมือนกับการแกล้งแมวตัวน้อยๆ เขาจงใจที่จะก่อกวนเป๋าฮวน

เป๋าฮวนเองก็ไม่น้อยหน้า พวกเขาจูบกันจากตรงโซฟาไปที่ระเบียงและจากห้องนั่งเล่นไปที่เตียง...

ในตอนที่เฟิงหานชวนกำลังจะทนไม่ไหว จู่ๆก็มีเสียงรถบีบแตรมาจากด้านนอก

เป๋าฮวนผลักเฟิงหานชวนและเดินไปที่ระเบียง เธอมองลงไปและเห็นเยี่ยจิ่งเฉินและหวังหยวนหยวนที่ตัวสั่นออกมาจากรถ

มีชายคนหนึ่งอายุราวๆกับเฟิงหานชวน เขาดูเป็นผู้ใหญ่และเดินนำหน้าทั้งสองคนนั้น เขาน่าจะเป็นเยี่ยฝาน

แม้ว่าเป๋าฮวนจะรู้จักตัวตนของเยี่ยฝาน แต่เธอก็ไม่เคยพบเยี่ยฝานมาก่อน

"พวกเขามาแล้ว พวกเราลงไปกันเถอะ!"เป๋าฮวนหันกลับมาและคว้าแขนของเฟิงหานชวน

ภายใต้การนำของบอดี้การ์ด เยี่ยฝาน เยี่ยจิ่งเฉินและหวังหยวนหยวนก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น