บทที่ 94 สมุดสีแดงของพวกเขา

“คนบ้า! คนบ้า! คุณมันคนบ้า!”

เฉินฮวนฮวนแทบจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอรู้สึกว่าเฟิงหานชวนผิดปกติ และผิดปกติอย่างมาก

มือเล็กๆ ทั้งสองข้างของเธอทุบตีอกแกร่งของเฟิงหานชวนไม่หยุด ทว่าสำหรับเฟิงหานชวนแล้วเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอ เขาเหมือนคันยุบยิบและจั๊กจี้เท่านั้นเอง

จากนั้น ข้อมืออีกข้างหนึ่งของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ หลังจากนั้นร่างทั้งร่างของเธอก็ถูกดึงถลาไปข้างหน้า

วินาทีต่อมา เธอก็ถลาเข้ามาอยู่อ้อมอกของชายหนุ่ม

“เงียบหน่อย ผมจะไปหยิบหลักฐานมาให้คุณดู”

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นข้างใบหูของเธอ

หลักฐาน?

เฉินฮวนฮวนนิ่งไป

ยังไม่ทันให้การตอบสนองของเธอกลับมา เฟิงหานชวนก็ปล่อยเธอ และก้าวขายาวออกจากห้องนี้ไป

เฉินฮวนฮวนรีบเดินไปที่ประตูห้องแล้วปิดประตู เธอกำลังจะล็อกประตู ทว่าเธอนึกถึงคำที่เฟิงหานชวนเพิ่งพูดขึ้นมาอีกครั้ง

เขาไปหยิบหลักฐาน? หลักฐานอะไรกันแน่?

เฟิงหานชวนกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?

สุดท้ายเฉินฮวนฮวนก็ไม่ได้ล็อกประตู เธอเพียงปิดประตู หลังจากนั้นเธอก็ก้าวเท้าเล็กๆ ไปที่ข้างเตียง และนั่งรอไปพลางๆ

ทว่า เมื่อคิดว่าเฟิงหานชวนจะมา เธอก้มลงมองชุดนอนสายเดี่ยวของตัวเอง แล้วรีบหยิบเสื้อคลุมจากกระเป๋าเดินทางมาห่อหุ้มตัวเองเอาไว้

เมื่อก้มลงดูว่าตัวเองห่อหุ้มอย่างมิดชิดดีแล้ว เฉินฮวนฮวนถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

ในเวลานี้เอง ประตูถูกบิดเปิดออก ชายหนุ่มเปิดประตูแล้วเดินเข้ามา

เฉินฮวนฮวนลุกขึ้นยืนทันที ดวงตากลมโตรูปเมล็ดซิ่งจับจ้องชายหนุ่มที่เดินเข้ามาอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะถามขึ้นเสียงดัง “คุณเพิ่งพูดไปเมื่อกี้ หลักฐานอะไร?”

“หลักฐานอยู่นี่” เฟิงหานชวนเอื้อมมือไปคว้ามือของเฉินฮวนฮวนเอาไว้ แล้วหยิบสมุดสีแดงที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเขาออกมา และวางลงบนฝ่ามือของเธอ

เฉินฮวนฮวนมองสมุดสีแดงบนฝ่ามือของตัวเอง ตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่สามตัว “ทะเบียนสมรส” กำลังส่องแสงเจิดจ้าภายใต้แสงไฟ

เธอเอื้อมมืออีกข้างเปิดสมุดสีแดง เมื่อเห็นชื่อและข้อมูลของบุคคลในสมุด เฉินฮวนฮวนถึงกับต้องเบิกตากว้างทันที

หลังจากนั้น เธอขยี้ตาตัวเองแรงๆ แล้วพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองมองไม่ผิด

ทว่า เธอมองไม่ผิด ข้อมูลของสามีภรรยาในทะเบียนสมรสคือเธอ และข้อมูลของสามีไม่ใช่เฟิงเฉินเหยี่ยน แต่เป็น…เฟิงหานชวน

นี่ นี่ นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“นี่มันของปลอม!” เฉินฮวนฮวนกล่าวอย่างหนักแน่น

“…” ริมฝีปากของเฟิงหานชวนกระตุกขึ้นหลายครั้ง

เดิมทีเขาคิดว่าเอาหลักฐานมาจากนายท่าน เฉินฮวนฮวนจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที ไม่คิดเลยว่าประโยคแรกของเธอ กลับกลายเป็น…

“ของปลอม?” ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง และเอ่ยถามต่อ “คุณคิดว่ามันเหมือนของปลอม? ไม่อย่างนั้นผมจะพาคุณไปตรวจสอบ?”

“ไม่ต้องตรวจสอบก็รู้ว่า นี่มันของปลอม ในสมุดมีแค่ข้อมูลของพวกเรา แต่ไม่มีรูปถ่าย แถมฉันกับคุณก็ไม่ได้ไปจดทะเบียนด้วย!” เฉินฮวนฮวนกล่าวอีกครั้งอย่างมั่นใจ

“คุณคิดว่าคนในตระกูลเฟิงของพวกเราต้องไปจดทะเบียนสมรส หรือว่าต้องไปเข้าแถวที่สำนักงานกิจการพลเรือนเหรอ?” เฟิงหานชวนเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ภายในใจกำลังรู้สึกโมโหเฉินฮวนฮวนอย่างมาก

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ต่อปากต่อคำขนาดนี้ล่ะ?

“…” ในเวลานี้ เฉินฮวนฮวนถึงกับพูดไม่ออก

เฟิงหานชวนหยิบสมุดสีแดงสองเล่มขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะข้างเตียง เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นท้าวเอวพลางมองลงไปยังเฉินฮวนฮวนที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง

“เฉินฮวนฮวน สถานะที่แท้จริงของคุณคือคุณนายสามของตระกูลเฟิง ไม่ใช่นายหญิง เข้าใจไหม?” เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม และแก้ไขตำแหน่งของเฉินฮวนฮวนอีกครั้ง

นับจากนี้เป็นต้นไป เขาไม่ยอมให้หลานชายตัวเองใช้ชื่อเสียงของตัวเองอีกแล้ว รวมถึงสมุดสีแดงที่เขาเอามาจากนายท่านเล่มนั้น คือการประกาศว่าเขายอมรับเฉินฮวนฮวนแล้ว

“ไม่ เข้า ใจ” เฉินฮวนฮวนช้อนตามองเฟิงหานชวนแล้วกลอกตาใส่เขา