บทที่107 ฉันทำไม่ดีกับพวกเขาทั้งสองแม่ลูกเอง

หลังจากลงบันไดแล้ว เฉินฮวนฮวนก็หยุดชั่วคราว

เธอเกาหัว รู้สึกว่าตัวเองรุกแรงไปหรือเปล่า?

ตอนนี้เธอกับเฟิงหานชวนแค่ทดลองอยู่ก่อนแต่ง อีกอย่างตอนนี้ก็เพิ่งวันที่2 ยังไม่ถึง24ชั่วโมงเลย เธอก็ยอมทำเรื่องแบบนั้นให้เขาแล้ว?

เฉินฮวนฮวนส่ายหัวทันที ไม่ใช่ ไม่ใช่ เธอไม่ได้ยอม แต่เธอไม่มีทางเลือก อย่างไรก็ตามเธอเป็นคนเตะเฟิงหานชวน เฟิงหานชวนเองก็ไม่ยอมทายาด้วยตัวเอง เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วยเขา

ถึงยังไง เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นของเฟิงหานชวนมาก่อน... หลังจากนั้นไม่นานเธอก็สวมถุงมือ หลับตาและทำราวกับว่าเธอกำลังนวดแป้งอยู่

เมื่อคิดแบบนี้ เฉินฮวนฮวนก็ผ่อนคลายเล็กน้อย จากนั้นรีบเดินไปที่ห้องครัว

ในขณะที่กำลังเดินเข้าห้องครัว พบกับเฟิงเหลยถิงพอดี เฟิงเหลยถิงกำลังดื่มน้ำอยู่ในห้องครัว เมื่อเห็นเฉินฮวนฮวนเดินเข้ามา เขาก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม: "ฮวนฮวน อรุณสวัสดิ์!"

“นายท่าน อรุณสวัสดิ์!” เฉินฮวนฮวนพยักหน้าและทักทายเฟิงเหลยถิง

แต่ในความเป็นจริง เธอรู้สึกประหม่าในใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอช่วยเฟิงหานชวนทายา เธอไม่อยากให้คนอื่นรู้

ไม่อย่างนั้นจะน่าอายมาก!

“ฮวนฮวน เปลี่ยนคำเรียกได้แล้ว เรียกฉันว่านายท่าน ฟังดูห่างเหินมาก!” เฟิงเหลยถิงรู้ว่าเมื่อคืนเฟิงหานชวนนอนที่ห้องของเฉินฮวนฮวน รู้สึกแอบดีใจในใจมาก

เรื่องนี้เขาทำได้ดีมาก แต่เดิมเขาแค่อยากจะหาภรรยาให้เจ้าสามของเขา แต่ก็กลัวว่าเจ้าสามจะปฏิเสธ เขาจึงทำใบรับรองให้พวกเขาโดยตรง

แต่เขาไม่คาดคิดว่า เฉินฮวนฮวนเป็นผู้หญิงที่เจ้าสามฉุดในวันนั้น เรื่องนี้เจ้าสามเป็นคนบอกเขาเอง

ดังนั้น เจ้าสามกำลังปกปิดเรื่องในคืนนั้น และตั้งใจจะเป็นสามีภรรยาที่ดีกับเฉินฮวนฮวน ตอนนี้เฟิงเหลยถิงรู้สึกพอใจมาก คิดเพียงจะได้อุ้มหลานในเร็วๆนี้

“คือ...นายท่าน หนู…” เฉินฮวนฮวนตะลึงเล็กน้อย เอื้อมมือไปเกาผม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยการแสดงออกที่ยุ่งเหยิง

เมื่อวันก่อนเธอเพิ่งเอ่ยปากเรียกเฟิงเหลยถิงว่าคุณปู่ วันนี้ต้องมาเปลี่ยนคำเรียก...สิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมานั้นวุ่นวายมาก

เรื่องที่หนึ่งคือเธอถูกเกาเหวินพาไปเข้าร่วมแข่งขัน สองคือสถานะของเธอในบ้านตระกูลเฟิง จากนายหญิงกลายมาเป็นคุณนายสาม

“เรียกอะไรนายท่าน ให้เรียกว่าพ่อ” เฟิงเหลยถิงกังวลใจจริงๆ แต่เขาไม่โทษเฉินฮวนฮวนเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาทำให้วุ่นวายขึ้นมาเอง

เมื่อเห็นท่าทางที่กระตือรือร้นของเฟิงเหลยถิง เฉินฮวนฮวนก็ไม่กล้าลังเลอีกต่อไปและกระซิบออกมาเบาๆ: "พ่อ"

“หืม!” เฟิงเหลยถิงตอบกลับ แล้วกล่าวว่า: “ถ้าอย่างนั้นเธอดื่มน้ำก่อนเถอะ พ่อจะขึ้นไปอ่านหนังสือแล้ว”

“ค่ะคุณพ่อ” แม้ว่าเฉินฮวนฮวนจะพูดออกมาแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดใจ

เฟิงเหลยถิงเกือบจะเป็นรุ่นปู่ของเธอ เธอเคยเรียกเฟิงเหลยถิงว่าปู่ ก็ยังถือว่าโอเค ตอนนี้ต้องเรียกว่าพ่อ รู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

“โอเค” เฟิงเหลยถิงได้ยินคำเรียกนี้ก็สดชื่นไปทั้งใจ จากนั้นเขาก็เดินออกไป

เมื่อเห็นเฟิงเหลยถิงจากไป เฉินฮวนฮวนรีบเปิดประตูตู้และเริ่มค้นหา เธอต้องการหาถุงมือแบบใช้แล้วทิ้งหรือถุงมือพลาสติกก็ได้