บทที่136 ฮวนฮวน ผมขอได้ไหม?

“ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษผม เพราะคุณไม่รู้ความจริงของเรื่องนี้ คุณก็เลยถูกหลอก”

น้ำเสียงที่อ่อนโยนของเฟิงหานชวน ปลอบเฉินฮวนฮวน ผู้หญิงคนเดียวของเขา

เฉินฮวนฮวนกอดคอของเฟิงหานชวนแน่น วางศีรษะของเธอไว้ที่ไหล่ น้ำตาไหลไม่หยุด

“ฉัน... ฉันรู้สึกผิดจริงๆ… เฟิงหานชวน ขอโทษจริงๆ…”

“โอ๋ หยุดร้องได้แล้ว” เฟิงหานชวนฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวด เขาไม่อยากได้ยินเฉินฮวนฮวนร้องไห้

แต่เฉินฮวนฮวนก็ร้องไห้ไม่หยุด จนไหล่ของเฟิงหานชวนเปียกไปด้วยน้ำตา

เฟิงหานชวนรู้สึกเจ็บปวดใจมาก และปลอบโยนอย่างรวดเร็ว: "พรุ่งนี้จะไปค่ายฝึกแล้วไม่ใช่เหรอ? อยากตาบวมป่องทั้งสองข้างไปหรือไง?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหานชวน เฉินฮวนฮวนก็ตระหนักถึงทันที ถ้าเธอยังร้องไห้ต่อไป พรุ่งนี้ตาทั้งสองข้างของเธอต้องบวมอย่างแน่นอน

เธอรีบปล่อยเฟิงหานชวน เช็ดน้ำตาด้วยมือของเธอและหายใจเข้าลึกๆสองสามครั้ง จากนั้นก็พยายามสงบสติอารมณ์

เมื่อมองผู้หญิงร้องไห้จนตาแดง จมูกแดงตรงหน้าเขา เฟิงหานชวนรู้สึกเจ็บปวดแล้ว เจ็บปวดอีก

เขายื่นมือออกไป เอานิ้วถูแก้มเธอเบาๆ เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ

“ห้ามร้องแล้วนะ” แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะดูเคร่งขรึม แต่เขาก็อ่อนโยนเป็นพิเศษ

เฉินฮวนฮวนพยักหน้า ดวงตาของเธอเปียกไปด้วยน้ำตา ดูเป็นเด็กดีและน่าสงสาร

โดยเฉพาะปากของเธอที่เธอกัด มีความวาวเป็นชั้นๆใต้แสงจ้า

เฟิงหานชวนอยู่ใกล้เธอมาก ร่างกายของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะร้องไห้หนักมาก ก็เลยยังไม่สงบลงในทันที

“คราวหน้าอย่าสงสัยผมอีก เข้าใจไหม?” เฟิงหานชวนเอื้อมมือไปแตะศีรษะของเฉินฮวนฮวน และเตือนอีกครั้ง: “ชีวิตส่วนตัวของผมเรียบง่ายมาก ไม่มีอะไรพิเศษ และไม่มีวันไปทำอะไรกับคนอื่น...”