บทที่181 คุณไม่จำเป็นต้องปิดบังฉัน

เฟิงหานชวนตกใจเล็กน้อย

เพราะเขาไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อหลีซืออวิ๋นจากปากของเฉินฮวนฮวน

“ทำไมจู่ๆ ถึงเอ่ยถึงเธอล่ะ?” สีหน้าของเฟิงหานชวนแปลกใจเล็กน้อย

“ไม่มีอะไร” เฉินฮวนฮวนแค่อยากจะกินสเต็กให้เสร็จไวๆ แล้วกลับไปพักผ่อน

เธอรู้สึกว่าคืนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคุยเรื่องแบบนี้กับเฟิงหานชวน

“เป็นเพราะเรื่องเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วหรือ? ผมกับอาเยี่ยนไปรับเธอที่สนามบินเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงของเธอ หรือเป็นเพราะเธอโทรมาหาเราในตอนดึกที่เรากำลัง......แล้วผมก็รับสาย?

เฟิงหานชวนรู้ว่าเฉินฮวนฮวนไม่เคยเห็นหลีซืออวิ๋น เพียงสิ่งเดียวที่น่าจดจำของหลีซืออวิ๋นน่าจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว

ชายหนุ่มถามตรงเกินไป เฉินฮวนฮวนไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดี

แต่ในเมื่อเธอเอ่ยถึงชื่อของหลีซืออวิ๋นแล้ว เฟิงหานชวนถามเกี่ยวกับเรื่องเหล่านั้นแต่ไม่ได้พูดถึงงานเลี้ยงในคืนนั้น

“ไม่ใช่ทั้งนั้น” เฉินฮวนฮวนส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร”

ในเมื่อเฟิงหานชวนต้องการปกปิด งั้นเธอก็จะไม่ถาม รวมถึงวันนี้เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพูดถึงเรื่องนี้กับเฟิงหานชวน

“ฮวนฮวน คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่หรือเปล่า?” เฟิงหานชวนมองผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อยและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เฉินฮวนฮวนไม่ได้แสดงทีท่าแบบนี้กับเขา

“ฉันจะมีเรื่องอะไรปิดบังคุณ? ฉันฝึกฝนที่นี่ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จะมีเรี่ยวแรงที่ไหนไปคิดถึงเรื่องอื่น” เฉินฮวนฮวนตอบโดยไม่ลังเล

เฟิงหานชวนก็รู้สึกว่าเธอพูดถูก เขารู้ว่าเวลาฝึกที่ฐานฝึกถูกจัดเต็มและเขาก็ไม่เคยได้ยินว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเฉินฮวนฮวน

“เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?” เขารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้เพียงเพราะเหตุนี้เท่านั้น

“ใช่” เฉินฮวนฮวนพยักหน้าอย่างแรง

“รีบทานแล้วกลับไปพักผ่อนที่หอพัก ฉันมารบกวนคุณแล้ว” จู่ๆ เฟิงหานชวนรู้สึกผิดขึ้นมา ตอนนี้เขากำลังกินเวลาพักผ่อนของเฉินฮวนฮวน

เมื่อเห็นเฟิงหานชวนแสดงความรู้สึกผิด เฉินฮวนฮวนก็รู้สึกวิตกกังวล เขาเป็นห่วงเธอหรือเปล่า?

ดูเหมือนว่า เฟิงหานชวนไม่ได้ต้องการยุติการทดลองแต่งงานกับเธอ เพราะตอนนี้เขาดีกับเธอมากจริงๆ

แต่ว่า นี่สามารถพิสูจน์อะไรได้?

พิสูจน์ให้เห็นว่าเฟิงหานชวนต้องการเหยียบเรือสองลำหรือ?

เฉินฮวนฮวนก้มศีรษะลง ทานสเต็กคำสุดท้าย เธอเคี้ยวพร้อมทั้งลุกขึ้นยืน

“เฟิงหานชวน ขอบคุณที่เอาสเต็กมาให้ฉัน แต่วันต่อๆไปคุณไม่ต้องมาอีกก็ได้ และไม่ต้องเอาอะไรมาให้ฉัน” เธอมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามและพูดอย่างจริงจัง

เฟิงหานชวนมองไปที่หญิงสาว ดวงตาทั้งคู่สลด

เฉินฮวนฮวนก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะตอบหรือไม่ ก้าวเท้าเดินตรงไปยังประตูสำนักงาน เพียงแต่ว่าเธอเดินไปแค่สองสามก้าว ก็ถูกชายหนุ่มคว้าข้อมือไว้

ชายหนุ่มดึงตัวเธออย่างแรง เฉินฮวนฮวนถูกหมุนตัวกลับเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่ม

เธอเพิ่งกลืนสเต็กในปากลงไป ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มก็จับหัวเธอ แล้วจูบเธออย่างอบอุ่น