บทที่213 คุณเป็นสามีของฉัน！

ความอดทนของเฟิงหานชวนหายไปโดยหลิวหลี่ถง

“ของเหล่านี้แพงแค่ไหน เสียดายที่จะต้องเอาออกมาเหรอ?”

เมื่อเห็นหลิวหลี่ถงชักช้า สีหน้าของเฟิงหานชวนเคร่งขรึมขึ้น และน้ำเสียงของเขาโกรธ: "เดือนหน้าเริ่มขึ้นเงินเดือนแล้ว ทำให้มันเร็วๆหน่อย"

ตอนนี้เขากำลังรอส่งของชิ้นหนึ่งไปให้เฉินฮวนฮวน เพื่อใช้ในกรณีฉุกเฉิน

จะปล่อยให้ภรรยาของเขานั่งบนชักโครกไปเรื่อยๆหรือ?

“ถ้าอย่างนั้น…... ในเมื่อคุณชายสามร้องขอ ฉันก็จะหยิบให้” หลิวหลี่ถงหน้าแดงด้วยความอาย และรีบเดินไปที่ข้างเตียงของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเอื้อมมือออกไปและยกหมอนขึ้น

เธอหยิบวัตถุที่มีพลังงานไฟฟ้าขึ้นมา ถือไว้ด้านหลัง แล้วค่อยๆก้าวพร้อมกับเคลื่อนมันไปด้านหน้าของเฟิงหานชวน

เฟิงหานชวนไม่ได้สนใจดู ยื่นมือไปหาหลิวหลี่ถง และพูดอย่างเย็นชาว่า "ส่งมาให้ฉัน"

หลิวหลี่ถงหลับตาอย่างเขินอาย บิดร่างกายไปมาอย่างขวยเขิน และในที่สุดก็เอาวัตถุที่อยู่ข้างหลังออกมา วางไว้ในมือของเฟิงหานชวน แล้วรีบปิดแก้มตัวเอง

เพราะว่าเมื่อครู่มือเธอสั่น เลยกดโดนปุ่มเปิดปิดพอดี ของชิ้นนั้นก็สั่นขึ้นในมือของเฟิงหานชวน

ใบหน้าของเฟิงหานชวน เปลี่ยนเป็นหน้าดำคร่ำเครียด

เมื่อเขาคืนสติ เขาก็โยนของในมือลงบนพื้นและตะโกนว่า “หลิวหลี่ถง คุณคิดจะทำอะไร?”

“อ๊ะ!” หลิวหลี่ถงตกใจ ทันทีที่เขามองไปที่เฟิงหานชวน เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกห้อมล้อมด้วยอากาศที่เย็นยะเยือก

เธอทำให้เฟิงหานชวนโกรธ?

เป็นไปได้อย่างไร ไม่ใช่เฟิงหานชวนที่เป็นคนขอให้เธอมอบของใช้ของผู้หญิงอันนี้เหรอ?

ทำไมต้องดุเธอแบบนี้?

เฟิงหานชวนรู้สึกว่าตัวเองเสียเวลาเปล่า

เดิมเห็นหลิวหลี่ถง นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นสาวใช้ที่บ้าน น่าจะมีของใช้แบบนั้นอยู่ ดังนั้นจึงอยากรีบนำไปให้เฉินฮวนฮวนใช้ก่อนสักชิ้น

แต่คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เกิดเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมา

เฟิงหานชวนขมวดคิ้ว หันหลังเตรียมจากไป ไม่คิดที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับหลิวหลี่ถงอีก เขาควรรีบไปร้านสะดวกซื้อให้เร็วที่สุด

ในขณะเดียวกันนี้ หลิวหลี่ถงคว้าแขนของเขาและถามด้วยน้ำตาคลอเบ้า: “คุณชายสาม ไม่ใช่คุณที่บอกให้ฉันเอามันออกมาเหรอ? แล้วทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรผิดกันแน่?”

หลิวหลี่ถงแสดงออกมาน่าสงสารมาก ดังเช่นผู้หญิงยากไร้ที่ถูกเขี่ยทิ้งหลังจากได้หลับนอนกับผู้ชาย

“ของใช้ที่ฉันพูดถึง คือของที่ผู้หญิงต้องใช้เดือนละครั้งที่เรียกว่าผ้าอนามัย” เฟิงหานชวนดุเสียงดัง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมดั่งเคย

หลิวหลี่ถงตกตะลึง

เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าของใช้สำหรับผู้หญิงที่เฟิงหานชวนบอก จะหมายถึงแค่——ผ้าอนามัย

แล้วสิ่งที่เธอทำไปเมื่อครู่นี้ ไม่เพียงแต่จะมีภาพลักษณ์ที่ไม่ดีต่อหน้าเฟิงหานชวน แม้แต่งานของเธอก็อาจจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว?

“คุณชายสาม ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ฉันเข้าใจผิด คุณอย่าไล่ฉันออกด้วยเหตุผลนี้ ต่อไปฉันจะแก้ไขให้ถูกต้อง” หลิวหลี่ถงร้องไห้หนักมากขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและเธอรีบพูดว่า: “ฉัน มีผ้าอนามัย ฉันมี ...... "

“คุณมีหรือ? ยังไม่รีบเอามันออกมาอีก?” เฟิงหานชวนดุอย่างเฉยชา

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะคิดเล็กคิดน้อยกับหลิวหลี่ถง เพราะทุกนาทีทุกวินาทีมีค่าสำหรับเขา ไม่จำเป็นต้องโต้เถียงกับสาวใช้คนหนึ่ง

“ใช่ค่ะ ฉันมี ฉันมีค่ะ” ขณะพูด หลิวหลี่ถงก็รีบเดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้า เปิดลิ้นชักด้านล่าง หยิบออกมาสองห่อแล้วส่งให้เฟิงหานชวน

เมื่อเฟิงหานชวนเห็นดังนั้น ก็รีบหันหลังจะกลับ แต่ถูกหลิวหลี่ถงขวางทางไว้

“คุณชายสาม ฉันผิดไปแล้วจริงๆ คุณได้โปรดยกโทษครั้งนี้ให้ฉันด้วย! ฉันก็แค่เข้าใจความหมายของคุณผิด ฉันไม่ได้ตั้งใจ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย...” เธอยังคงอ้อนวอนขอความเมตตา ตัวเธอเองรู้สึกต่ำต้อยและทำไรไม่ถูก

เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะทำเรื่องที่เข้าใจผิดขนาดนี้ออกมา

“ทำหน้าที่ของเธอให้ดี” เฟิงหานชวนสะบัดมือออก ก้าวเท้าออกจากห้องแม่บ้านแล้วเดินไปที่วิลล่า

เขาวิ่งเร็วมากจนหลิวหลี่ถงไม่สามารถตามได้ทัน เธอจึงทำได้แค่ยืนกระทืบเท้าอยู่ที่เดิม

ส่วนเฟิงหานชวนรีบไปที่ห้องของเขาด้วยความเร็วที่เร็วมาก แต่กลับเห็นว่าเฉินฮวนฮวนได้สวมชุดนอนเดินออกมาจากห้องน้ำ

“อาหาน คุณทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?” เฉินฮวนฮวนสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นผ้าอนามัยสองห่อที่อยู่ในมือของเฟิงหานชวน

จากวิลล่าไปร้านสะดวกซื้อ คุณต้องขับรถอย่างน้อย 5 นาที และต้องใช้เวลาซื้อของอย่างน้อยก็อีก 5 นาที แล้วกลับมา......คำนวณยังไง มันก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนั้น!

“ฮวนฮวน รีบเอาไปใช้ ผมจะไปซื้อมาให้คุณอีก” เฟิงหานชวนเดินไปหาเธอและยัดผ้าอนามัยสองห่อไว้ในมือของเฉินฮวนฮวน

เขาหันตัวกลับเตรียมเดินไป แต่ถูกเฉินฮวนฮวนดึงไว้ และเธอรีบบอกว่า “สองห่อก็พอแล้ว พรุ่งนี้ฉันไปซื้อเองได้ คุณรีบไปอาบน้ำและพักผ่อนได้แล้ว”

ตอนนี้มันดึกมากแล้ว เฟิงหานชวนก็ไปแล้วเที่ยวนึง และเธอก็ทนไม่ได้ที่จะให้เฟิงหานชวนต้องวิ่งไปที่นั่นอีกรอบ

“ไม่เป็นไร เมื่อครู่ผมไม่ได้ไปร้านสะดวกซื้อ ไปตอนนี้สักรอบ ตอนนี้ผมมีเวลาเหลือเฟือ ผมอยากถามคุณว่าต้องการยี่ห้ออะไร?” เฟิงหานชวนมองไปที่สองห่อนั่นในมือของเฉินฮวนฮวนแล้วพูดเบา ๆ : "นี่เป็นแค่ให้คุณใช้แก้ขัดเท่านั้น ผมกลัวว่าคุณจะไม่สามารถออกจากห้องน้ำได้"

“ห๊ะ?” เฉินฮวนหวนเริ่มงุนงงและรีบถามว่า “สองห่อนี้ไม่ได้ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อเหรอ? แล้วไปเอามาจากที่ไหน?”

“ตอนที่ฉันไปเอารถ พบหลินหลี่ถงเข้าพอดี ผมคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงวัยรุ่น น่าจะมีของใช้แบบนี้ ก็เลยขอกับเธอ เธอเลยหยิบออกมาให้สองห่อ” เฟิงหานชวนตอบตามความเป็นจริง

เพียงแต่ว่า เขาละเว้นที่จะพูดถึงส่วนที่น่าอายนั้น