บทที่233 ฉันไม่ชอบคนอายุน้อยกว่าฉัน

“นั่นไม่จริง แต่ฉันรู้ว่าเขาชอบไปไหนมาไหนกับผู้ชายจริงๆ เพื่อนของเขาเยอะมาก” หลินอวี่หยางขมวดคิ้ว

“ห้ะ... หรือว่าเขาจะเป็นไบเซ็กชวล?” ติงเซียงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

หลินอวี่หยางยักไหล่และกล่าวว่า: "เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ เธอลองไปถามเขาเองสิ"

“ฉันเกรงใจเขา ฉันคิดว่าพวกเธอเป็นเพื่อนของเขา น่าจะรู้ดีซะอีก” ติงเซียงกล่าวอย่างลังเล เธอรู้สึกว่าหลินอวี่หยางไม่จริงใจกับเธอ

ตรงกันข้ามกับเฉินฮวนฮวน ปฏิบัติกับเธอดีเป็นพิเศษ

“ไม่ได้คุ้นเคยกันขนาดนั้น แค่ไปมาหาสู่กันครั้งคราว จะไปรู้เรื่องส่วนตัวของเขาได้อย่างไร?” หลินอวี่หยางโต้กลับโดยตรง

“อืม ก็จริง” ติงเซียงพยักหน้า น้ำเสียงของเธอพูดอย่างช่วยไม่ได้

“สรุปคือ ขึ้นอยู่กับเธอ เธอกับเฟิงเฉินเหยี่ยนจะลงเอยยังไง เราก็ไม่ได้ขัดอะไร” หลินอวี่หยางยืนขึ้นและพูดอย่างหมดความอดทน “ฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ พวกเธอรอฉันสักครู่”

เมื่อได้ยินหลินอวี่หยางบอกว่ากำลังจะไปจ่ายเงิน เฉินฮวนฮวนก็ยืนขึ้นหยุดทันทีและกล่าวว่า: "หยางหยาง ฉันจ่ายแล้ว เธอไม่ต้องจ่าย เราไปโรงแรมพอยเซินกันเลยดีกว่า”

“ฮวนฮวน ทำไมถึงทำเช่นนี้! บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะเลี้ยง? ทำไมเธอถึงไปแอบจ่ายก่อน? เธอไม่ไว้หน้าฉันเลย!” หลินอวี่หยางเอามือเท้าสะโพกด้วยท่าทางโกรธ

เมื่อเห็นหลินอวี่หยางทำท่าทางโกรธ เฉินฮวนฮวนรู้สึกขบขัน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาและอธิบายอย่างรวดเร็วว่า: "ครั้งหน้าเธอค่อยเลี้ยง รอฉันเจริญอาหารกว่านี้ก่อน ฉันจะสั่งเยอะๆ"

"ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว" หลินอวี่หยางงอปาก

ติงเซียงยืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ และดูการโต้เถียงระหว่างทั้งสอง เธอรู้สึกไม่สบายใจ ทุกครั้งที่เธอออกมากับพวกเธอเธอเป็นคนเดียวที่ไม่มีใครสนใจ

พวกเธอทั้งคู่ไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตา

...

หลังอาหารเย็น คนขับรถของตระกูลหลินส่งทั้งสามไปที่โรงแรมพอยเซิน

เฉินฮวนฮวนเคยมาที่นี่ ครั้งที่เกาเหวินพาเธอมาแข่งเต้น เธอคุ้นเคยกับที่นี่ ไม่รู้สึกแปลกต่อโรงแรมพอยเซิน

หลินอวี่หยางเป็นลูกค้าเก่า เธอยิ่งคุ้นเคยกับที่นี่ เมื่อเห็นเธอ คนเฝ้าประตูก็ทักทายเธออย่างอบอุ่น: "คุณหลิน ไม่เจอกันนาน"

“ฉันไปเข้าร่วมค่ายฝึก ถูกกักตัวไว้หนึ่งเดือน เหนื่อยแทบตาย วันนี้ก็เลยมาสนุกๆผ่อนคลาย คาราโอเกะห้องเลข8 มีคนมาหรือยัง?” หลินอวี่หยางกล่าวอย่างคุ้นเคย

“คุณชายเฟิงเพิ่งมาถึง อยู่ที่ห้องแล้ว คุณหลิน พวกคุณมาด้วยกันเหรอครับ?” คนเฝ้าประตูยังหนุ่ม ปากหวานมาก เป็นที่ชื่นชอบของแขก

“ใช่ เรามาด้วยกัน” หลินอวี่หยางพยักหน้า

เมื่อคนเฝ้าประตูเห็นเฉินฮวนฮวนที่อยู่ข้างหลัง มองจนตาเขาเป็นประกาย จะว่าไปแล้ว เฉินฮวนฮวนน่าสนใจมากสำหรับเขา

แต่พนักงานคนเฝ้าประตูหน้าหนา ริเริ่มถามหลินอวี่หยาง: “คุณหลิน คุณสองคนนี้คือ? ไม่เคยเห็นพวกคุณมาด้วยกันเลย”

"เพื่อนใหม่ของฉันเอง" หลินอวี่หยางไม่ค่อยคิดมาก มักจะตอบทุกคำถาม

“คุณหนูคนนี้สวยมาก” คนเฝ้าประตูพูดขณะมองเฉินฮวนฮวน ขณะที่เขาพูด ใบหน้าเล็กๆที่หล่อเหลาของเขาก็ปรากฏความเขินอาย

เนื่องจากเป็นคนเฝ้าประตู ยืนอยู่ที่ประตูต้อนรับแขก รูปร่างหน้าตาก็ต้องผ่านในระดับหนึ่ง

เฉินฮวนฮวนประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นยิ้มและตอบว่า: "ขอบคุณ"

เมื่อเห็นคนเฝ้าประตูชมเฉินฮวนฮวน แต่ไม่ได้ชมตัวเอง ติงเซียงที่ยืนข้างๆเฉินฮวนฮวนก็แอบกัดฟัน แต่ต่อหน้ากลับพูดว่า: "ฮวนฮวนสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ชอบ"

หลินอวี่หยางหัวเราะออกมา ขมวดคิ้วมองคนเฝ้าประตูและกล่าว: "ระวังจะแกว่งเท้าหาเสี้ยน"

คนเฝ้าประตูเข้าใจความหมายของหลินอวี่หยางในทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำท่าทาง "เชิญ" และพูดอย่างกระตือรือร้นว่า: "คุณหลิน และคุณหนูทั้งสอง เชิญเข้าไปข้างใน"

หลินอวี่หยางเดินเข้ามาพร้อมกับเฉินฮวนฮวนและติงเซียง

ติงเซียงไม่ค่อยเข้าใจว่าสิ่งที่หลินอวี่หยางพูดนั้นหมายถึงอะไร ดังนั้นเธอจึงถาม: "หยางหยาง เด็กผู้ชายคนเมื่อกี้เห็นได้ชัดว่าสนใจฮวนฮวน ทำไมเธอถึงตัดโอกาสความรักที่สวยงามของฮวนฮวน?"

“ฮวนฮวนจะชอบเด็กผู้ชายแบบนี้ได้อย่างไร?” หลินอวี่หยางโต้กลับทันที: “ถ้าไม่ชอบ จะให้ช่องทางการติดต่อทำไม?”

แม้ว่าเธออยากจะบอกว่าเฉินฮวนฮวนเป็นดอกไม้ที่มีเจ้าของแล้ว แต่เรื่องนี้กำลังปิดบังติงเซียง เธอจึงไม่ได้พูดออกมา

“เธอยังไม่ได้ถามความคิดเห็นจากฮวนฮวนเลย ถ้าฮวนฮวนชอบเด็กผู้ชายคนนั้นล่ะ? ฉันเห็นผิวของเขาขาวและอ่อนโยน เขาดูหล่อมาก ดูแล้วน่าอร่อย!” เป็นครั้งแรกที่ติงเซียงวิจารณ์หลินอวี่หยาง แต่เธอวิจารณ์อย่างมีไหวพริบ

เฉินฮวนฮวนอยากจะตอบ แต่ถูกหลินอวี่หยางห้ามไว้: "ติงเซียง เธออยากกินเด็กหนุ่มคนเมื่อกี้ใช่ไหม? ค่าตัวเขาดูเหมือนจะไม่แพง ฉันได้ยินมาว่าราคาคืนละสี่หลักเท่านั้น เธอลองดูสิ"