บทที่247 คุณไม่รู้จักผมจริงเหรอ?

คางของเฉินฮวนฮวนถูกบังคับให้มองไปที่ชายที่อยู่ตรงหน้า

“ทำไมจะไม่ใช่การตัดสินใจของฉัน ฉันพูดเองก็ต้องเป็นการตัดสินใจของฉันสิ” เฉินฮวนฮวนประท้วงคำพูดของเฟิงหานชวน

“เมื่อกี้คุณกอดคอผมก่อน แต่คุณบอกว่าไม่ได้ริเริ่ม? ถ้าอย่างนั้นที่คุณพูดคืออะไร?” เฟิงหานชวนขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อยและขยับศีรษะเข้าไปใกล้เฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนเห็นริมฝีปากบางๆของผู้ชายห่างจากเธอเพียง 1 เซนติเมตร เธอเอียงศีรษะไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ฝ่ามือใหญ่ของผู้ชายคว้าด้านหลังศีรษะของเธออย่างรวดเร็วและจับศีรษะของเธอ

“หนีอะไร?” เฟิงหานชวนแสดงความไม่พอใจกับท่าทางของเฉินฮวนฮวน

“ฉัน...ฉันไม่ได้หนี มันคือสัญชาตญาณ” เฉินฮวนฮวนหัวเราะและพึมพำ: “ใครให้คุณเข้ามากะทันหันแบบนี้!”

“ผมเป็นสามีของคุณ เข้าใกล้คุณไม่ได้เหรอ?” ใบหน้าของเฟิงหานชวนบึ้งตึง ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยเผยให้เห็นแววตาที่เป็นอันตราย

เฉินฮวนฮวนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น ดูเหมือนเธอจะทำให้เฟิงหานชวนอารมณ์เสีย ผลความไม่พอใจของเฟิงหานชวนที่ตามมา เธอ...

“ได้ ได้สิ!” เฉินฮวนฮวนตะโกนออกมาทันที สบตากับชายตรงหน้าอย่างกล้าหาญ และกล่าวว่า: “คุณเป็นสามีของฉัน สิ่งที่เราควรทำก็ทำแล้ว แค่เข้าใกล้ทำไมจะไม่ได้?”

“แล้วเมื่อกี้คุณหลบทำไม?” เฟิงหานชวนถามด้วยเสียงที่เย็นชา

“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่า...มันคือสัญชาตญาณ” เฉินฮวนฮวนรู้สึกเพียงว่าหัวใจเต้นแรง

"ผมหมายความว่า ทำไมกับสามีต้องมีสัญชาตญาณรีบหลบ?" เฟิงหานชวนหมายถึงเรื่องนี้

“อาหาน ฉัน…” เฉินฮวนฮวนพูดไม่ออกครู่หนึ่ง

ดวงตาของเฟิงหานชวนหรี่ลงเล็กน้อย และกล่าวเบาๆว่า: “คุณยังไม่เปิดใจให้ผม เวลาที่เราอยู่ด้วยกันน้อย แต่คุณต้องรีบปรับตัวให้เร็วที่สุด เข้าใจไหม?”

เขาไม่ชอบปฏิกิริยาตอบสนองของเฉินฮวนฮวนที่มีต่อตัวเอง

“ฉันเข้าใจแล้ว” เฉินฮวนฮวนไม่รู้เหตุผลเรื่องนี้ แต่เธอก็เข้าใจ

สำหรับเธอ ตอนนี้เฟิงหานชวนคือสามีของเธอ และเป็นคนที่สำคัญที่สุดของเธอ เพราะแม่และยายของเธอจากไปแล้ว ดังนั้น เฟิงหานชวนจึงเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้มากที่สุดในขณะนี้

“เด็กดี” เมื่อเห็นคำตอบที่เชื่อฟังของเฉินฮวนฮวน เฟิงหานชวนก็ลูบหัวของเธอเบาๆและกล่าวว่า: “รีบนอนเถอะ ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ต่อไปจะมีผมอยู่ข้างๆ”

เขาพูดอย่างคลุมเครือ แต่จริงๆแล้วกำลังปลอบเฉินฮวนฮวนไม่ให้คิดถึงคืนนั้นอีก

“โอเค” เฉินฮวนฮวนพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของชายคนนั้น เอื้อมมือไปโอบเอวที่แข็งแรงของผู้ชาย แล้วถามว่า: “ฉันขอนอนกอดคุณได้ไหม?”

เฟิงหานชวนแอบขดริมฝีปากของเขา กดคางแนบกับศีรษะของผู้หญิง และตอบสั้นๆสองคำ: “ได้สิ”

...

ก่อนรุ่งสาง เฉินฮวนฮวนตื่นขึ้น

เธอฝันร้าย

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเธอเจอหลิวตงรุ่ย เธอฝันถึงเรื่องที่เธอถูกทรมานในบลูส์คลับ

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอยังคงกอดเฟิงหานชวน แต่ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ หน้าผากของเธอก็มีเหงื่อออกเช่นกัน และผมของเธอก็เปียกจนเกือบหมด

เมื่อเห็นเฟิงหานชวนนอนหลับอย่างสงบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองดูใบหน้าที่กำลังหลับของชายคนนั้น จากนั้น เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ความกลัวทั้งหมดในความฝันก็หายไป

อาจเป็นเพราะวันก่อนหน้านั้นทุกข์ทรมานเกินไป พระเจ้าจึงส่งของขวัญให้เธอ ส่งเฟิงหานชวนมาอยู่ข้างๆเธอ

ชีวิตที่เหลือ เธอคงจะมีความสุขใช่ไหม?

อย่างน้อย ตอนนี้เธอก็มีความสุข

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินฮวนฮวนยิ้มที่มุมปากของเธอ แล้วลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบๆ

เธอบอกว่าเธอจะทำอาหารเช้าให้เฟิงหานชวน เธออยากให้เฟิงหานชวนกินอาหารเช้าที่เธอทำเอง นี่คือความตั้งใจของเธอ

เธอไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไรเพื่อเฟิงหานชวนได้บ้าง ตอนนี้เธอคิดได้เพียงเท่านี้

เฉินฮวนฮวนกลัวทำให้เฟิงหานชวนตื่น เธอไม่ได้เปลี่ยนชุดนอน ไม่แปรงฟันหรือล้างหน้า เธอออกจากห้องนอนอย่างเงียบๆ และเดินไปที่ชั้นหนึ่ง

เมื่อเข้ามาถึงห้องครัว เปิดตู้เย็น เฉินฮวนฮวนก็ตกตะลึงในทันใด

ตู้เย็นว่างเปล่า ไม่มีวัตถุดิบอะไรเลย เธอมองไปที่ห้องครัวที่สะอาดและรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

นี่มันบ้านใหม่ เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อคืนนี้ ยังไม่ได้จัดการเรื่องคนใช้ ดังนั้นห้องครัวจึงยังไม่เคยถูกใช้งาน

ตอนนี้ยังเช้ามาก เธอไม่คุ้นเคยกับถนนแถวนี้ ไม่รู้ว่าต้องไปซื้อวัตถุดิบที่ไหน

เฉินฮวนฮวนรู้สึกว่างเปล่าในใจ เดินออกจากครัวด้วยความสิ้นหวัง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

เธอนึกขึ้นได้ น่าจะมีซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านค้าอื่นๆใกล้คฤหาสน์ แต่เธอไม่รู้ว่าร้านเปิดหรือยัง ทำได้เพียงลองไปดูด้วยตัวเอง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินฮวนฮวนก็รู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง รีบไปที่ประตูห้องนั่งเล่น ใส่รองเท้าแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ

เพราะเธออยากทำอาหารเช้าเซอร์ไพรส์เฟิงหานชวน ดังนั้นเธอจึงไม่อยากปลุกเฟิงหานชวน เธอจึงไม่เปลี่ยนชุดนอนของเธอ โชคดีที่ชุดนอนไม่ได้โป๊เกินไป สวมออกไปก็ไม่อาย