บทที่263 ต้องบอกนายท่านแน่นอน

การเคลื่อนไหวในการทำอาหารของเฟิงหานชวนดูมีความชำนาญอย่างมาก

เฉินฮวนฮวนค่อนข้างสงสัยว่า เฟิงหานชวนเคยทำงานเป็นพ่อครัวหรือไม่?

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นฝีมือของเฟิงหานชวน ไม่พูดไม่ได้ว่าเฟิงหานชวนทำอาหารเก่งจริงๆ

“อาหาน ตอนเช้าคุณว่าชำนาญการทอดสเต็ก เพราะว่าตอนเด็กๆคุณใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกา ตอนนี้มะเขือเทศผัดไข่ที่คุณทำก็เก่งขนาดนี้ ฉันสงสัยว่าคุณเคยเป็นพ่อครัวมาก่อนหรือเปล่า......"

เฉินฮวนฮวนยืนอยู่ข้างเฟิงหานชวน ถามขณะดูรูปร่างลักษณะที่เปลี่ยนไปในกระทะ

เฟิงหานชวนหัวเราะและพูดอย่างแผ่วเบา: "เรียนรู้เองโดยไม่มีครู อาจเป็นเพราะไอคิวสูงเกิน"

เฉินฮวนฮวน: "......"

เธอไม่เคยคิดถึงคำตอบแบบนี้

เฟิงหานชวนหันศีรษะมองที่เธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและมุมปากของเขางอขึ้น: "ไม่เชื่อหรือ?"

เฉินฮวนฮวนส่ายหัวและพูดว่า "เชื่อสิ! คุณดูเหมือนเป็นคนที่ฉลาดมาก"

“โอ้? นี่คุณชมผมเหรอ?” เฟิงหานชวนถามกลับและขณะเดียวกัน เริ่มวางมะเขือเทศผัดไข่ลงบนจาน

กลิ่นหอมรุนแรงมากขึ้น

เดิมทีเฉินฮวนฮวนไม่มีความอยากอาหาร แต่ตอนนี้เธออยากทานมาก อยากทานอาหารจานนี้มาก

เฉินฮวนฮวนพยักหน้าและพูดว่า “แน่นอนว่ากำลังชมคุณอยู่ ไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนมาเปรียบเปรยคุณ รู้สึกว่าคุณเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก”

เธอพูดอย่างจริงจัง เป็นคำพูดจริงใจที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่หลังจากที่เธอพูดออกไป จู่ๆเธอก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดูเหมือนว่าจะมี......การแอบเกลี้ยกล่อม

ร่องรอยของความเขินอายปรากฏบนใบหน้าของ เฉินฮวนฮวน วางมือทั้งสองข้างและรีบอธิบาย: "ฉันหมายความว่าฉันคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่มีฝีมือทำอาหารที่ดีที่สุดในโลก"

เมื่อเฟิงหานชวนฟังคำอธิบายของเฉินฮวนฮวน เดิมทีสีหน้าที่ผ่อนคลายค่อยๆขรึมขึ้น คิ้วของเขาแสดงออกว่าไม่มีความสุข: "ฮวนฮวน ผมชอบวิธีพูดอันแรกมากกว่า"

เขาดูออกชัดเจนว่าเพราะเรื่องของเด็ก ทำให้สถานการณ์ตอนนี้ของเฉินฮวนฮวนแย่ลง ยิ่งกว่านั้น กับตัวเขาเองก็ดูห่างเหินขึ้น

ก่อนหน้านี้ ทั้งสองเกือบจะสนิทสนมกัน แต่ตอนนี้เฉินฮวนฮวนกลับ......

“เอ่อ วิธีแรกในการพูดก็ค่อนข้างดี” เฉินฮวนฮวนเกาศีรษะ เหมือนไม่รู้ว่าจะวางมือเท้าของเธออย่างไร

เฟิงหานชวนทำตาเข้ม จับไหล่เรียวของหญิงสาวด้วยมือทั้งสองแล้วพูดเสียงทุ้ม: "ฮวนฮวน มองตาผม"

เฉินฮวนฮวนสบตาของชายหนุ่มทันที ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ราวกับว่าเขาสามารถดูดเธอเข้าไปในกระแสน้ำวนสีดำได้

“ฮวนฮวน เราควรเข้ากันได้เหมือนเมื่อก่อน เด็กคนนี้เป็นลูกของเรา เป็นสิ่งที่ผมต้องการ ไม่ต้องคิดอะไรมาก” เสียงของเฟิงหานชวนอ่อนโยน ช่างอ่อนโยนมากจริงๆ

“อืม” เฉินฮวนฮวนหลับตาลง เพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ

“ผมจะบอกนายท่านว่าคุณกำลังตั้งครรภ์ลูกของผม ดังนั้นลืมความลับทั้งหมดก่อนหน้านี้ให้หมด” เฟิงหานชวนต้องการที่จะฝังความจริงในอดีต

เฉินฮวนฮวนตกตะลึง ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นและเปิดปากพูด: “พูดกับ......นายท่านเหรอ?”

“เด็กโง่ พวกเรามีลูกแล้ว ต้องบอกนายท่านแน่นอน ไม่ใช่หรือ?” เฟิงหานชวนยกมือขึ้น บีบแก้มของหญิงสาว สัมผัสได้ถึงผิวบอบบางบนปลายนิ้วของเขา

เบื้องหน้าของเฉินฮวนฮวนพร่ามัวทันที เธอพยักหน้าและกอดเฟิงหานชวนไว้

“อาหาน คุณช่างดีมาก จริงๆนะ......” เฉินฮวนฮวนซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเป็นทุกข์ แต่เป็นเพราะซึ้งใจ

“พวกเราเป็นสามีภรรยากัน จำข้อนี้ไว้” มือของเฟิงหานชวนลูบหัวหญิงสาวอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งและดังก้องกังวาน

“จำได้แล้ว จำได้แล้ว” เฉินฮวนฮวนเช็ดดวงตาและมัวแต่ตอบด้วยการพยักหน้า

ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบโยนผู้หญิงคนนี้ เฟิงหานชวนปล่อยเธอและเริ่มต้มบะหมี่ในหม้อ