บทที่287 นี่ไม่ใช่ลูกของคุณ!

เฟิงหานชวนดึงเธอขึ้นและโยนตะเกียบไม้ในมือของเธอทิ้ง สีหน้าของเขาดูมืดมนอย่างหาที่เปรียบไปไม่ได้

เฉินฮวนฮวนตกตะลึงทันที

เดิมเธอคิดว่าเฟิงหานชวนโกรธเธอและไม่สนใจเธออีก แต่เธอไม่คิดว่าเฟิงหานชวนจะตามมาหาถึงร้านหม้อไฟ

“คุณไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองหรือ? คุณทานของเหล่านี้?” เฟิงหานชวนพูดขู่เสียงทุ้มต่ำ

เฉินฮวนฮวนตกใจสุดขีด

“คุณเป็นใคร! ตะโกนใส่ฮวนฮวนทำไม? ของเหล่านี้มันทำไม? ทั้งหมดนี้มีแต่ของดี! วัตถุดิบของบ้านเราสดมาก!” เผิงต้าหย่งเป็นคนหัวร้อน เขาตะโกนด่าพร้อมพับแขนเสื้อขึ้น

เสียงทะเลาะของพวกเขาที่นี่ ดึงดูดความสนใจของแขกคนอื่นๆ

กู้ไหว่กันเผิงต้าหย่งไว้ แล้วเดินไปหน้าเฟิงหานชวนด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ: "สุภาพบุรุษท่านนี้ คุณเป็นอะไรกับเฉินฮวนฮวน?”

“คุณไม่จำเป็นต้องยุ่ง” เฟิงหานชวนเหลือบมองกู้ไหว่อย่างเย็นชา จากนั้นจับมือเฉินฮวนฮวนแล้วบอกว่า “ตามผมกลับไป”

เฉินฮวนฮวนได้สติ อยากหลุดจากโซ่ตรวนของเฟิงหานชวน แต่ว่าทำอะไรไม่ได้ จึงถูกเฟิงหานชวนดึงให้เดินไปข้างหน้า

“คุณปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน......” นัยน์ตาของเธอแดงก่ำในทันที

กู้ไหว่และเผิงต้าหย่งพุ่งเข้าไปขวางทางของเฟิงหานชวน สีหน้าของกู้ไหว่แย่มากและถามว่า "ตกลงคุณเป็นอะไรกับฮวนฮวน? ไม่อย่างนั้น พวกเราจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!"

“ฮวนฮวน เขาเป็นญาติของคุณหรือเปล่า?” กู่ไหว่ถามด้วยความเป็นห่วง

”เฉินฮวนฮวนอ้าปากไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร กลับถูกเฟิงหานชวนแย่งตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ว่า: "ผมเป็นอาของเธอ"

เมื่อได้ยินคำตอบของเฟิงหานชวน เฉินฮวนฮวนตกใจเล็กน้อย

“แม้ว่าคุณจะเป็นอาของเธอ คุณก็ไม่สามารถบังคับให้เธอกลับบ้านทั้งๆที่เธอไม่ยอม” กู้ไหว่พูดทฤษฎีกับเฟิงหานชวน

เฟิงหานชวนเย้ยหยันแล้วถามกลับว่า “ตอนนี้สภาพร่างกายของเธอไม่สามารถกินของที่หนักไปทางมันและรสเผ็ดได้เลย คุณคิดว่าผมควรพาเธอไปไหม?”

“อะไรนะ......” ตอนนี้ถึงคราวของกู้ไหว่ที่ต้องตกตะลึง

หลังจากที่เผิงต้าหย่งได้ยินว่าเฟิงหานชวนเป็นอาของเฉินฮวนฮวน ก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้

“ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล อย่าตามมา” หลังจากที่เฟิงหานชวนดุใส่ เขาก็กอดอุ้มเฉินฮวนฮวนขึ้นมาและเดินไปข้างหน้า

เฉินฮวนฮวนต้องการดิ้นรนเพื่อลงมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ กู้ไหว่ไม่กล้าตามไปอีกและทำได้เพียงปล่อยให้เฟิงหานชวนพาเฉินฮวนฮวนไป

เฉินฮวนฮวนรู้สึกละอายใจต่อกู้ไหว่ เธอจึงตะโกนไปทางเขาว่า: "อาจารย์กู้ ขอโทษด้วย วันนี้ฉันต้องไปก่อน แล้วค่อยติดต่อทางวีแชต——"

เมื่อเฉินฮวนฮวนถูกเฟิงหานชวนอุ้มเข้าไปที่เบาะหลัง เธอเม้มริมฝีปากและไม่กล้ามองตาที่เย็นชาของชายหนุ่มแล้วกระซิบว่า: "ฉันคิดว่าคุณไม่สนใจฉันแล้ว"

เสียง "ปัง" เป็นเสียงปิดประตูรถ

รอบตัวมืดลง และเฉินฮวนฮวนผงะอีกครั้ง

ทันทีหลังจากนั้น เมื่อชายหนุ่มเข้าไปที่ที่นั่งคนขับ ขณะที่สตาร์ทรถ เสียงที่เย็นยะเยือกก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "ผมตามใจคุณมากเกินไป?"

“ฉันผิดที่ไปกินหม้อไฟ แต่ฉันก็ไม่ได้กินเท่าไหร่ ไม่มีผลอะไรหรอก” เฉินฮวนฮวนชี้แจง

“กินหม้อไฟกับผู้ชายคนอื่น เฉินฮวนฮวน คุณมีผมในสายตาไหม?” เฟิงหานฉวนพูดขู่เสร็จ ก็กระแทกคันเร่งที่ใต้เท้า

เสียง "ชิ้ว" รถก็บินออกไปทันที

เฉินฮวนฮวนหน้าซีดด้วยความตกใจทันที และจับที่จับไว้แน่น

“ต่อหน้าผมยังทำตาละห้อยกับกู้ไหว่นั่น แล้วยังบอกว่าติดต่อกันทางวีแชต…...เฉินฮวนฮวน ตอนนี้คุณแต่งงานแล้ว รู้จักกาละเทศะไหม!” เฟิงหานชวนนับความผิดของหญิงสาว