บทที่299 ทุกคนรู้เรื่องนั้น

หนึ่งเดือนต่อมา

ร่างกายของเฉินฮวนฮวนเกือบจะหายดีแล้ว

เฟิงหานชวนพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ คืนนั้น คนในตระกูลเฟิงทั้งหมดไปที่คฤหาสน์ เพื่อเยี่ยมเฉินฮวนฮวน

โดยเฉพาะนายท่าน ตั้งแต่เขารู้ว่าเฉินฮวนฮวนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก็เข้าสู่ธรรมะ สวดมนต์ในบ้านเก่าทุกวัน และเชิญอาจารย์ให้มาปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกจากหลานชายที่ยังไม่เกิด

เขารู้สึกว่าตัวเองมีหนี้บาปหนักมาก ดังนั้นผลกรรมจึงตกมาที่รุ่นลูกหลาน

นายท่านเฟิงนำจี้พระเครื่องที่ผ่านพิธีมอบให้เฉินฮวนฮวน ให้เธอสวมที่คอเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ

“ฮวนฮวน นี่คือความตั้งใจของนายท่าน ให้ผมสวมให้คุณไหม?” เฟิงหานชวนไม่เคยรับของจากนายท่าน แต่คราวนี้เขายอมรับไว้

เขาถามเฉินฮวนฮวนด้วยเสียงที่อ่อนโยน แต่เฉินฮวนฮวนไม่แสดงรอยยิ้ม เพียงแค่กล่าวขอบคุณนายท่าน

ในเดือนนี้ เฟิงหานชวนดูแลเฉินฮวนฮวนมาตลอด แต่เฉินฮวนฮวนยังไม่ให้อภัยเขา เพิกเฉยต่อคำพูดของเขาเสมอและไม่สนใจเขา

เฟิงหานชวนรู้สึกเสียใจ แต่เฉินฮวนฮวนไม่ได้ต่อต้านเขาอย่างโหดร้าย และไม่ได้บอกว่าจะจากไป ดังนั้นเขาเชื่อว่า เฉินฮวนฮวนยังมีความรู้สึกดีต่อเขา

ในช่วงเวลาที่เขาดูแลเธอ เฉินฮวนฮวนจะให้อภัยเขาอย่างแน่นอน

“ฮวนฮวน สิ่งที่เจ้าสามทำกับเธอก่อนหน้านี้ เกินไปจริงๆ เจ้าสามเองก็พยายามจะชดเชยให้เธอ ฉันหวังว่าเธอจะให้อภัยเจ้าสามนะ” เฟิงเหลยถิงยื่นมือออกไปตบไหล่ของเฉินฮวนฮวนเบาๆ

นายท่านรู้เรื่องคืนที่บลูส์คลับแต่แรกแล้ว นายท่านจึงเฝ้าดูการแต่งงานของลูกชายคนที่สามของเขากับเฉินฮวนฮวนมาตลอด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินฮวนฮวนก็ตกใจเล็กน้อย

เฟิงเฉินเหยี่ยนวิ่งเข้ามา ยิ้มและพูดกับเฉินฮวนฮวน: "ฮวนฮวน คุณปู่พูดถูก ตอนนั้นอาสามเองก็ไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างผมรู้สึกเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องที่พระเจ้ากำหนดมา มันคือโชคชะตา”

เฟิงเฉินเหยี่ยนก็โน้มน้าวเฉินฮวนฮวนเช่นกัน เพราะทั้งครอบครัวตระกูลเฟิง รู้ว่าเฉินฮวนฮวนเมินเฉยต่อเฟิงหานชวนตลอดทั้งเดือนเพราะเรื่องนี้

เฉินฮวนฮวนหัวเราะออกมา เป็นการหัวเราะที่ขมขื่น

ที่แท้ตระกูลเฟิงทุกคนรู้เรื่องนั้น มีแต่ตัวเองที่ถูกปิดบัง

เธอกำลังถูกตระกูลเฟิงเล่นกับความรู้สึกอยู่เหรอ?

“ฮวนฮวน คุณยิ้มแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า ผมบอกแล้ว คุณไม่อยากเมินอาสามหรอก เพราะในใจคุณยังใส่ใจอาสามมากใช่ไหม?” เฟิงเฉินเหยี่ยนคนซื่อบื่อ คิดว่าเฉินฮวนฮวนหัวเราะออกมาเพราะความสุข

เฉินฮวนฮวนไม่ได้ปฏิเสธ แต่เพียงแค่เหลือบมองเฟิงหานชวน เฟิงหานชวนยืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของเฉินฮวนฮวน แต่ไม่เห็นการแสดงออกของเฉินฮวนฮวน

เขาตื่นเต้นมาก คิดว่าภายใต้การโน้มน้าวของนายท่านและเฟิงเฉินเหยี่ยน จะทำให้เฉินฮวนฮวนเริ่มใจอ่อน

เขาเปิดกล่องในมือทันที หยิบพระเครื่องออกมา ก้มศีรษะลง แล้วสวมให้เฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนไม่ขัดขืน ปล่อยให้เฟิงหานชวนสวมให้ เมื่อนายท่านเฟิงและเฟิงเฉินเหยี่ยนเห็นก็ยิ้มออกมา

หลังอาหารเย็น ครอบครัวตระกูลเฟิงก็กลับไปพร้อมกัน

ในคฤหาสน์หลังใหญ่ มีเพียงแม่บ้านหลี่และสาวใช้สามคน รวมถึงเฟิงหานชวนและเฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนลุกขึ้นจากโซฟาและเดินขึ้นไปชั้นบน ด้วยท่าทางที่ว่างเปล่า ไม่พูดอะไรสักคำ

เฟิงหานชวนกำลังปอกแอปเปิ้ลให้เธอ เมื่อเห็นท่าทางของเฉินฮวนฮวน เขาก็วางแอปเปิ้ลและตามไปอย่างรวดเร็ว

“ฮวนฮวน คุณจะขึ้นไปพักผ่อนเหรอ?” เฟิงหานชวนถามพร้อมจับมือเธอ

เฉินฮวนฮวนพยักหน้าและตอบด้วยเสียงเบาๆ "อืม"