ตอนที่ 322
บทที่322 พบเฉินซินโหรวอีก
October 22, 2026
จิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งมองหน้ากัน แล้วจิ่งมั่วเป็นคนเริ่มก้าวออกไปอีกฝั่งหนึ่งและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
เป๋าฮวนไม่ได้สนใจและเดินเข้ามาทางประตูหน้า แต่เมื่อเธอเดินผ่านกลุ่มนักข่าว จู่ๆเธอก็ถูกรายล้อมไปทั่วรอบๆตัว
“คุณนักแสดงคนนี้ คุณชื่ออะไร?”
“คุณเป็นคนแรกที่มาที่นี่ รับการสัมภาษณ์หน่อยได้ไหม?”
“คุณมีตัวแทนผลงานอะไรไหม? ดูเหมือนคุ้นๆหน้าเลย!”
ทุกคนรอจนเบื่อและในที่สุดก็มีนักแสดงเข้ามา ดังนั้นจึงคิดที่จะสัมภาษณ์เพื่อเป็นการอุ่นเครื่องก่อน
เป๋าฮวนจ้องไปที่กล้องและพูดอย่างว่างเปล่าว่า: "ขออภัย ฉันเป็นผู้พักอาศัยของโรงแรม"
"ห๊า?"
นักข่าวทุกคนประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้ มีคนอุทานว่า: "มีมือสมัครเล่นที่สวยขนาดนี้เหรอ? เราคิดว่าคุณเป็นนักแสดงหน้าใหม่ของบริษัทไหนซะอีก!"
“จริงหรือ? ฉันดูเหมือนนักแสดงหรือ?” เป๋าฮวนเผชิญกับคำชมของนักข่าวบันเทิง เผยให้เห็นฟันข้าวฟ่างสีขาวเรียงเป็นแถวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
“ว้าว คุณผู้หญิงคนนี้ คุณยิ้มยิ่งสวยขึ้นอีก! เหมือนนางเอกเลย! น่าเสียดายที่ไม่ได้เข้าวงการบันเทิง~” นักข่าวชายคนหนึ่งมองไปที่รอยยิ้มสดใสของเป๋าฮวน ใจของเขาก็ละลายไปแล้ว
“ขอบคุณมากจริงๆ! คุณชมฉันแบบนี้ ฉันจะบินขึ้นสวรรค์!” เป๋าฮวนหัวเราะปากไม่หุบ
นักข่าวชายหน้าแดงหลังถูกเป๋าฮวนสนทนาตอบ เดิมทีเขาเบื่อกับการรอที่นี่ ตอนนี้มีสาวงามคุยด้วยเลยทำให้เขามีความสุข
“คนสวย วันนี้ต้องมีผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทบันเทิงจำนวนมาก ฉันคิดว่าคุณสามารถลองเข้าสู่วงการบันเทิงได้ ถึงเวลานั้นพวกเราจะเขียนข่าวให้คุณอย่างแน่นอน!” นักข่าวสาวกล่าวอย่างกระตือรือร้น
พวกเธอแค่ดูความตื่นเต้น และมันก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่นัก หากเพราะคำพูดของพวกเธอแล้วมีนักแสดงหญิงเพิ่มขึ้นอีกในอนาคต พวกเธอก็มีความดีความชอบอย่างแน่นอน
“คุณคนนี้ คุณมาเมืองเป่ยเฉิงเพื่อท่องเที่ยวหรือคะ? คุณพักในโรงแรมไม่น่าจะเป็นคนในท้องถิ่น? ตอนนี้คุณเป็นนักศึกษาหรือเปล่า?” นักข่าวชายอีกคนถามอย่างตื่นเต้น
เป๋าฮวนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ถือว่ามาท่องเที่ยว ฉันเป็นคนประเทศเฉิน และเรียนมหาวิทยาลัยจบแล้ว~”
“สวรรค์ คุณเป็นคนประเทศเฉิน งั้นคุณคงจะกลับประเทศเฉินเร็วๆนี้ใช่ไหม คุณไม่คิดที่จะเข้าสู่วงการบันเทิงจริงๆหรือ? ฉันรู้จักผู้กำกับและมีความสัมพันธ์ที่ดี ฉันสามารถแนะนำคุณได้ " นักข่าวชายรีบหยิบมือถือออกมาแล้วพูดว่า "ทำไมเราไม่เพิ่มวีแชตกันก่อนล่ะ? คุณมีวีแชตไหม?"
“วีแชต? ฉันมีอยู่แล้ว!” เป๋าฮวนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
ในขณะนั้นเอง จิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ขวางด้านหน้าของเป๋าฮวน เหมือนกับพระพุทธรูปใหญ่สององค์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น บังสายตาของนักข่าวชายไว้
“พวกคุณเป็นใคร?” นักข่าวชายรู้สึกถึงแรงกดดัน
“พวกเราเป็นใหญ่......” ก่อนที่จิ่งมั่วจะพูดจบ ก็ถูกเป๋าฮวนขัดจังหวะ
“พวกเขาเป็นพวกพี่ใหญ่ฉัน พวกเขาปกป้องฉันกลัวว่าฉันจะถูกหลอก ดังนั้นพวกคุณอย่าถือสาเลย~” เป๋าฮวนดึงจิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งออกและพูดกับนักข่าวชายด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าจิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งจะเป็นบอดี้การ์ดของเธอ แต่พวกเขาก็เป็นเหมือนกับพี่ชายของเธอ แต่ที่สำคัญ ถ้าเธอบอกว่าพวกเขาเป็นบอดี้การ์ด เธอกลัวว่าจะทำให้ผู้คนรู้สึกห่างเหิน
เธอยังคงต้องการใกล้ชิดกับนักข่าวเหล่านี้ให้มากขึ้น
นักข่าวชายถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แต่ก็ยังรู้สึกประหม่ามาก และตอบไปอย่างรวดเร็วว่า “พี่ใหญ่ทั้งสอง เมื่อครู่ผมแค่เสนอแค่นั้น ไม่ได้ต้องการโกหกน้องสาวของพวกคุณ”
“เรามีบัตรเชิญของงานเลี้ยง ไม่ต้องรบกวนคุณ” จิ่งมั่วพูดอย่างสุภาพแล้วมองให้สัญญาณจิ่งเหลิ่ง
แล้วทั้งสองก็จับเป๋าฮวนทั้งสองข้าง แล้วลากเธอออกไป
เป๋าฮวนมองดูกลุ่มนักข่าว ยิ่งอยู่ยิ่งไกลออกไป ในใจรู้สึกโกรธจัด
หลังจากเข้าไปในลิฟต์ เธอเปลี่ยนท่าทีทันที เงยหน้ายืดอกและถามอย่างโกรธเคืองว่า: "ใครอนุญาตให้พวกคุณลากฉันออกมา? พวกคุณจะต่อต้านเหรอ?"
“คุณหนูใหญ่ คุณไม่ควรพูดมากกับคนพวกนั้น” จิ่งมั่วก้มหัวลง แม้ว่าเขาจะยอมรับผิดแต่เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
เฉินฮวนฮวนเบ้ปาก: "คนเขามีน้ำใจอยากแนะนำให้ฉันรู้จักกับผู้กำกับ พูดคุยกันหน่อยจะเป็นอะไร?"
“คุณหนูใหญ่ครับคุณหนูใหญ่ อามั่วหาบัตรเชิญให้คุณได้แล้ว ทำไมคุณต้องขายหน้าตาและคุยกับผู้กำกับไม่ดีพวกนั้น?” จิ่งเหลิ่งพูดอย่างรีบร้อน
“หาบัตรเชิญได้แล้วจริงๆเหรอ? ไม่ได้โกหกนะ?” ดวงตาทั้งคู่ของเป๋าฮวนเป็นประกายขึ้นมาทันที
เดิมทีเธอคิดที่จะยอมแพ้ คราวนี้ความหวังก็กลับมาอีกครั้ง
“คุณหนูใหญ่ ผมเป็นคนโกหก คุณคิดว่าอามั่วเป็นไหม?” จิ่งเหลิ่งพูดอย่างมั่นใจ: “อามั่วหาบัตรเชิญให้คุณได้จริงๆ เดี๋ยวก็ไปเอามาให้คุณ คนของบริษัทเฉินฟานกำลังรีบจัดทำส่วนของคุณอยู่”
“อามั่ว นายหามาได้ยังไง?” เป๋าฮวนหันไปมองจิ่งมั่วและถามด้วยความสงสัย
“คุณหนูใหญ่ ไม่ใช่ผมหามาได้ ผมแค่พูดกับนายท่านไม่กี่ประโยค เป็นนายท่านที่ติดต่อให้” จิ่งมั่วตอบตามความจริง เขาแค่บอกความคิดของเป๋าฮวนให้กับเป๋าเยี่ยน
“หือ? คุณตารู้จักคนของเฉินฟานเอ็นเตอร์เทนเมนท์เหรอ? เฉินฟานเป็นบริษัทใหม่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณตาถึงรู้จัก?”
ตอนนี้เป๋าฮวนยิ่งงงมากขึ้น
แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ตระหนักได้ในทันทีแล้วพูดว่า "ฉันก็ว่าภูมิหลังของเฉินฟานไม่ธรรมดา บริษัทบันเทิงที่สามารถไปถึงจุดสูงสุดได้ภายในสามปี เป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มีตัวหนุนดี"
“ใช่ครับ เฉินฟานมีภูมิหลัง ส่วนภูมิหลังเป็นอย่างไร นายท่านไม่ได้พูดอะไรมาก” จิ่งมั่วตอบอย่างจริงใจ เขาไม่เคยคิดริเริ่มที่จะถามเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้
“ไม่ว่าจะมีภูมิหลังอะไร ยังไงคุณตาต้องรู้จักคนที่อยู่เบื้องหลัง ดังนั้นถึงสามารถช่วยให้ฉันได้บัตรเชิญ ในเมื่อมีบัตรเชิญแล้ว งั้นฉันก็สามารถไปงานเลี้ยงได้อย่างเปิดเผย”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เป๋าฮวนก็หัวเราะคิกคักและหันกลับมาอย่างมีความสุข
จิ่งเหลิ่งถามอย่างลับๆในเวลานี้ว่า “คุณหนูใหญ่ ถ้าคุณเข้าสู่วงการบันเทิงแล้ว ก็สามารถอยู่ที่ประเทศฮัวต่อได้ คุณไม่กลับประเทศเฉินแล้วหรือ?”
เป๋าฮวนหยุดเคลื่อนไหวและสับสนในทันที แม้ว่าร่างกายของคุณตาของจะสบายดี แต่ถ้ามาที่ประเทศฮัวอาจจะไม่ชินต่อสภาพอากาศ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพักฟื้นในประเทศเฉินเป็นระยะเวลานาน
ถ้าตัวเองยังอยู่ที่ประเทศฮัว ก็จะไม่มีทางอยู่กับคุณตาได้ทุกวัน
“อาเหลิ่ง!” จิ่งมั่วดุแล้วหันไปทางเป๋าฮวนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า: “นายท่านบอกว่า คุณหนูใหญ่ชอบอะไรก็ทำในสิ่งที่ชอบ ทำตามที่ใจต้องการ ไม่ต้องคิดมาก คนเราเมื่อยังอายุน้อย ต้องไล่ตามความฝัน กล้าที่จะเร่งมือ ถ้าเหนื่อยก็กลับไปพักผ่อน......"